บทที่ 1105 ดับความกลัดกลุ้ม

กินข้าวเสร็จ เธอก็ต้องมานั่งกลุ้มใจอีกแล้ว

เพราะว่าวันนี้สร้างกระท่อมไม้ไม่เสร็จ คืนนี้เธอจึงต้องนอนกลางแจ้งบนสนามหญ้าต่อไป เธอไม่ได้รังเกียจที่สนามหญ้ามันแข็งกระด้าง และไม่ได้รังเกียจความสกปรกบนพื้นดินหรอกนะ แค่ไม่รู้ว่าสัตว์ป่าที่เดินผ่านไปมาแถวนี้จะรังเกียจว่าเธอเกะกะขวางทางหรือเปล่า ถ้ารังเกียจเธอที่จู่ๆ ก็โผล่มาล่ะก็ คาดว่าคงจะเหยียบเธอตายคาเท้าแน่ๆ หรืออาจจะกัดแขนเธอขาดในคำเดียวก็เป็นไปได้

สัตว์ป่าในป่าลึกไม่ใช่หนูตัวเล็กๆ ตามชายขอบหมู่บ้านพวกนั้นหรอกนะ สัตว์ป่าในป่าลึกพอพบว่ามีมนุษย์บุกรุกอาณาเขตของตัวเอง ก็คาดว่าจะต้องคุ้มคลั่งแน่ๆ ดังนั้นคืนนี้จึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ ถึงแม้จะหลับไป ก็จะหลับสนิทเกินไปไม่ได้ พรุ่งนี้เช้าตื่นมา ไม่ว่ายังไงก็ต้องคิดหาวิธีสร้างกระท่อมไม้ให้เสร็จให้ได้

หลังจากตั้งปณิธานอย่างแน่วแน่แล้ว เสี่ยวเยวี่ยก็เช็ดตัวทำความสะอาดร่างกายตรงแอ่งน้ำในลำธาร จากนั้นก็เอาเสบียงของตัวเองไปซ่อน แล้วก็ล้มตัวลงนอนบนสนามหญ้า

เสี่ยวเยวี่ยเหนื่อยเกินไปแล้ว ผ่านไปไม่นานก็เข้าสู่ห้วงนิทรา