บทที่ 129: ข้าจะคอยดู... ว่าแกจะมาหักขาข้าได้ยังไง!

“ท่านผู้กองครับ ท่านนายกเทศมนตรีหาท่านครับ” ท่านเลขาหยางโค้งตัวเล็กน้อย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความนอบน้อม

ไม่ต้องพูดถึงว่าเบื้องหลังของอีกฝ่ายจะแข็งแกร่งเพียงใด... แค่เมื่อครู่ที่ต้องเผชิญหน้ากับคนงานเหมืองกว่าสองร้อยคนเพียงลำพัง... และภายใต้การปลุกปั่นอย่างมุ่งร้ายของคนบางคน... ก็ยังสามารถกอบกู้วิกฤตครั้งใหญ่นี้ได้... ก็เพียงพอที่จะได้รับการเคารพนับถือจากทุกคนในที่นี้แล้ว!

โจวอี้พยักหน้า แล้วเดินตามหยางฮ่าวออกจากห้องไป ที่หน้าประตู... เมื่อเห็นเฉินจ้งที่สีหน้าละอายใจและอ้ำๆ อึ้งๆ... ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม... แล้วยื่นมือไปตบไหล่ของอีกฝ่ายเบาๆ เขารู้ว่าเฉินจ้งยังคงโทษตัวเองที่ไม่ได้พบและหยุดยั้งคนร้ายที่ลงมือได้ทันเวลา... แต่ว่า... บอดี้การ์ดก็ไม่ใช่ผู้วิเศษ... ตอนนั้นคนเยอะขนาดนั้น... เฉินจ้งก็อยู่ห่างจากเขา... ช่วยเหลือไม่ทันก็เป็นเรื่องปกติ

“ไม่เป็นไรมากใช่ไหม?” ซ่านเหวินซวี่เมื่อเห็นท่านผู้กองโจวที่หน้าผากติดผ้าก๊อซ... ก็ถามด้วยความเป็นห่วงอย่างยิ่ง

“ไม่เป็นไรครับ... ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร” โจวอี้ยิ้มตอบ