บทที่ 1099 ฉันก็เอาด้วย

เมื่อเห็นจื่อเหิงว่าง่ายแถมยังยอมเชื่อฟังคำพูดของตัวเอง หลิ่วเยี่ยนก็รู้สึกดีใจในใจ

รอยยิ้มไม่เคยจางหายไปจากใบหน้าเลย รอจนพาพ่อลูกสามคนของหลี่ชิงเฟิงกลับมาถึงร้านชานมแห่งเดิม รอยยิ้มก็ยิ่งกว้างขึ้นไปอีก

"ร้านชานมร้านนี้เซ้งไปแล้วล่ะค่ะ สัปดาห์หน้าเขาก็จะมาส่งมอบงานกันแล้ว!" หลิ่วเยี่ยนเดินนำเข้าไปข้างในพลาง เอ่ยอธิบายไปพลาง "พวกอุปกรณ์ฮาร์ดแวร์พวกนี้ก็เซ้งไปด้วยหมดเลย มีแค่วัตถุดิบที่เหลืออยู่บางส่วนที่เขาไม่ยอมรับซื้อต่อ”

“แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ประจวบเหมาะกับที่วันนี้ฉันจะได้โชว์ฝีมือให้คุณดูพอดีเลย!"

พูดพลาง หลิ่วเยี่ยนก็เดินมาถึงหน้าประตูห้องครัวแล้ว สวมผ้ากันเปื้อนไปพลาง ก็หันกลับมามองหลี่ชิงเฟิงด้วยรอยยิ้มแย้มแจ่มใสไปพลาง "พวกคุณนั่งรอสักเดี๋ยวนะคะ เดี๋ยวจะมีของดีมาให้ดู!"