บทที่ 1101 แสงแดดช่างกลมกลึง

หลี่ชิงเฟิงฟังคำพูดของหลิ่วเยี่ยน แล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย

เขาไม่ปฏิเสธคำพูดของหลิ่วเยี่ยน กระทั่งพูดได้ว่าเห็นด้วยเลยทีเดียว ร้านชานมร้านอื่นอาจจะหาเงินล้านไม่ได้ในหนึ่งปี แต่ถ้าเป็นร้านชานมที่เขาเปิด น่าจะทำได้ เพราะวัตถุดิบไม่เหมือนกัน

อีกอย่าง เมื่อกี้ที่หลิ่วเยี่ยนบอกว่าราคาขายสิบหยวนคือราคาของชานมทั่วไป ถ้าเป็นชานมที่ทำจากใบชาของเขา แน่นอนว่าต้องขายแพงกว่านี้ ไม่ต้องถึงกับหลักสิบหลักร้อยหยวน แต่ต้องแพงกว่าชานมทั่วไปแน่นอน ประกอบกับรสชาติของชานมที่ทำจากใบชาพวกนี้อร่อยล้ำเลิศ ฐานลูกค้าประจำก็จะต้องมีมากกว่าร้านชานมทุกร้านอย่างแน่นอน! ลูกค้าพวกนั้นถ้าไม่เลิกดื่มชานมไปเลย ก็จะต้องเลือกดื่มชานมของเขาเป็นอันดับแรกแน่นอน

ดังนั้น คำพูดที่หลิ่วเยี่ยนเพิ่งพูดไปเมื่อครู่นี้ เขาจึงเห็นด้วยอย่างยิ่ง

เพียงแต่ปัญหาคือ เขาไม่มีเวลาไปเปิดร้านชานมนี่สิ ชีวิตที่เขาวาดฝันไว้ไม่ใช่การเฝ้าร้านชานมเล็กๆ ไปวันๆ เสียหน่อย ที่บ้านของเขายังมีป่าเขาอีกผืนใหญ่รอเขาอยู่ แล้วก็ยังมีพวกสัตว์เลี้ยงตัวน้อยรอเขาอยู่อีก ส่วนจื่อเหิงกับจื่ออวี๋ เด็กน้อยที่มีพลังวิเศษสองคนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่เหมาะกับการใช้ชีวิตในเมือง