บทที่ 126: รีบไปตามท่านผู้กำกับโจวอี้มาเร็ว!

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... เถียน... นักข่าว!” ท่านผู้กองโจวรีบเดินเข้าไปหา... แล้วยื่นมือทั้งสองข้างออกไปหาผู้มาเยือนอย่างกระตือรือร้น

“ไม่ได้เจอกันนานค่ะ... โจว... ท่านผู้กำกับ!” ท่านนักข่าวเถียนยิ้มอย่างไว้ตัว... ยื่นมือไปจับกับอีกฝ่ายอย่างแนบแน่น ทั้งสองคนไม่ได้เจอกันมากว่าสี่เดือน... ก็พอจะเรียกได้ว่านานแล้ว... และความถี่ในการโทรศัพท์ติดต่อกันก็ไม่ได้สูงมาก... ก็แค่ตอนปีใหม่ที่ได้คุยกันสองครั้ง

“นักข่าวเถียนยังคงสวยสะพรั่งไม่เปลี่ยนเลยนะครับ!” โจวอี้มองสำรวจเด็กสาวในชุดเสื้อโค้ทขนเป็ดสีขาว... ผมสวยที่มวยขึ้น... แม้จะสวมแว่นกรอบดำอันใหญ่ก็ไม่สามารถบดบังใบหน้าที่งดงามน่ารักได้ทั้งหมด... แล้วก็ชมเชยอย่างซาบซึ้งใจ

“ท่านผู้กำกับโจวก็ยังคงสง่างามเหมือนเดิมนะคะ!” เถียนเถียนมองตำรวจหนุ่มในเครื่องแบบสีกรมท่าเข้ม... ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย... บนใบหน้ายังเปื้อนฝุ่นอยู่สองสามแห่ง... แต่กลับไม่ดูโทรมเลยแม้แต่น้อย... บุคลิกมั่นคงดั่งศิลา... ก็ชมเชยอย่างจริงใจเช่นกัน

ทั้งสองคนเข้าสู่โหมดอวยกันไปอวยกันมาเชิงธุรกิจโดยไม่ได้นัดหมาย... ทักทายกันราวกับไม่มีคนอื่นอยู่รอบข้าง