บทที่ 132: ภูเขาหนึ่งลูก... เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้... แม้ว่าจะเป็นตัวผู้กับตัวเมียก็ตาม

“เหนื่อยหน่อยนะ!” ในห้องทำงานของนายกเทศมนตรี ซ่านเหวินซวี่ได้ชงชาให้ท่านผู้กำกับการสถานีตำรวจด้วยตัวเองอีกครั้ง แล้วพูดอย่างจริงใจ

เดือนนี้ ท่านผู้กองโจวเดินทางไปกลับระหว่างตัวเมืองหยางเฉิงกับตำบลรอบๆ อย่างไม่หยุดหย่อน ลงมือทำด้วยตัวเอง วิ่งเต้นเหนื่อยยาก... เหนื่อยจริงๆ นั่นแหละ!

“เหนื่อยหน่อยก็ไม่เป็นไรครับ... แค่ไม่รู้ว่าผลของการปรับปรุงจะอยู่ได้นานแค่ไหน!” โจวอี้จิบชา แล้วส่ายหน้า

ใต้หล้านี้ล้วนคึกคักเพื่อผลประโยชน์ ใต้หล้านี้ล้วนยุ่งเหยิงเพื่อผลประโยชน์ พวกเถ้าแก่เหมืองถ่านหินขนาดเล็กกอบโกยเงินทองเป็นว่าเล่น... ต่อให้เป็นเหมืองถ่านหินที่เล็กที่สุดในแต่ละเดือนก็มีรายได้หลายแสน... ตอนนี้ถูกทางเมืองสั่งตัดขาดในคราวเดียว... คนพวกนั้นจะยอมเต็มใจได้อย่างไร! ที่แสดงท่าทีให้ความร่วมมือ... หนึ่งคือภายใต้การข่มขวัญของพลังการบังคับใช้กฎหมายที่แข็งแกร่ง... จำใจต้องยอม... สองก็คือเพราะ... คนพวกนั้นยังคิดที่จะหลบเลี่ยงกระแสไปก่อน... รอคอยโอกาสที่จะฟื้นคืนชีพ

ที่เขาว่ากันว่า... เปลี่ยนแผ่นดินก็ต้องเปลี่ยนขุนนาง... อย่าเห็นว่าตอนนี้ทางเมืองกวดขันเข้มงวด... บางทีอีกสักปีครึ่ง... ท่านนายกเทศมนตรีซ่านอาจจะย้ายไปที่อื่น... ท่านผู้กองโจวก็อาจจะถูกโยกย้ายไปเมืองอื่น... ผู้นำคนใหม่ที่มาก็ไม่แน่ว่าจะทำได้อย่างสองท่านนี้ที่ ‘ลาภยศเงินทองไม่อาจมอมเมา’... ถึงตอนนั้น... ก็ย่อมจะต้องเป็นวันที่ฟ้าหลังฝน... ข้าคิดว่าข้าทำได้