บทที่ 485 หยิกน้องด้วยความโมโห

ทุกครั้งที่ขนหินก้อนใหญ่กลับมาหนึ่งรอบ หลี่ชิงเฟิงก็ต้องเดินไปดูที่หน้าต่างห้องครัวซึ่งหันหน้าไปทางทิศใต้

พอเห็นลูกชายกำลังตั้งใจคัดลายมือ ลูกสาวกำลังกำเนื้อกล้วยป่าละเลงไปทั่วบ้าน ก็ยิ้มออกมา แล้วเข้าป่าไปอีกรอบ

ประตูบ้านถูกล็อกไว้จากด้านนอก ความปลอดภัยก็ถือว่าสูงทีเดียว

แต่ทว่า หลี่ชิงเฟิงยังคงหวังว่าจะได้เห็นเงาร่างของเสือลายเมฆ

แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ตั้งแต่ช่วงบ่ายเป็นต้นมา เขาก็ไม่ได้เห็นเงาร่างของเสือลายเมฆอีกเลย