บทที่ 1428 ผมเก่งที่สุด

หลี่ชิงเฟิงไม่ได้เสียดายเงินหรอก เพียงแต่พอนึกถึงว่าเด็กบ้านอื่นในวัยนี้ต่างก็กำลังเล่นดินโคลนกันอยู่ แต่ลูกของเขากลับเอาแต่กอดทองแท่งแล้วตาเป็นประกายแวววาววันละหลายรอบ ก็รู้สึกว่ามันดูแปลกประหลาดเกินไปหน่อย แต่ในเมื่อตกลงกันไว้แล้วว่าเงินก้อนนี้เป็นของจื่อเหิง ก็ต้องทำตามความต้องการของจื่อเหิง สุดท้ายจึงตกลงตามนั้น และซื้อทองแท่งขนาด 500 กรัมมาให้หนึ่งก้อน

500 กรัมฟังดูเหมือนเยอะ แต่ในความเป็นจริง ทองคำมีความหนาแน่นสูง มันจึงเป็นเพียงก้อนเล็กๆ เท่านั้น ขนาดไม่ถึงครึ่งหนึ่งของฝ่ามือหลี่ชิงเฟิงด้วยซ้ำ ทว่าพอมันไปอยู่ในมือของจื่อเหิง กลับดูใหญ่โตขึ้นมาทันที สีเหลืองทองอร่าม ดูสวยงามเป็นพิเศษ

จื่อเหิงยิ้มไม่หุบ เขามองทองแท่งในมือด้วยแววตาที่เป็นประกายอย่างแท้จริง ในใจรู้สึกปลื้มปริ่มจนแทบบ้า มังกรต้องโตขนาดไหนถึงจะกล้าไปแย่งชิงทองคำได้นะ แต่เขายังเล็กขนาดนี้กลับมีทองคำเป็นของตัวเองแล้ว เขามังกรตัวนั้นเสียอีก! แน่นอนว่า หลี่ชิงเฟิงยังคงต้องกำชับอย่างละเอียดถี่ถ้วนว่าห้ามนำเรื่องนี้ไปพูดบอกใครเด็ดขาด

หลังจากได้ทองแท่งก้อนเล็กนี้มา จื่อเหิงก็เอาแต่กอดมันไว้ทั้งวันทั้งคืน กลางวันใช้ทองแท่งเป็นที่ทับกระดาษ กลางคืนเข้านอนก็ยังต้องกอดทองแท่งนอนด้วย หลี่ชิงเฟิงถามเขาว่าทำไมต้องทำแบบนี้ เขาบอกว่า มังกรชั่วร้ายก็เป็นแบบนี้แหละ เขาตอนนี้ก็คือมังกรตัวหนึ่ง แต่ไม่ใช่มังกรชั่วร้ายนะ

หลี่ชิงเฟิงพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง เขาเคยนึกไปว่าจื่อเหิงกอดทองแท่งไว้เพราะรู้ถึงมูลค่าของมัน ดูท่า เขาจะประเมินระดับสติปัญญาของจื่อเหิงสูงเกินไปเสียแล้ว