บทที่ 1107 ยิ่งรีบยิ่งช้า

ดวงตาของหลูเสี่ยวเยวี่ยเป็นประกาย

นึกในใจว่า ตัวเองไม่มีปัญญาขนท่อนไม้ที่ทั้งหนาและยาวกลับมาสร้างกระท่อมไม้ได้ แต่ว่า สามารถใช้ต้นไผ่แทนได้นี่นา! ต้นไผ่ต่อให้ใหญ่แค่ไหน ก็คงใหญ่ไปไม่ได้สักเท่าไหร่ ต่อให้หนักอึ้งแค่ไหน ก็คงไม่หนักจนเธอแบกไม่ไหวหรอก ขอแค่ตัดต้นไผ่กลับมาสักหน่อย ก็สามารถสร้างกระท่อมฟางชั่วคราวเพื่อบังลมบังฝนก่อนได้ ตั้งหลักในกระท่อมฟางนี้ให้ได้ก่อน วันหลังค่อยไปตัดต้นไม้ต่อ รอจนท่อนไม้แห้งสนิท น้ำหนักก็จะลดลงไปมาก

พอเป็นแบบนี้ ต่อให้เป็นท่อนไม้ที่ทั้งหนาและยาวก็สามารถขนกลับมาที่นี่ได้

หลังจากตัดสินใจได้แล้ว เสี่ยวเยวี่ยก็รีบหยิบมีดตัดฟืนเดินออกไปทันที

เพราะเป็นภูเขารกร้าง ทุกที่ล้วนไม่มีทางเดิน ดังนั้นถ้าอยากไปที่ป่าไผ่ก็ต้องถางทางเสียก่อน การถางทางไม่ใช่เรื่องยาก ผ่านไปไม่นาน เสี่ยวเยวี่ยก็เดินลัดเลาะผ่านป่าไม้พุ่ม และผ่านป่าไม้ยืนต้น จนกระทั่งมาถึงบริเวณชายป่าไผ่