บทที่ 131: ใครกล้าขวางเส้นทางสู่ความยิ่งใหญ่ของเขา...

“พี่โจว... จากกันวันนี้... ไม่รู้ว่าปีไหนเดือนไหนถึงจะได้เจอกันอีก” ท่ามกลางเกล็ดหิมะที่โปรยปราย... นักข่าวเถียนในชุดขนเป็ดสีขาวยืนสง่างาม... ราวกับดอกบัวหิมะบนยอดเขาสูง... เธอประสานมืออย่างจอมยุทธ์... ถอนหายใจยาว... กล่าวอำลาอย่างอาลัยอาวรณ์

“เงาเดียวดายในแม่น้ำเหน็บหนาว... สหายเก่าในยุทธภพ... เมื่อได้พบพานใยต้องเคยรู้จัก!” ท่านผู้กองโจวก็ประสานมือกลับ... แล้วพูดอย่างลึกซึ้ง

ในดวงตาคู่สวยของนักข่าวเถียนฉายแววครุ่นคิด... ประโยคนี้ของอีกฝ่ายเหมือนกับบทพูดในหนังกำลังภายในมาก... แต่เธอกลับนึกไม่ออกว่ามาจากที่ไหน

“พี่เถียนอย่าได้เศร้าไปเลย... รอให้ท่านผู้เฒ่าอย่างท่านฉลองวันเกิดใหญ่ครบรอบยี่สิบหกปีเดือนหน้าเมื่อไหร่... ผู้น้องคนนี้จะต้องไปร่วมแสดงความยินดีอย่างแน่นอน” โจวอี้ประสานมืออีกครั้ง... แล้วก็แกล้งทำเป็นเร่ง “รีบไปเถอะ... เดี๋ยวจะไปขึ้นรถเมล์สายสองไม่ทัน”

เถียนเถียนยิ้มค้อนให้อีกฝ่าย... น้ำเสียงก็กลับมาเป็นปกติ... แล้วกำชับ “ฉันช่วยแกปิดบังได้ถึงแค่วันนี้เท่านั้นนะ... พอกลับไป... ต้องบอกเรื่องที่แกบาดเจ็บให้เยว่เยว่รู้แน่... แล้วก็... ฉันขอเตือนแกอย่างจริงจังในฐานะพี่น้องที่ดีนะ... ต่อไปนี้ห้ามทุ่มเทขนาดนั้นอีก... เส้นทางราชการจะสำคัญแค่ไหน... จะสำคัญเท่าชีวิตเหรอ? คิดถึงพ่อแม่... คิดถึงซูเยว่... แล้วก็ฉัน... พวกเราพี่น้องพวกนี้ด้วย... หากคนยังอยู่ฝันก็ยังอยู่... ฟ้าดิน... ทุกอย่างสามารถเริ่มต้นใหม่ได้... จำคำพูดของฉันไว้รึยัง?”