บทที่ 437 ฮอร์โมนแปรปรวน

หลี่ชิงเฟิงก็ไม่รู้จะพูดอะไร จึงเอ่ยถามว่า "คุณมาแต่เช้าขนาดนี้ คงยังไม่ได้กินข้าวเช้ามาล่ะสิ?"

อวี๋เซวียนเซวียนกินมาแล้ว แต่กลับส่ายหน้าพลางเอ่ยว่า "ยังเลย พี่ทำข้าวเช้าให้ฉันกินหน่อยสิ?"

หลี่ชิงเฟิงยิ้ม หยิบถั่วเหลืองที่แช่น้ำไว้ขึ้นมาสองกำมือ แล้วเดินออกไปข้างนอก "เดี๋ยวผมทำน้ำเต้าหู้ให้ แล้วก็ทอดไข่ให้สองฟอง พอไหม?"

"ไข่ไก่ป่าเหรอคะ?" อวี๋เซวียนเซวียนเดิมทีก็แค่พูดเล่น แต่พอได้ยินว่ามีไข่ไก่ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

"ใช่ครับ!"