บทที่ 1426 ในที่สุดก็ลืมตาอ้าปากได้เสียที

คำชมที่ถาโถมเข้ามาอย่างต่อเนื่องนี้ ช่วยกระตุ้นความมั่นใจของจื่ออวี๋ได้อย่างมหาศาล

หลังจากพักผ่อนในอ้อมกอดของพ่ออยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ดิ้นรนจะลงจากพื้น

ครั้งนี้ ไม่จำเป็นต้องให้หลี่ชิงเฟิงคอยประคองให้ยืนนิ่งอีกต่อไป

พอเท้าแตะพื้น เธอก็สามารถยืนได้อย่างมั่นคงด้วยตัวเอง

จากนั้น โดยไม่รอให้พ่อเตรียมท่ารอรับ เธอก็รีบเดินจ้ำอ้าวตรงไปยังลำธารเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลทันที