บทที่ 91: โซรอสเวอร์ชันจีน!

“เจ้านายครับ ถึงแล้วครับ” เสียงของคนขับรถ ดึงเสิ่นเจ๋อข่ายกลับมาจากภวังค์ความคิดที่ปั่นป่วนสู่โลกแห่งความเป็นจริง

เสิ่นเจ๋อข่ายค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ในส่วนลึกของดวงตานั้นมืดมนไร้ที่สิ้นสุด

เขาเปิดประตูรถ และก่อนที่จะก้าวเข้าไปในห้องประชุมที่เต็มไปด้วยผู้ถือหุ้นซึ่งจะตัดสินชะตากรรมของเขา เขาก็หยุดฝีเท้าลง

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ อากาศอันเย็นเยียบไหลเข้าสู่ปอด แล้วถูกผ่อนออกมาอย่างช้า ๆ พัดพาความลังเลสุดท้ายออกไป

ทันทีที่ผลักประตูบานนี้เข้าไป และก้าวไปข้างหน้าอีกเพียงก้าวเดียว

ก็จะไม่มีทางหันกลับได้อีกต่อไป

เขาจะต้องตัดขาดจากพ่อ พี่ชาย และแม้กระทั่งทั้งตระกูลเสิ่นที่หยั่งรากลึกอย่างสิ้นเชิง กลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันจนกว่าจะตายไปข้างหนึ่ง!

ทั้งหมดนี้ มันคุ้มค่าจริง ๆ เหรอ?

การใช้ความสัมพันธ์ของครอบครัวและเกียรติยศของตระกูล เพื่อแลกกับอำนาจสูงสุดนั้น?

“…”

ความลังเลคงอยู่ไม่ถึงสามวินาที

แววตาของเสิ่นเจ๋อข่ายพลันแข็งกร้าวขึ้นมาในทันที กลายเป็นเย็นเยียบและแน่วแน่ ไม่มีความลังเลหรือหวั่นไหวอีกต่อไป!

เขาผลักประตูบานใหญ่อันหนักอึ้งนั้นเข้าไปอย่างแรง พร้อมกับอารมณ์ที่เด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่น ก้าวเข้าไปข้างในอย่างไม่ลังเล!

ในวงการการเงินมีบุคคลผู้โหดเหี้ยมคนหนึ่ง ได้รับการขนานนามว่าเป็น “บิดาแห่งนักขายชอร์ต” ชื่อของเขาคือ จอร์จ โซรอส

ชายผู้นี้ แม้แต่ชื่อก็ยังมีกลิ่นอายของความอำมหิต

ในปีนั้น เมื่อเขามั่นใจว่าเงินปอนด์ของอังกฤษถึงกาลอวสาน กำลังจะล่มสลาย เขาก็พลิกมือทุ่มคำสั่งขายชอร์ตมูลค่าหนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ ถาโถมเข้าใส่อย่างหนักหน่วง!

หนึ่งหมื่นล้าน!

ดอลลาร์สหรัฐ!

ถึงแม้จะเป็นยุคนี้ ก็ยังเป็นเงินก้อนมหึมาถึงเจ็ดหมื่นกว่าล้านหยวน!

อย่าลืมว่า นั่นคือยุคเก้าศูนย์!

หนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐในตอนนั้น มีมูลค่าและอำนาจซื้อสูงกว่าตอนนี้ไม่รู้กี่เท่า!

ด้วยการทุบเพียงครั้งเดียวที่รุนแรงดั่งสายฟ้าฟาด ก็เล่นงานรัฐบาลอังกฤษจนล้มทั้งยืน ต้องยอมยกธงขาว คุกเข่าขอความเมตตา และโซรอส ในการเดิมพันครั้งประวัติศาสตร์นี้ เขาทำกำไรไปเท่าไหร่?

หนึ่งพันล้านดอลลาร์สหรัฐเต็ม ๆ!

ที่เจ๋งกว่านั้นคือ คำสั่งขายชอร์ตหนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์นี้ ตั้งแต่เข้าตลาดไปจนถึงกวาดกำไรหนึ่งพันล้านดอลลาร์แล้วออกจากตลาด ใช้เวลาทั้งหมดเพียงแค่วันเดียว!

เพียงแค่วันเดียว!

สร้างตำนานในศึกเดียว!

“ท่านผู้อำนวยการซูครับ ถ้าให้ผมพูด การเคลื่อนไหวของท่านครั้งนี้เรียกได้ว่าเป็นโซรอสฉบับจีนเลยครับ!”

พนักงานคนหนึ่งมองซูฮ่าวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคลั่งไคล้และชื่นชม

“โซรอสจะเทียบท่านได้อย่างไรครับ! ต่อหน้าผู้อำนวยการซูของเรา เขาไม่คู่ควรแม้แต่จะถือรองเท้าให้เลย!” พนักงานอีกคนประจบยิ่งกว่า

“ทั้งวิสัยทัศน์ ความเด็ดเดี่ยว และระดับการลงทุนอันยากจะคาดเดาของผู้อำนวยการซู ทั่วโลกคงหาคนที่สองไม่ได้แล้วครับ!”

การขายชอร์ตครั้งประวัติศาสตร์ของโซรอสในครั้งนั้น ทำให้รัฐบาลอังกฤษต้องเสียหน้าอย่างหนัก และยังเป็นชนวนให้เกิดกฎหมายที่ออกมาเพื่อรับมือโดยเฉพาะอีกมากมาย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับกองทุนเฮดจ์ฟันด์ที่ชื่นชอบการขายชอร์ต ก็มีข้อจำกัดที่เข้มงวดเพิ่มขึ้นเป็นชั้น ๆ เพราะกลัวว่าพวกเขาจะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีก จนทำให้เกิดความเสี่ยงเชิงระบบ

แต่พูดให้ถึงที่สุดแล้ว กฎเกณฑ์มันตายตัว แต่คนมันพลิกแพลงได้

ทันทีที่เหยื่อตัวไหนเผยช่องโหว่ ง่อนแง่นใกล้จะล้ม เหล่าหมาป่าแห่งตลาดทุนที่จมูกไวยิ่งกว่าไฮยีน่าและลงมือโหดเหี้ยมยิ่งกว่าอีแร้ง จะไม่พุ่งเข้าไปฉีกทึ้งมันเป็นชิ้น ๆ อย่างบ้าคลั่งได้อย่างไร?

จะหวังให้กฎหมายไม่กี่ข้อ

มาปกป้องเนื้อบนเขียงได้น่ะเหรอ?

จะมาขวางเขี้ยวเล็บของตลาดทุนได้น่ะเหรอ?

ฝันกลางวันชัด ๆ!

“ท่านผู้อำนวยการซูครับ เมื่อพิจารณาการกระจายเงินทุน ค่าใช้จ่ายในการทำธุรกรรมผ่านช่องทางต่าง ๆ และค่าบริการของกองทุนขายชอร์ตทั้งหมดแล้ว…”

“กำไรที่เราสามารถยืนยันได้ในตอนนี้อยู่ที่ประมาณ…”

หลิวโปที่กำลังรายงานผลการดำเนินงาน เสียงของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่

“หนึ่งหมื่นล้านครับ!”

“ซี้ด—” ในสำนักงานพลันเกิดเสียงสูดลมปากอย่างหนาวเยือกขึ้นพร้อมกัน เหมือนกับอาการหอบหืดกำเริบหมู่

นี่มันยังไม่กี่วันเองนะ ทีมเล็ก ๆ ทีมนี้น่ะ…ก้าวเข้าสู่ “ชมรมหมื่นล้าน” ได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?!

แต่ว่า หนึ่งหมื่นล้าน ถึงแม้จะฟังดูเป็นตัวเลขดาราศาสตร์ แต่ในสายตาของยักษ์ใหญ่แห่งการลงทุนจริง ๆ แล้ว มันก็ไม่ได้มากมายอะไร

เมื่อมองไปทั่วโลก บริษัทจัดการสินทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกคือแบล็คร็อค ซึ่งบริหารสินทรัพย์มากกว่า 10 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ…

แปลงเป็นเงินของเราก็คือเจ็ดสิบกว่าล้านล้านหยวน!

แค่คิดก็ทำให้ขนหัวลุกแล้ว

แน่นอนว่า เงินในมือของพวกเขาส่วนใหญ่ไม่ใช่เงินของบริษัทจัดการสินทรัพย์เอง แต่เป็นเงินของลูกค้า

แต่ถึงแม้จะเป็นเงินของลูกค้า การดำเนินงานของกองทุนก็เป็นไปตามกลยุทธ์ของพวกเขาเอง

ด้วยการดำเนินงานที่ซับซ้อนและรวดเร็ว อิทธิพลของพวกเขาในตลาดนั้นไม่อาจดูแคลนได้เลย ทุกย่างก้าวสามารถสร้างคลื่นลมมหาศาลได้!

ทุกครั้งที่เห็นยักษ์ใหญ่ที่อยู่เหนือกว่าตัวเองไปหลายระดับ ซูฮ่าวก็รู้สึกมีไฟลุกโชนขึ้นมาในใจ:

‘สักวันหนึ่ง เราจะต้องขึ้นไปยืนบนจุดนั้นให้ได้! ไม่สิ ต้องยืนให้สูงกว่าพวกเขา!’

คนโบราณว่าไว้:

ตั้งเป้าไว้สูง อย่างน้อยก็จะได้ครึ่งหนึ่ง

ตั้งเป้าไว้ครึ่งหนึ่ง อย่างน้อยก็จะได้ส่วนหนึ่ง

แต่ถ้าตั้งเป้าไว้ต่ำ ก็จะไม่เหลืออะไรเลย

ความหมายก็คือ คนเราต้องมีความฝัน และยิ่งใหญ่ยิ่งดี เผื่อว่าวันหนึ่งมันจะเป็นจริงขึ้นมาล่ะ?

หลิวโปยื่นเอกสารหนาปึกให้ “จริงสิครับ ท่านผู้อำนวยการซู นี่คือข้อมูลที่ท่านสั่งให้ค้นหาเป็นพิเศษก่อนหน้านี้ครับ”

“ของฉางชิงกรุ๊ปเหรอ?”

“ใช่ครับ”

จากข้อมูลที่ทีมวิจัยทำงานล่วงเวลาขุดคุ้ยกลับมา:

อำนาจควบคุมที่แท้จริงของฉางชิงกรุ๊ป อยู่ในกำมือของ ‘ฉางชิง โกลบอล ทรัสต์’ ที่ตั้งอยู่ที่หมู่เกาะเคย์แมนจริง ๆ

และที่สำคัญ กองทรัสต์แห่งนี้ยังเป็น “บริษัทเอกชน” ที่ยังไม่ได้จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์และดูลึกลับมาก

ว่ากันว่า เพื่อให้แน่ใจว่าจะสามารถควบคุมอาณาจักรธุรกิจฉางชิงได้อย่างเบ็ดเสร็จ

ท่านผู้เฒ่าของฉางชิงกรุ๊ปจึงจงใจทำให้ ‘ฉางชิง โกลบอล ทรัสต์’ เป็นบริษัทนอกตลาดหลักทรัพย์

แล้วก็นำหุ้นในมือของตัวเองไปแบ่งให้กับพันธมิตรที่ไว้ใจได้

“การที่จะได้หุ้นของฉางชิง โกลบอล ทรัสต์มาจากตลาดเปิดนั้น ยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์เสียอีก ทำได้เพียงแค่หวังพึ่งการซื้อขายนอกตลาดเท่านั้น”

“แต่หุ้นที่หมุนเวียนอยู่ในตลาดนั้นน้อยนิดจนน่าสงสาร ต่อให้มีโผล่ออกมาบ้าง ก็ไม่เพียงพอที่จะรวบรวมให้ได้ ‘คะแนนเสียงส่วนน้อยที่ชี้ขาด’ ในที่ประชุมคณะกรรมการได้”

สายตาของซูฮ่าวไล่ไปตามรายชื่อบริษัทในเครือฉางชิงกรุ๊ปอย่างรวดเร็ว

นั่นก็หมายความว่า กุญแจสำคัญที่สุด ก็ยังคงต้องหาหุ้นที่เกี่ยวข้องกับ ‘ฉางชิง โกลบอล ทรัสต์’ ให้ได้—

“หืม?”

ปลายปากกาของซูฮ่าวลากไปตามเอกสาร ไล่ดูไปทีละบรรทัด ทันใดนั้น ที่จุดหนึ่งซึ่งไม่สะดุดตา มือของเขาก็พลันหยุดชะงัก!

‘จิ่นคุน โฮลดิ้งส์?’

บริษัทที่ชื่อจิ่นคุน โฮลดิ้งส์นี้ เมื่อเร็ว ๆ นี้ได้มีการประกาศขายสินทรัพย์ผ่านตลาดนอกตลาดหลักทรัพย์

สิ่งที่ขายคือหุ้นของ “บริษัทถือหุ้นเพื่ออุตสาหกรรม” แห่งหนึ่งที่ถือครองอยู่

เจ้านี่ ปันผลน้อยนิดจนน่าสงสาร แถมยังไม่ได้จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์อีกต่างหาก ไม่มีใครสนใจเลย

สิ่งที่พวกเขาประกาศขายคือหุ้น 17% ของ “บริษัทถือหุ้นเพื่ออุตสาหกรรม” แห่งนี้ โดยมีมูลค่าประเมินอยู่ที่ประมาณสองพันล้าน

แค่ดูจากเงื่อนไขนี้ ก็เรียกได้ว่าเป็นหุ้นขยะชั้นเลว ใครจะไปยอมเป็นหมูให้เชือด?

ดูจากการที่มันถูกประกาศขายอยู่นานแต่ไม่มีใครสนใจ ก็เห็นได้ชัดแล้ว

แต่ว่ามือของซูฮ่าวที่หยุดอยู่ที่คำว่า “จิ่นคุน โฮลดิ้งส์” นั้น กลับเหมือนกับถูกแม่เหล็กแรงสูงดูดไว้อย่างแน่นหนา ไม่ยอมขยับไปไหน

ปลายปากกาของเขากดลึกลงเรื่อย ๆ ราวกับจะเจาะกระดาษแผ่นบางให้ทะลุ เหมือนกำลังประกาศอย่างเงียบ ๆ ว่า

เจอตัวแล้ว!

ตูตามหาแกมาตั้งนาน ในที่สุดก็เจอตัวจนได้!