บทที่ 1255 เพลิงพิโรธ

จื่อเหิงมองสบสายตาอันแน่วแน่ของพ่อ แล้วหันไปมองบ้านหลังใหญ่ที่ไม่คุ้นเคย

เขากำหมัดน้อยๆ แน่น แต่ความกังวลในดวงตากลับค่อยๆ มลายหายไปภายใต้การจ้องมองของพ่อ ในเมื่อมีพ่ออยู่ ก็ไม่มีอะไรต้องกลัวจริงๆ เดิมทีเขายังรู้สึกแปลกใจ ขนาดเขายังรับรู้ถึงอันตรายได้ แล้วทำไมพ่อที่เก่งกาจขนาดนั้นถึงรับรู้ไม่ได้? แต่ตอนนี้เมื่อเห็นสายตาที่ให้กำลังใจของพ่อ เขาก็ดูเหมือนจะเข้าใจแล้ว

ไม่ใช่ว่าพ่อไม่รู้ถึงอันตราย แต่เป็นไปได้สูงว่าพ่อตั้งใจจะบุกเข้าไปในถ้ำเสือ ในหนังสือมีคำกล่าวว่า ศัตรูอยู่ในที่มืดเราอยู่ในที่แจ้ง ซึ่งอธิบายสถานการณ์ของพวกเขาในตอนนี้ได้เป็นอย่างดี พ่อรู้ทั้งรู้ว่าอันตรายแต่ก็ยังเลือกที่จะเดินเข้าไป

เขาวางมือเล็กๆ ไว้บนฝ่ามือของพ่อ แล้วกระโดดลงจากรถ เงยหน้ามองดูพ่อ พ่อส่งยิ้มให้เขาอีกครั้งโดยไม่พูดอะไร

สามคนพ่อลูกเดินเข้าไปในคฤหาสน์ก่อน โดยมีเหอคุนและส่านิวเดินตามหลังมา คฤหาสน์หลังนี้ใหญ่โตมาก ทั้งสองคนที่เพิ่งมาครั้งแรกอดไม่ได้ที่จะทำตัวสำรวมเล็กน้อย แต่หลี่ชิงเฟิงไม่ได้มองพวกเขาเป็นคนนอก หลังจากวางจื่ออวี๋และจื่อเหิงไว้บนโซฟาและพักครู่หนึ่ง เขาก็ให้เหอคุนและส่านิวช่วยดูเด็กๆ ส่วนตัวเขาจะไปในครัวเพื่อต้มน้ำร้อนเตรียมชงนมให้เด็กทั้งสองคนเพื่อปลอบขวัญ