บทที่ 1429 ทำไมผู้หญิงถึงซับซ้อนขนาดนี้

กลับกัน ฮ่าวฉีกลับพูดด้วยสีหน้าเป็นปกติว่า "เรื่องแค่นี้เอง จะร้องทำไม? ฉันโดนตีทุกวันยังไม่เห็นร้องเลย"

เจียหรูเอ่ยเสียงนุ่มนิ่มว่า "พี่ชายอย่าร้องเลย เดี๋ยวหนูให้ลูกอมพี่" ว่าแล้วหนูน้อยก็หยิบอมยิ้มออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

เจียฮุ่ยจ้องอมยิ้มนั้นแล้วรู้สึกคุ้นตา ก่อนจะตกใจสุดขีด: "นั่นมันอมยิ้มของฉัน! เธอขโมยอมยิ้มฉันมา!" เกิดการจลาจลขนาดย่อมขึ้นอีกครั้ง

จื่อเหิงหยุดร้องไห้แล้ว บางครั้งเวลาคนเราเสียใจ ต่อให้ฟังคำปลอบใจมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ แต่ถ้าได้เห็นคนโชคร้ายที่เจอเรื่องแบบเดียวกัน ก็จะสามารถเบี่ยงเบนความสนใจได้ทันที จากนั้น เขาก็ต้องช่วยพูดแบบคนมีคุณธรรมว่า "เจียฮุ่ย เธอจะตีพี่ยายไม่ได้นะ!"

"เธอขโมยอมยิ้มฉัน!" เจียฮุ่ยฟ้อง "เรามีคนละอัน ของเธอหมดแล้วเธอก็เลยขโมยของฉัน!" เจียหรูแก้ตัว "ไม่จริง อันนี้มันมุดเข้ากระเป๋าหนูมาเอง"