บทที่ 124: ผู้กำกับลงสนาม... ราบเป็นหน้ากลอง!

โจวอี้เพิ่งจะกลับมาถึงคอนโดซันไชน์ ก็ได้รับโทรศัพท์รายงานจากฟู่จื้อกัง หัวหน้าศูนย์บัญชาการ... และคำว่า ‘เหมืองถ่านหินฉางซิง’ สี่คำนี้... ก็ได้กระตุ้นความทรงจำส่วนลึกในสมองของเขาทันที

ความทรงจำนี้ไม่เกี่ยวข้องกับคดีในสมุดบันทึกเล่มเล็กของเขา... แต่เป็นเพราะในชาติที่แล้วมีคนเคยตั้งกระทู้ยอดนิยมในฟอรัมเทียนหยา... หัวข้อคือ ‘ว่าด้วยคุณค่าของชีวิต’ ผู้เขียนที่ใช้ ID ว่า ‘การเกิดมาของฉันไม่ขมขื่น’ ได้เริ่มต้นด้วยการอ้างอิงคำพูดอันโด่งดังของปาเวล คอร์ชากิน—สิ่งที่ล้ำค่าที่สุดของมนุษย์คือชีวิต... ชีวิตสำหรับเรามีเพียงครั้งเดียว... ชีวิตของคนคนหนึ่งควรจะผ่านไปเช่นนี้: เมื่อเขามองย้อนกลับไปในอดีต... เขาจะไม่เสียใจเพราะใช้ชีวิตไปโดยเปล่าประโยชน์... และก็จะไม่ละอายใจเพราะไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน!

จากนั้น... เธอก็ได้เขียนต่อว่า: “คนงานเหมืองหกคนที่เสียชีวิตในอุบัติเหตุเหมืองถ่านหินฉางซิง... ชีวิตของพวกเขาแน่นอนว่ามีเพียงครั้งเดียว... แต่กลับไม่ล้ำค่า ศพของพวกเขาถูกฝังอยู่บนเนินเขาที่รกร้าง... ในดินที่แข็งกระด้าง... และธนบัตรปึกหนึ่งที่เปื้อนไปด้วยเลือดและน้ำตา... ก็คือคุณค่าสุดท้ายในชีวิตของพวกเขา... และก็เป็นมรดกชิ้นสุดท้ายที่พวกเขาสามารถทิ้งไว้ให้ครอบครัวได้ คุณสามารถเห็นได้... มือที่หยาบกร้านยังคงสั่นเทา! คุณสามารถได้ยิน... เสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดยังคงดังอยู่! แต่พลั่วที่ถูกยกขึ้นสูงก็ฟาดลงมาอย่างไร้ความปรานี... ลบเลือนร่องรอยสุดท้ายของพวกเขาบนโลกใบนี้อย่างโหดเหี้ยม! พวกเขาไม่ได้ใช้ชีวิตไปโดยเปล่าประโยชน์... และก็ไม่เคยไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน... ทว่า... กลับไม่มีใครให้โอกาสพวกเขาได้มองย้อนกลับไปในอดีต!”

...

ตอนนั้นโจวอี้ยังได้ไปแสดงความคิดเห็นใต้กระทู้นั้น... ให้การสนับสนุนและชื่นชมนักเขียนหญิงที่กล้าเปิดโปงอุบัติเหตุเหมืองถ่านหินฉางซิง ดังนั้น... ไม่ต้องสงสัยเลย... เนื้อหาของโทรศัพท์แจ้งความสายนี้... นอกจากจำนวนผู้เสียชีวิตจะคลาดเคลื่อนไปบ้าง... ที่เหลือล้วนแต่เป็นความจริงที่ไม่อาจจะจริงไปกว่านี้ได้อีกแล้ว!