บทที่ 100: ท่านผู้กำกับคนนี้ช่างเหิมเกริมนัก...

สถานการณ์และภาพตรงหน้า... ทำให้ผู้ชมในที่นั้นอยากจะขับขานบทกวีสักหนึ่งบท—ท่านผู้กำกับคนนี้ช่างเหิมเกริมนัก... กล้าดีมางัดข้อกับท่านผู้นำ... ตอกกลับจนท่านผู้นำหน้าเขียว... โกรธจนท่านผู้นำอกแทบระเบิด...

ในใจของท่านนายกเทศมนตรีซ่านได้แต่ต่อประโยคเงียบๆ... ข้ายอมยกให้ท่านเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุด! ส่วนท่านเลขาธิการชิวก็มองผู้กำกับการสถานีตำรวจอย่างพินิจพิเคราะห์... ในใจแอบตั้งฉายาให้อีกฝ่าย—โจวตอกกลับ!

สำหรับรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ และเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายกงลี่, รองนายกเทศมนตรีอาวุโสซุนอี้ รวมถึงประธานศาลหลิวเถี่ยเฉียง, อัยการสูงสุดซ่งเจา และคนอื่นๆ... ต่างก็มีสีหน้าที่แตกต่างกันไป... ในใจรู้สึกซับซ้อน พวกเขารู้สึกเลือนรางว่า... ฉากในที่ประชุมคณะกรรมการประจำขยายวาระดูเหมือนจะกลับมาฉายซ้ำอีกครั้ง... เพียงแต่คนที่ถูกตอกกลับเปลี่ยนเป็นท่านเลขาธิการปาเยี่ยน ท่านผู้กองโจวคนนี้ตอกกลับฟ้า ตอกกลับดิน ตอกกลับอากาศ... ไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น... แต่ว่า... คำโบราณว่าไว้ดี... เดินริมตลิ่งบ่อยๆ หรือจะไม่ให้รองเท้าเปียก? ต่อให้แกจะมีเบื้องหลังที่แข็งแกร่งแค่ไหน... ก็ยากที่จะรับประกันได้ว่าจะไม่ไปเตะโดนแผ่นเหล็กที่แข็งกว่า!

และปาเยี่ยน... ที่อายุเพียงสามสิบแปดปีก็ได้ดำรงตำแหน่งกรรมการประจำคณะกรรมการพรรคฯ เมืองชิงหยวน, เลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมาย และผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจเมือง... ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคือแผ่นเหล็กที่แข็งกว่าแผ่นนั้น! เบื้องหลังของเจ้านี่... แม้แต่ข้าในช่วงที่รุ่งเรืองที่สุด... ยังต้องยอมหลีกทางให้ชั่วคราว! ซ่านเหวินซวี่รู้สึกจริงๆ ว่า... ครั้งนี้โจวอี้ค่อนข้างไม่ไตร่ตรองให้ดี!

ถึงแกจะเป็นคนที่ท่านเลขาธิการเจี่ยนชี้เป้ามา... แต่ปาเยี่ยนก็ไม่ใช่หมูในอวย... เขาสามารถอาศัยตำแหน่งกรรมการประจำคณะกรรมการพรรคฯ เมืองชิงหยวนและเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรง... ร้องขอให้คณะกรรมการพรรคฯ เมืองหยางเฉิงมีคำสั่งพักงานแกได้... เชื่อว่าคนอย่างชิวหลิงต้องยินดีให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ร้อยเปอร์เซ็นต์ ถึงตอนนั้นข้าผู้เป็นนายกเทศมนตรีลำพังตัวคนเดียวคงจะต้านไม่ไหว... อยากจะปกป้องก็ปกป้องแกไม่ได้!

“คุณเตรียมตัวรับคำสั่งพักงานเพื่อรอการตรวจสอบได้เลย!” ปาเยี่ยนสงบสติอารมณ์ลง... แล้วประกาศโทษประหารในเส้นทางราชการของอีกฝ่ายอย่างเย็นชา (ในความคิดของเขา)

“ด้วยเหตุผลอะไรครับ?” โจวอี้ถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ก็ด้วยเหตุผลที่ว่าคุณจัดการคดีอย่างหุนหันพลันแล่นและหยาบกระด้าง... ก่อให้เกิดผลกระทบในทางลบ... และสร้างผลกระทบต่อสังคมอย่างร้ายแรง!” ท่านเลขาธิการปาตวาดเสียงดัง

“ผมมีวิดีโอบันทึกการปฏิบัติหน้าที่ฉบับเต็มในตอนนั้น... ท่านเลขาธิการปาอยากจะดูไหมครับ? ผมยังมีปืนและมีดที่ถูกควบคุมที่ยึดมาได้... ท่านเลขาธิการปาอยากจะดูไหมครับ? ผมมีหลักฐานที่เพียงพอที่จะพิสูจน์การกระทำผิดของฟางหยวนและพวก... และยังสามารถพิสูจน์ความชอบธรรมและถูกต้องตามกฎหมายในการปฏิบัติหน้าที่ของหน่วยงานตำรวจ! ผมอยากจะถามท่านเลขาธิการปาสักหน่อยว่า... ในการจัดการคดีนี้... ผม ‘หุนหันพลันแล่นและหยาบกระด้าง’ ตรงไหนครับ?” ท่านผู้กองโจวโต้กลับอย่างมีเหตุมีผลด้วยท่าทีที่ไม่ร้อนไม่เย็น

ปาเยี่ยนถูกตอกกลับจนพูดไม่ออกอีกครั้ง... ปากอ้าแล้วก็หุบ... หุบแล้วก็อ้า... สุดท้ายก็ตวาดอย่างโกรธจนหน้าแดง “ฉันเป็นเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมาย! ฉันมีอำนาจที่จะสั่งพักงานคุณเพื่อรอการตรวจสอบ!”

มุมปากของโจวอี้เผยรอยยิ้มเย้ยหยัน... ค่อยๆ พยักหน้า “ถ้าท่านจะพูดแบบนั้น... งั้นผมก็จะไม่เถียงกับท่านแล้วครับ!” พูดจบ... ก็ถอยไปยืนข้างๆ... ไม่พูดอะไรอีกเลย

จากนั้น... กลุ่มผู้ร้องทุกข์ที่ตะโกนโหวกเหวกเหล่านั้น... ภายใต้การเกลี้ยกล่อมอย่างอ่อนโยนและการรับประกันอย่างแข็งขันของท่านเลขาธิการปา... ก็สลายตัวไปอย่างซาบซึ้งใจ และหลังจากนั้น... ปาเยี่ยนก็ได้จัดประชุมชั่วคราวที่สถานีตำรวจเมืองหยางเฉิง... ไม่ให้หน้าชิวหลิงและซ่านเหวินซวี่สองเจ้าภาพเลยแม้แต่น้อย... ตำหนิการปฏิบัติหน้าที่ของสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิงอย่างรุนแรงว่ามีปัญหาอย่างร้ายแรง... ทำให้ประชาชนเกิดความไม่พอใจ... และคณะกรรมการพรรคฯ และรัฐบาลเมืองหยางเฉิงก็กำกับดูแลไม่ดี... โดยเฉพาะอย่างยิ่งรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ และเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายกงลี่และรองนายกเทศมนตรีอาวุโสซุนอี้ที่ดูแลงานด้านตำรวจ... ต้องรับผิดชอบเป็นหลัก กงลี่กับซุนอี้เหมือนอยู่ดีๆ ก็โดนโยนความผิดให้... อยากจะแก้ต่างสักสองสามประโยค... แต่ก็เกรงกลัวความแข็งกร้าวของปาเยี่ยน... ได้แต่พยักหน้ารับผิดไป

สำหรับเรื่องการสั่งให้ผู้กำกับการสถานีตำรวจโจวอี้พักงานเพื่อรอการตรวจสอบนั้น... ผู้นำส่วนใหญ่ของเมืองหยางเฉิงที่อยู่ในที่นั้นไม่มีข้อโต้แย้ง ใช่แล้ว... คือส่วนใหญ่... ไม่ใช่ทั้งหมด!

“ผมคิดว่าเรื่องนี้ควรค่าแก่การพิจารณาใหม่! ถ้าหากสหายโจวอี้สามารถนำเสนอหลักฐานที่เพียงพอได้... เราก็ไม่มีเหตุผลและไม่มีความจำเป็นที่จะต้องมีคำสั่งพักงานเขา” ท่านนายกเทศมนตรีซ่านกล่าวอย่างเที่ยงธรรม... ไม่สนใจใบหน้าที่บึ้งตึงของท่านเลขาธิการปาเลยแม้แต่น้อย... ชี้แจงความคิดเห็นของตัวเองอย่างเป็นกลาง

“การที่ก่อให้เกิดเหตุการณ์ประชาชนมาขวางรถร้องทุกข์... และสร้างผลกระทบต่อสังคมอย่างร้ายแรง... ผมว่าเหตุผลนี้ก็เพียงพอแล้ว” ปลัดฝ่ายองค์กรจั่วหงเหว่ยเอ่ยปาก

“ถ้าหากครอบครัวของผู้กระทำผิดทุกคน... ยืนกรานว่าญาติของพวกเขาที่ถูกวิสามัญตามกฎหมายเป็นผู้บริสุทธิ์... และด้วยเหตุนี้ก็มาร้องเรียนก่อเรื่อง... แล้วการทำงานของหน่วยงานตำรวจจะดำเนินไปตามปกติได้อย่างไร? ผมคิดว่าการสั่งพักงานเพียงแค่เหตุผลนี้... ไม่เป็นธรรมต่อสหายโจวอี้!” ซ่านเหวินซวี่ส่ายหน้าคัดค้าน

“ก็แค่พักงานชั่วคราว... รอให้ตรวจสอบจนชัดเจนว่าสหายโจวอี้ไม่มีการละเลยต่อหน้าที่... งั้นก็ค่อยกลับมารับตำแหน่งเดิมเถอะ” ความเห็นของซุนอี้คือพักงานไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน... ยังไงก็ไม่สามารถทำให้ท่านเลขาธิการปาเสียหน้าได้ และเมื่อโจวอี้ถูกพักงาน... ผู้ที่สามารถรักษาการในตำแหน่งผู้กำกับการสถานีตำรวจได้... ก็มีเพียงสารวัตรใหญ่ชิวเหวยผิง... ถ้าหากสามารถใช้ช่วงเวลาว่างนี้... จัดการปัญหาของเฉิงโส่วขุยได้... แล้วจะไปเสียเวลาต่อล้อต่อเถียงกับโจวอี้ทำไม!

“เรื่องที่สามารถตรวจสอบให้ชัดเจนได้ทันที... จะต้องทำให้มันยุ่งยากขนาดนั้นไปทำไม? ให้สหายโจวอี้นำเสนอหลักฐานโดยตรงก็จบแล้ว” ซ่านเหวินซวี่ยังคงคัดค้านต่อไป

“ดูท่าทางแล้ว... นายกเทศมนตรีเหวินซวี่นี่กำลังช่วยโจวอี้พูดสินะคะ” ชิวหลิงพูดขึ้นมาอย่างประชดประชัน

“ผมไม่ได้ช่วยใครพูด... ผมแค่รู้สึกว่า... ทุกเรื่องต้องว่ากันตามข้อเท็จจริง... ว่ากันตามหลักฐาน” ซ่านเหวินซวี่โต้กลับอย่างไม่รีบร้อน

“ท่านนายกเทศมนตรีซ่านคิดว่า... ผมผู้เป็นเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายไม่ยึดถือข้อเท็จจริง ไม่ยึดถือหลักฐานเหรอ?” ปาเยี่ยนทนไม่ไหวอีกต่อไป... ถามด้วยสีหน้าที่น่ากลัว

“สรุปก็คือ... ผมขอคัดค้านการสั่งให้สหายโจวอี้พักงานเพื่อรอการตรวจสอบทันที... ท่านเลขาธิการชิวครับ... ผมเสนอให้เข้าที่ประชุมหารือ... ขอความเห็นจากคณะกรรมการประจำคนอื่นๆ ก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ” ซ่านเหวินซวี่ไม่ได้ตอบคำถามของปาเยี่ยนโดยตรง... แต่กลับใช้แผนถ่วงเวลาอย่างซึ่งหน้า... ร้องขอให้คณะผู้บริหารของเมืองหยางเฉิงใช้หลักประชาธิปไตยในการตัดสินใจ... เข้าที่ประชุมคณะกรรมการประจำเพื่อลงคะแนนเสียง

ท่านนายกเทศมนตรีซ่านกวาดตามองทั่วทั้งห้อง... รู้สึกเลือนรางว่าตัวเองก็มีมาดของประมุขนิกายเม้งก่าที่กำลังรับมือยอดฝีมือจากหกสำนักใหญ่ เพราะฉะนั้น... โจวอี้เอ๊ยโจวอี้... ข้าก็ช่วยแกได้แค่นี้แหละ! ฉวยโอกาสสองวันนี้... รีบไปขอความช่วยเหลือจากท่านเลขาธิการเจี่ยนซะ!

...

“ได้ยินรึยัง? ท่านผู้กำกับโดนสั่งพักงานเพื่อรอการตรวจสอบแล้ว?” “ก็ไม่ใช่เพราะไอ้พวกสารเลวนั่นก่อเรื่องเหรอ? รู้ทั้งรู้ว่าฟางหยวนทำผิดจนต้องโดนยิง... ยังจะมาโวยวายหาเรื่องอีก!” “ลองคิดดูดีๆ... ไอ้พวกนั้นทำไมถึงได้บังเอิญขนาดนั้น... ดันมาปรากฏตัวตอนที่ผู้บริหารระดับมณฑลมาตรวจราชการพอดี... แล้วลองคิดดูอีกที... ท่านผู้กำกับเมื่อไม่กี่วันก่อนเพิ่งจะไปตบหน้าใครมา? แล้วทำไมปาเยี่ยนถึงได้ไม่สนผิดถูกชั่วดีเข้ามาเล่นงานท่านผู้กำกับเลย?” “นี่... ท่านหัวหน้าเหรามองทะลุปรุโปร่งจริงๆ!” “รู้สึกว่าท่านผู้กำกับจะใจร้อนไปหน่อย... อดทนอีกนิดบางทีก็คงจะผ่านไปแล้ว” “คิดจะหาเรื่องแก... ต่อให้ทนก็ไม่มีประโยชน์หรอก” “ชิวเหวยผิงคราวนี้คงจะดีใจน่าดู... เมื่อกี้ยังให้ห้องทำงานแจ้งสมาชิกคณะผู้บริหารทุกคนไปประชุมที่ห้องประชุมเลย” “แล้วท่านผู้กำกับไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรบ้างเหรอ?” “สองวันนี้เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องทำงานไม่ออกมาเลย... เฮ้อ!” “เฮ้อ!” “เฮ้อ!”

ทั้งสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิง... ตั้งแต่บนลงล่าง... ดีใจครึ่งหนึ่งกังวลครึ่งหนึ่ง ชิวเหวยผิง, ฟู่จื้อกัง, หลี่ผิงอู่ และเซี่ยงเหมยสองสามคนดีใจแน่นอน... ข้าราชการระดับกลางและตำรวจส่วนหนึ่งที่ปากยอมรับแต่ใจไม่ยอมก็ดีใจเช่นกัน ส่วนหลี่หลินเซิน, เหราอวี๋, ซ่าวหมิงเป่า, ไช่เสี่ยวโป และคนอื่นๆ ก็คือตัวแทนของอีกส่วนหนึ่งที่กำลังกังวลกับสถานการณ์ของผู้กำกับ ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายที่ดีใจหรือฝ่ายที่กังวล... ต่างก็เชื่อโดยไม่มีข้อยกเว้นว่า... ท่านผู้กองโจวครั้งนี้คงจะรอดได้ยากแล้ว

มีเพียงโจวอี้คนเดียวที่ไม่คิดแบบนั้น! เขากำลังรออย่างใจเย็น รอเผือกเรื่องใหญ่!