บทที่ 1254 ดวงแข็งจริงๆ

หลี่ชิงเฟิงรู้สึกหนาวเยือกขึ้นมา

ราวกับมีดวงตาคู่หนึ่งแอบจ้องมองเขาอยู่ในเงามืด

จื่อเหิงที่อยู่ในอ้อมแขนก็หดตัวลีบ ซบอิงร่างผู้เป็นพ่อ พลางกระซิบเสียงเบา "พ่อครับ มีคนร้าย"

จื่ออวี๋ยิ่งเหมือนนกตื่นเกาทัณฑ์ เธอแนบชิดติดกับหน้าอกของพ่อแน่น สองมือเล็กๆ กำคอเสื้อของพ่อไว้แน่น ปากก็ส่งเสียงอู้อี้ครางฮือๆ ออกมาเป็นระยะ คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น

หลี่ชิงเฟิงกวาดสายตาสำรวจดูบริเวณรอบๆ เท่าที่จะสามารถสำรวจได้