บทที่ 1601 เจ้าเต่าน้อยน่ารักขนาดนี้

จื่อเหิงเดินเข้ามาใกล้ แต่ไม่ได้โถมเข้าหาพ่อเหมือนเคย กลับยื่นหน้าเข้าไปสำรวจในถังน้ำแทน เมื่อเห็นว่าในถังเต็มไปด้วยปลามากมายก็ตื่นเต้นมาก: "พ่อครับ คืนนี้เรากินปลาพะโล้กันได้ไหมครับ?"

ในขณะที่พูด เขาดูเหมือนจะเห็นประกายวาววับในฝูงปลาที่อัดแน่นนั้น แต่เพราะปลาเยอะเกินไป จึงมองเห็นไม่ชัดเจน เขาจึงไม่ลังเลเลยที่จะยื่นแขนเล็กๆ ลงไปในถัง น้ำในถังเย็นเจี๊ยบ และตัวปลาก็ลื่นปรื๊ด แต่เมื่อมือเล็กๆ ของเขาแตะถึงก้นถัง เขากลับรู้สึกเหมือนสัมผัสโดนของแข็งบางอย่าง คล้ายก้อนหิน แต่ก็ไม่เหมือนเสียทีเดียว เขาไม่รีรอ คว้าของสิ่งนั้นแล้วชักมือกลับมาทันที

วินาทีที่มือชักออกจากถัง พี่น้องทั้งสองคนต่างก็เห็นเจ้าตัวเล็กหน้าตาซื่อบื้อสิ่งหนึ่ง อันที่จริง สำหรับเด็กน้อยอย่างพวกเขา สิ่งนี้ไม่ได้ถือว่าเล็กเลย เพียงเพราะพวกเขาคุ้นเคยกับสัตว์ตัวใหญ่อย่างเจ้าลิงและเสือดาวลายเมฆ พอเห็นของที่มีขนาดพอๆ กับกำปั้นคุณพ่อ จึงรู้สึกไปเองว่ามันเป็นของชิ้นเล็ก

"เต่า?" ตาของจื่อเหิงเป็นประกาย เขารู้จักเต่า เขาจำได้ลางๆ ว่าตอนเขายังเล็กมากๆ เคยเลี้ยงเต่าตัวเล็กๆ ไว้ตัวหนึ่ง เพียงแต่ตอนหลังพ่อบอกว่าเต่าตัวนั้นคิดถึงบ้าน พ่อเลยฉวยโอกาสตอนที่เขาไปโรงเรียนอนุบาลปล่อยเต่ากลับคืนสู่ทะเลไป ตอนนี้เมื่อเห็นเต่าตัวเล็กๆ สายพันธุ์เดียวกันอีกครั้ง จื่อเหิงจึงดีใจมาก ราวกับส่วนหนึ่งของความรู้สึกที่ว่างเปล่าในใจได้รับการเติมเต็มในทันที ราวกับว่าเต่าตัวเล็กที่กลับสู่ทะเลตัวนั้นได้หวนคืนกลับมาแล้ว