บทที่ 130: แล้วทำไมพวกแกถึงไม่กล้าไปมีเรื่องกับท่านผู้กำกับล่ะ?

ท่านนายกเทศมนตรีซ่านมองท่านผู้กองโจวที่กำลังก้มหน้าดื่มชาด้วยสายตาแปลกๆ ในฐานะผู้ที่ไม่เชื่อในสิ่งเหนือธรรมชาติ... และเป็นนักวัตถุนิยมที่แน่วแน่... เขายากที่จะใช้ทฤษฎีที่ตัวเองเข้าใจมาอธิบายเรื่องที่หม่าเป่าจินกับเฝิงจื้อหงขาหักได้จริงๆ! ตอนนั้นทุกคนต่างก็เห็นกับตาได้ยินกับหู... หม่าเป่าจินท้าทายท่านผู้กองโจวอย่างเปิดเผย—‘ข้าจะรอดู... ว่าแกจะทำให้ขาข้าหักได้อย่างไร!’ แล้วก็แค่สองสามวินาทีเท่านั้น... ขาของทั้งสองคนก็หัก!

จะอธิบายยังไง? บันไดของชั้นสองอันที่จริงก็ไม่ได้ชัน... และก็ไม่ได้ยาว... แต่ความจริงก็คือ... หม่าเป่าจินก้าวพลาดอย่างน่าอัศจรรย์... แล้วก็คว้าเฝิงจื้อหงไว้ตามสัญชาตญาณ... ผลคือทั้งสองคนกลิ้งลงมาด้วยกัน... ไม่เพียงแต่หัวจะบวมปูด... กระดูกสะโพกยังหักอีกด้วย! ถามหน่อยสิว่ามันแปลกประหลาดไหม?

“อย่ามองผมสิครับ... นี่มันก็แค่เรื่องบังเอิญ!” ท่านผู้กองโจวถูกสายตาที่เหมือนกับมองมนุษย์ต่างดาวแบบนี้มองจนชักจะทนไม่ไหวแล้ว คนเดียวมองก็แล้วไป... คนรอบข้างก็มองแบบนี้กันหมด... ใครจะไปทนไหว?

“ต่อให้เป็นเรื่องบังเอิญ... คุณไม่คิดว่า... นี่เป็นโอกาสที่สวรรค์ประทานให้หรอกเหรอ?” ในแววตาของท่านนายกเทศมนตรีซ่านเปล่งประกาย... เพราะเขาคิดว่าการแพร่กระจายและหมักบ่มของเรื่องนี้... จะส่งผลกระทบในทางที่ดีและเป็นกำลังเสริมที่ยิ่งใหญ่ต่อการผลักดันแผนการปรับปรุงและปิดเหมืองถ่านหินขนาดเล็ก

พูดให้ชัดๆ ก็คือ... อาศัยบารมีของท่านผู้กองโจว... เพื่อข่มขวัญเจ้าพ่อประจำตำบลรอบๆ... และฉวยโอกาสลงมืออย่างแข็งกร้าว... จัดการปัญหาที่ยุ่งเหยิงให้เสร็จสิ้นในคราวเดียว... เมื่อ ‘กระดูกที่เคี้ยวยากที่สุด’ สักแห่งสองแห่งถูกจัดการและปิดตัวลงอย่างเด็ดขาดแล้ว... เหมืองถ่านหินขนาดเล็กที่เหลือก็ย่อมจะยอมจำนนอย่างว่าง่าย