บทที่ 119 จื่ออวี๋ไม่สบายตัว

มองแผ่นหลังของลูกสาวที่เดินจากไป ทวนแสงย้อนลม หลูชิ่งหลินพลันรู้สึกว่า ทุกอย่างดูเหมือนจะสายเกินไปเสียแล้ว

การตาสว่างของเขาดูเหมือนจะช้าเกินไป

เสี่ยวเย่ว์... เธอไม่ใช่เด็กสาวหัวอ่อน ไร้ความคิดเป็นของตัวเอง ยอมให้คนอื่นโขกสับอีกต่อไปแล้ว

ในแสงสว่างขาวโพลน เขาราวกับเห็นลูกสาวเดินห่างออกไปเรื่อยๆ โดยไม่หันหลังกลับมา

ช่างเด็ดเดี่ยว!