บทที่ 99: ขวางรถร้องทุกข์

ท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองชิวหลิงก็ได้เห็นประกาศแจ้งเหตุและประกาศขอเบาะแสของตำรวจเช่นกัน และก็ได้มองเจตนาของโจวอี้ที่ยืมคดีนี้มาสร้างบารมีและขยายอิทธิพลต่อไปออกเช่นกัน

ถ้าจะบอกว่า... เดิมทีเธอเพียงแค่คิดว่าผู้กำกับการสถานีตำรวจหนุ่มคนนั้นแค่ ‘น่าสนใจนิดหน่อย’... งั้นตอนนี้... ‘น่าสนใจนิดหน่อย’ ที่ว่าก็ได้กลายเป็นน่าสนใจมากแล้ว เชี่ยวชาญในการวางแผน... เก่งกาจในการฉวยโอกาส ทั้งๆ ที่อายุแค่ยี่สิบกว่าปี... กลับมีความคิดและความลึกซึ้งในใจเหมือนคนอายุสี่ห้าสิบ!

ในสายตาของชิวหลิง... การที่โจวอี้ตบหน้าเซี่ยปิ่งอี้นั้น... ไม่ใช่การกระทำที่หุนหันพลันแล่นหลังดื่มเหล้าอย่างแน่นอน... แต่เป็นการจงใจยั่วยุเซี่ยปิ่งอี้ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแผนการ... ถึงขนาดที่ว่าการกระทำเพื่อแก้แค้นของเซี่ยปิ่งอี้... ก็อยู่ในความคาดหมายของโจวอี้ทั้งหมด

ตำรวจสองหน่วยย่อยมาถึงอย่าง ‘บังเอิญ’... แล้วก็ ‘บังเอิญ’ พกปืนมาด้วย... และยังเปิดฉากยิงอย่างเด็ดขาดอย่างยิ่ง ถ้าหากไม่ได้รับการอนุมัติล่วงหน้าจากโจวอี้ผู้เป็นผู้กำกับการสถานีตำรวจ... สถานการณ์แบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นได้อย่างแน่นอน

สีหน้าบนใบหน้าของท่านเลขาธิการหญิงในตอนนี้ช่างแปลกประหลาด... บอกไม่ถูกว่าโกรธหรือตื่นเต้น ลูกแกะที่เชื่องเชื่อเธอเคยเห็นมาเยอะแล้ว... ลูกม้าที่นิสัยดื้อรั้นก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มี... มีเพียงหมาป่าจิ้งจอกที่ทั้งดื้อรั้นไม่ยอมใคร เจ้าเล่ห์ และโหดเหี้ยมเช่นนี้... เธอยังเพิ่งจะเคยเจอเป็นครั้งแรก

“คุณไปแจ้งโจวอี้... ว่าพรุ่งนี้เก้าโมงเช้าให้มาที่ที่ทำการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมือง... บอกเขาว่า... ปาเยี่ยน เลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายและผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจเมืองชิงหยวน จะมาตรวจราชการและให้คำแนะนำการทำงานที่หน่วยงานยุติธรรมของเมืองเรา... ให้เขาเตรียมตัวให้พร้อม!” ชิวหลิงโทรศัพท์หากงลี่ รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมือง... ให้เขาไปแจ้งเนื้อหาข้างต้นให้โจวอี้ทราบ

ไม่นาน... โจวอี้ก็ได้ทราบข่าวนี้... แต่ในใจกลับไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก ตรวจราชการและให้คำแนะนำการทำงาน... ก็ไม่พ้นแค่มาเดินเรื่องตามพิธี ตอนนี้พลังงานหลักของเขา... ยังคงอยู่ที่การคิดว่าจะจัดการ... ไอ้เซี่ยปิ่งอี้นั่นให้ตาย... กวาดล้างความชั่วร้ายของมัน... คืนฟ้าที่สดใสให้กับประชาชนชาวหยางเฉิง

ปากของต้าเหล่าเฮยกับหัวจื่อและคนอื่นๆ แข็งมาก... ต่อให้ซ่าวหมิงเป่าจะลงไม้ลงมือ... ก็ยังคงยืนกรานคำเดิมว่าการกระทำครั้งนี้ไม่มีใครสั่งการ... เป็นเพราะพวกเขาเห็นผู้กำกับการคนใหม่แล้วไม่สบอารมณ์... พกอาวุธมาก็แค่เพื่อข่มขู่... ไม่ได้มีความตั้งใจจะทำร้ายคน แต่สำหรับตำรวจแล้ว... คำแก้ตัวแบบนี้ไม่มีประโยชน์... เพราะกระบวนการที่กลุ่มอันธพาลของต้าเหล่าเฮยและหัวจื่อพยายามจะก่อเหตุ... ได้ถูกกล้องวิดีโอถ่ายไว้แล้ว... สรุปก็คือ... หลักฐานมัดตัวแน่น... ข้อหาก่อเรื่องวุ่นวายบวกกับข้อหาขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าพนักงานหนีไม่พ้นอย่างแน่นอน... ข้อหาหนึ่งโทษจำคุกไม่เกินห้าปี... อีกข้อหาหนึ่งไม่เกินสามปี... ถึงตอนนั้นก็ต้องดูว่าศาลจะตัดสินอย่างไร

และทางนี้... ท่านประธานเซี่ยที่ตาเขียวปูดยังไม่หาย... แก้มครึ่งหนึ่งยังบวมไม่ยุบ... ก็กำลังครุ่นคิดว่าจะจัดการโจวอี้ให้ตายได้อย่างไร คืนนั้นที่ส่งมือดีอย่างต้าเหล่าเฮยและหัวจื่อไป... เตรียมจะซ่อมผู้กำกับการคนใหม่ให้พิการครึ่งซีก... แต่กลับคาดไม่ถึงว่าจะหวังจะขโมยไก่แต่กลับเสียข้าวสารไปกำมือ... ไม่เพียงแต่จะไม่สามารถแตะต้องเส้นผมของโจวอี้ได้แม้แต่เส้นเดียว... ตัวเองกลับต้องเสียคนไปถึงสิบสี่คน ไม่เพียงเท่านั้น... ฟางไคว่ยังถูกยิงตายในที่เกิดเหตุอีกด้วย! เซี่ยปิ่งอี้จึงได้ตระหนักว่า... การใช้วิธีการปกติที่ใช้กับข้าราชการคนอื่นมาใช้กับโจวอี้นั้นไม่ได้ผล... สาเหตุหลักก็คือ... โจวอี้ในฐานะผู้กำกับการสถานีตำรวจ... ในมือมีทีมบังคับใช้กฎหมายที่ค่อนข้างแข็งแกร่ง

ดังนั้น... คิดจะเล่นงานโจวอี้... จะใช้วิธีการรุนแรงอย่างง่ายๆ ไม่ได้... นอกจากว่าเขาจะใช้อาวุธปืนด้วยเช่นกัน

“ให้ไป๋เวยเข้ามา” เซี่ยปิ่งอี้ที่อารมณ์หงุดหงิดอย่างยิ่งโทรศัพท์หาเถียนไป่ซุ่น... ให้เขาจัดหาคนใหม่เข้ามาให้เขาระบายอารมณ์ ส่วนเลขาสาวคนใหม่หลัวเสี่ยวเตี๋ย... ก็ตั้งแต่คืนที่เขาถูกตี... ถูกเขาเล่นจนพังไปแล้ว! ไอ้แซ่โจว... อย่าเพิ่งได้ใจไป... กรรมตามสนองของแกกำลังจะมาถึงแล้ว! เซี่ยปิ่งอี้คิดอย่างโหดเหี้ยม

...

วันที่ 5 ธันวาคม... ปาเยี่ยน กรรมการประจำเมืองชิงหยวน, เลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายและผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจ... ติงฉี่ หัวหน้าฝ่ายการเมืองของสำนักงานตำรวจ และคณะ... ได้เดินทางมาถึงที่ทำการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองหยางเฉิง หลังจากนั้น... ภายใต้การนำของท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองชิวหลิง, นายกเทศมนตรีซ่านเหวินซวี่ และผู้บริหารหลักของเมือง... และผู้รับผิดชอบของหน่วยงานยุติธรรมรวมถึงผู้กำกับการสถานีตำรวจโจวอี้... ก็ได้เดินทางไปยังสถานีตำรวจ, สำนักงานอัยการ และศาลเพื่อตรวจราชการและให้คำแนะนำการทำงานตามลำดับ

เมื่อสองวันก่อน... เมืองชิงหยวนเพิ่งจะส่งคณะผู้กำกับดูแลจากกระทรวงความมั่นคงสาธารณะกลับไป... ต้องขอบคุณเมืองหยางเฉิง... ที่คดีฆาตกรรมยกครัวถูกคลี่คลายอย่างรวดเร็ว... หน่วยงานตำรวจของเมืองชิงหยวนไม่เพียงแต่จะไม่ถูกเอาผิด... แต่ยังได้รับคำชมเชยจากท่านผู้บริหารของกระทรวงความมั่นคงสาธารณะอีกด้วย และการตรวจราชการที่หยางเฉิงครั้งนี้... ก็เพื่อเป็นการตอบสนองเจตนารมณ์คำสั่งของท่านผู้บริหารของกระทรวงความมั่นคงสาธารณะ... มีข้อบกพร่องก็แก้ไข... ไม่มีก็ส่งเสริมให้ดียิ่งขึ้น! ก็เหมือนกับที่โจวอี้คิด... มาเดินเรื่องตามพิธีเท่านั้นเอง

แล้ว... ในตอนที่ขบวนรถกำลังจะขับเข้าประตูของสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิง... ริมถนนก็พลันมีชายหญิงกลุ่มหนึ่งวิ่งออกมา... คุกเข่าลงพร้อมกันตรงทางผ่านของรถ... พร้อมกันนั้นก็มีป้ายผ้าผืนยาวที่พิมพ์คำว่า ‘สถานีตำรวจเมืองหยางเฉิงเห็นชีวิตคนเป็นผักปลา’ ถูกกางออกท้าลม... ปรากฏแก่สายตาของทุกคนอย่างโจ่งแจ้ง

รถทุกคันต่างก็หยุดลง ปาเยี่ยน เลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายและผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจเมืองชิงหยวนลงจากรถ... มองดูกลุ่มคนที่คุกเข่าอยู่กับพื้นและป้ายผ้าที่ชูขึ้น... อดไม่ได้ที่จะถามเสียงดังด้วยความโกรธ “นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

ชิวหลิงกับซ่านเหวินซวี่และคนอื่นๆ ลงจากรถ... เมื่อเห็นภาพนี้ก็อดไม่ได้ที่สีหน้าจะบึ้งตึง... ดูไม่ได้อย่างยิ่ง โจวอี้ตามมาทีหลัง... มองดูตัวอักษรบนป้ายผ้าอย่างประหลาดใจ... ในใจคิดว่า มิน่าล่ะเมื่อเช้าตื่นมาก็รู้สึกว่าตาขวากระตุก... ที่แท้ก็มารออยู่นี่เอง!

“โจวอี้... คุณไปถามดูสิ... ว่านี่มันสถานการณ์อะไรกัน?” ซ่านเหวินซวี่ส่งสายตาให้ผู้กำกับการสถานีตำรวจ... ในใจคิดว่า คุณอย่ามัวแต่ยืนทื่อเป็นสากสิ... พูดสิ... ปลอบสิ

โจวอี้รีบเดินเข้าไปข้างหน้าอย่างว่าง่าย... พูดกับคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและละเอียดอ่อน “อากาศหนาวขนาดนี้... ทุกคนอย่าคุกเข่าอยู่เลยครับ... รีบลุกขึ้นเถอะ... พอดีท่านผู้บริหารเมืองของเราก็อยู่กันพร้อมหน้า... และท่านผู้บริหารจากเมืองชิงหยวนก็มาตรวจราชการด้วย... พวกคุณมีความคับข้องใจอะไร... มีข้อเรียกร้องอะไร... ก็สามารถร้องเรียนกับพวกเขาได้เลยครับ”

ชายชราที่เป็นหัวหน้ากะพริบตา... กำลังจะลุกขึ้นยืน... ก็ถูกหญิงชราที่อยู่ข้างๆ ดึงไว้... แล้วก็อ้าปากกว้างร้องโหยหวนออกมา “อยู่ไม่ได้แล้ว! ฟางหยวนลูกชายของฉันก็ไม่รู้ว่าทำผิดอะไร... ก็ถูกพวกแกยิงจนตาย...” พอเธอร้องไห้... ชายหญิงเจ็ดแปดคนที่อยู่ข้างหลังเหมือนถูกกดสวิตช์... ก็ร้องโหยหวนตามขึ้นมาพร้อมกัน

ท่านเลขาธิการปาทนไม่ไหวอีกต่อไป... เดินเข้าไปข้างหน้าผลักโจวอี้ออก... แล้วพูดกับกลุ่มคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นเสียงดัง “ผมคือปาเยี่ยน เลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายเมืองชิงหยวน... พวกคุณมีความคับข้องใจอะไร... ก็สามารถพูดกับผมได้อย่างสบายใจ... ผมจะให้ความเป็นธรรมกับพวกคุณเอง!”

“ท่านเลขาธิการปา... ฟางหยวนลูกชายของฉัน... คืนนั้นเขาออกไปเที่ยวกับเพื่อนสองสามคน... กลางดึกก็ยังไม่กลับ... ตอนหลัง... ตอนหลังคนจากสถานีตำรวจก็มาแจ้งเรา... บอกว่าลูกชายของฉันทำผิดกฎหมาย... ถูกยิงเป้าไปแล้ว... ท่านเลขาธิการปา... ได้โปรดให้ความเป็นธรรมกับพวกเราด้วยเถอะค่ะ!” หญิงชราร้องไห้ฟูมฟายน้ำมูกน้ำตาไหล

กลุ่มคนข้างหลังรีบโขกหัวดัง ปังๆ ฉากนั้นช่างน่าสะเทือนใจและน่าเวทนาอย่างยิ่ง แม้แต่ท่านผู้กองโจวก็ยังรู้สึกจมูกแสบ... อดไม่ได้ที่จะจามออกมา

“โจวอี้! คุณมาอธิบาย!” ท่านเลขาธิการปาหันไป... ตวาดใส่ผู้กำกับการสถานีตำรวจอย่างไม่เกรงใจ

“ผู้กระทำผิดฟางหยวน... ในคืนวันที่ 30 พฤศจิกายนได้รวมกลุ่มกันก่อเหตุรุนแรง... ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจของเราวิสามัญฆาตกรรมในที่เกิดเหตุ... หลังจากเกิดเรื่องหน่วยงานตำรวจก็ได้แจ้งให้สำนักงานอัยการเมืองและครอบครัวของผู้กระทำผิดทราบตามขั้นตอนทันทีครับ” โจวอี้อธิบายอย่างไม่รีบร้อน

“คุณบอกว่ากระทำผิดก็กระทำผิดเลยเหรอ... หลักฐานล่ะ? ต่อให้ลูกชายของฉันจะทำผิดกฎหมายอะไร... ก็ไม่ถึงกับต้องยิงตายคาที่นี่? ท่านเลขาธิการปา... ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับพวกเรานะคะ!” ชายชรากับหญิงชราก็เริ่มร้องโหยหวนขึ้นมาอีกครั้ง

“ดีมาก... รวมกลุ่มกันก่อเหตุรุนแรง! ฉันจะถามคุณหน่อย... ตกลงแล้วมันเป็นอาชญากรรมรุนแรงแบบไหน? ใครเป็นคนสั่งยิง? ก่อนยิงได้ยิงปืนเตือนหรือไม่?” ปาเยี่ยนก็อยู่ต่อหน้าท่านผู้บริหารของเมืองและผู้คนที่มุงดูที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ... ยิงคำถามสามชุดใส่ผู้กำกับการสถานีตำรวจด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ดุดัน

“ในตอนนั้นฟางหยวนและคนอีกสิบสี่คนได้ล้อมรถของผม... ใช้อาวุธปืน, ค้อนเหล็ก, และมีดที่ถูกควบคุมและอาวุธร้ายแรงอื่นๆ ก่อเหตุ... ผมอยากจะถามท่านเลขาธิการปาหน่อยว่า... การกระทำเช่นนี้ถือเป็นอาชญากรรมรุนแรงหรือไม่? ในฐานะผู้กำกับการสถานีตำรวจ... ผมมีอำนาจที่จะสั่งยิงหรือไม่?”

“ส่วนเรื่องการยิงปืนเตือน... ผมอยากจะเน้นย้ำสองจุด... หนึ่ง... ไม่มีการยิงปืนเตือน... ไม่ได้หมายความว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจในที่เกิดเหตุไม่ได้ทำการเตือน... สอง... ตามข้อบังคับการใช้อาวุธและเครื่องมือตำรวจของประชาชนมาตรา 9... หากการเตือนไม่ได้ผล... สามารถใช้อาวุธได้... แล้วก็... หากไม่มีเวลาเตือนหรือหลังจากการเตือนแล้วอาจจะนำไปสู่ผลกระทบที่ร้ายแรงกว่า... ก็สามารถใช้อาวุธได้โดยตรง” ท่านผู้กองโจวสบเข้ากับสายตาที่ก้าวร้าวของเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายอย่างไม่เกรงกลัว... แล้วก็ตอบกลับไปสามชุดอย่างหนักแน่น

ชั่วขณะหนึ่ง... สีหน้าของปาเยี่ยนก็เขียวสลับขาว... ถูกตอกกลับจนลงจากเวทีไม่ได้ สถานการณ์ในตอนนั้น... น่าอึดอัดอย่างยิ่ง!