บทที่ 123: อย่าถามว่าผมเป็นใคร... ผมก็แค่พลเมืองดีผู้มีจิตสำนึกแห่งความยุติธรรมคนหนึ่ง!

“ชื่อเสียงจอมปลอม... ก็แค่ชื่อเสียงจอมปลอมเท่านั้นเอง!” ท่านผู้กองโจวยังคงถ่อมตนเช่นเคย... ในฐานะผู้บริหารที่ยอดเยี่ยม... ก็ควรจะเหมือนกับเขาที่ไม่หยิ่งผยองไม่ใจร้อน... ไม่ลืมปณิธานแรกเริ่ม

แกล้ง... แกก็แกล้งต่อไป! ซ่านเหวินซวี่มองบางคนที่มุมปากยกขึ้นไม่หยุดอย่างดูแคลน ไม่ต้องพูดถึงเบื้องบน... แค่ในเมืองหยางเฉิงนี้... คาดว่าคำพูดของท่านผู้กองโจวคงจะขลังกว่าเขาผู้เป็นนายกเทศมนตรีเสียอีก ที่เขาว่ากันว่า... ‘โล่ทองคำ... โล่เงิน... ก็ไม่สู้คำพูดของชาวบ้าน’... แค่ลองเดินเล่นในเมืองหยางเฉิงสักรอบ... เอ่ยชื่อผู้กำกับการสถานีตำรวจโจวอี้ขึ้นมา... แล้วดูสิว่าปฏิกิริยาของทุกคนเป็นอย่างไร... ฟังดูสิว่าทุกคนวิจารณ์ว่าอย่างไร! มีใครกล้าพูดไม่ดีสักคน... ต้องโดนคนอื่นรุมกระทืบตายแน่!

พูดตามตรง... ชื่อเสียงจอมปลอมแบบนี้... ในฐานะเจ้าเมืองหยางเฉิงเขาก็อยากจะได้เหมือนกัน! ถ้าเป็นสมัยโบราณ... เจ้านี่ต้องเป็นพวกสร้างผลงานจนเจ้านายสั่นคลอน... สุดท้ายก็หนีไม่พ้นการถูกประทานเหล้าพิษ... ผู้รับเคราะห์ตัวจริงเสียงจริง ก็ดีที่เป็นตัวเองที่ใจกว้าง... เปลี่ยนเป็นคนอื่นรับรองว่าทนไม่ได้ แล้วพอทนไม่ได้ก็ยังจัดการไม่ได้... ไม่เพียงแต่จัดการไม่ได้... ยังง่ายที่จะโดนฆ่าสวนกลับ! คุณว่าน่าโมโหไหม? สิ่งที่เขาไม่ได้บอกโจวอี้ก็คือ... ฉายา ‘นักฆ่าแห่งวงราชการ’... ได้เลื่องลือไปในวงการแล้ว!

“สองเรื่อง... เรื่องแรก... คำสั่งอนุมัติเกี่ยวกับการจัดตั้งหน่วยตำรวจพิเศษลงมาแล้ว... คุณจะใช้วิธีการสอบข้าราชการประจำปี... หรือว่าจะใช้การรับสมัครพิเศษ?” ซ่านเหวินซวี่รวบรวมความคิด... แล้วเข้าสู่โหมดการสนทนางานอย่างจริงจัง

“รับสมัครพิเศษดีกว่าครับ!” โจวอี้ไม่ลังเล... เขารู้สึกว่าการรับสมัครพิเศษจะเร็วกว่า