บทที่ 560 ไก่ป่า 'หลับ' ไปแล้ว

ผักในสวนมีแมลงขึ้นแล้ว แถมยังมีเยอะซะด้วย หลี่ชิงเฟิงรู้สึกปวดหัวนิดหน่อย ผักพวกนี้ปลูกไว้กินเอง จะให้ฉีดยาฆ่าแมลงก็คงเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าไม่ฉีดยาฆ่าแมลง ก็ต้องกินเศษผักที่เหลือจากแมลงแทะ

เขาไม่ได้ซีเรียสอะไรหรอก แต่ปัญหาหลักคือเจ้าตัวเล็กสองคนอย่างจื่อเหิงกับจื่ออวี๋ไม่ชอบกินก้านผักแข็งๆ พวกนี้ ชอบกินแต่ใบผักอ่อนๆ เท่านั้น เพื่อไม่ให้เด็กสองคนไม่มีผักกิน หลี่ชิงเฟิงจึงทำได้เพียงกำจัดแมลงด้วยมือเปล่า

การกำจัดแมลงด้วยมือเปล่าในที่นี้คือมือเปล่าจริงๆ นั่นคือการใช้นิ้วสองนิ้วบี้แมลงให้ตายทีละตัว! ไม่ใช่การซัดฝ่ามือออกไป เพราะผักรากตื้นพวกนี้บอบบางและเปราะบางยิ่งกว่าแมลงเสียอีก ถ้าซัดฝ่ามือออกไป แมลงไม่ตาย แต่ผักตาย แบบนั้นคงกระอักกระอ่วนแย่

ใช้มือบี้แมลงไปได้สักพัก หลี่ชิงเฟิงก็รู้สึกว่าท่านี้มันช่างโคตรจะเหนื่อยเลย มือหนึ่งอุ้มจื่ออวี๋ อีกมือหนึ่งบี้แมลง แถมจื่ออวี๋เจ้าตัวเล็กนี่ก็ยังดิ้นเก่งเป็นพิเศษซะด้วย เดี๋ยวก็ดิ้นไปทางซ้าย เดี๋ยวก็ดิ้นไปทางขวา เดี๋ยวก็กระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ เดี๋ยวก็คว้าหูเขาเล่น

หลังจากถูกเจ้าตัวเล็กทรมานไปยกใหญ่ หลี่ชิงเฟิงก็หันหลังกลับ ตั้งใจจะไปเอาเป้อุ้มเด็กมาอุ้มลูกสาวไว้ที่หลัง แล้วค่อยมาบี้แมลงต่อ แต่เพิ่งจะกลับมาถึงลานบ้าน ก็มองเห็นจื่อเหิงที่เดิมทีนั่งยองๆ อยู่บนพื้น จู่ๆ ก็ร้องไห้จ้าออกมาเสียงดังลั่น เสียงร้องจ้าทำให้หลี่ชิงเฟิงตกใจสะดุ้ง รีบสาวเท้าเข้าไปหา