บทที่ 1100 หนึ่งล้าน

หลิ่วเยี่ยนหมุนตัวเดินจากไปอย่างพอใจ

ผ่านไปไม่นาน เธอก็ยกชานมมาให้อีกสองแก้ว ครั้งนี้เธอไม่ได้อมพะนำอีกต่อไป มองดูสองพ่อลูกดื่มชานมอึกใหญ่ไปพลาง อธิบายไปพลางว่า "ความจริงแล้ว ที่ชานมแก้วนี้อร่อยขนาดนี้ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันเลยสักนิด!"

หลี่ชิงเฟิงไม่เข้าใจ "จะเป็นไปได้ยังไง หรือว่าในร้านชานมของคุณยังมีคนอื่นอยู่อีก"

พูดพลาง ก็ใช้สายตากวาดมองไปทางห้องครัว แต่ข้างในนั้นไม่ได้มีคนอื่นอยู่นี่นา

หลิ่วเยี่ยนหัวเราะขบขัน "จะมีคนอื่นได้ยังไง คุณคิดว่าฉันซ่อนผู้ชายไว้ที่นี่หรือไงคะ"