บทที่ 122: แกเลือก... แกเลือกได้ตามใจชอบเลย!

เซี่ยปิ่งอี้กับเย่หรูสองคนราวกับหมาจรจัด... ทำได้เพียงรีบร้อนหยิบเงินสดติดตัวมาได้บางส่วน... แล้วก็รีบร้อนขึ้นรถตู้ที่บริษัทใช้สำหรับทวงหนี้โดยเฉพาะ... โดยมีเย่เผิงเป็นคนขับพากันหนีไปยังทางด่วนหยางชิงอย่างลนลาน

เย่หรูไม่มีความสุขุมเยือกเย็นเหมือนปกติอีกต่อไป... บนรถเธอได้โทรศัพท์หาพี่สะใภ้ใหญ่หลี่รั่วหยุน... แล้วพูดอย่างตื่นตระหนก “พี่ใหญ่คะ... ทำยังไงดี? เรื่องของปิ่งอี้ถูกแฉบนอินเทอร์เน็ตแล้ว... เมื่อกี้คนจากชิงหยวนโทรมาบอกฉันว่า... หวังเจิ้งเหอจากคณะกรรมการตรวจสอบวินัยมณฑลมาด้วยตัวเอง... ซูไป่เฉิง, เจิ้งลี่ แล้วก็จี้หลินโดนคุมตัวไปหมดแล้ว! คราวนี้... คราวนี้จบสิ้นกันหมดแล้ว!”

ในโทรศัพท์ดังเสียงที่สุขุมของหลี่รั่วหยุนขึ้นมา “ไม่ต้องร้อนใจ... ปัญหาไม่ใหญ่... พวกเธอรีบออกจากหยางเฉิงไปก่อน... เดี๋ยวฉันจะโทรหาปิ่งคุน... หารือเรื่องมาตรการรับมือ... ตอนนี้พวกเธออยู่ที่ไหน? ปลอดภัยไหม?”

เย่หรูรีบตอบ “ชั่วคราวยังปลอดภัยค่ะ... ฉันให้เสี่ยวเผิงขับรถพาเราไปหลบที่ชนบทในตำบลซีทงก่อนค่ะ”

“ดีๆ... เธอรอก่อนนะ... เดี๋ยวฉันโทรศัพท์เดี๋ยวนี้!” หลี่รั่วหยุนพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนอย่างที่สุด จากนั้นเธอก็รีบโทรศัพท์สายหนึ่งทันที จากนั้นทางฝั่งท่านผู้กองโจวก็ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง และหลังจากนั้นประมาณสี่สิบนาที... บนถนนชนบทที่มุ่งหน้าไปยังซีทง... รถตำรวจของหน่วยสายตรวจและหน่วยป้องกันและปราบปรามก็ได้ล้อมรถตู้สีเทาคันหนึ่งไว้แน่น