บทที่ 133: สิ่งที่บ้านฉันให้ได้... บ้านเธอให้ไม่ได้!

พูดถึงไหนกันแล้วนะ? ในหัวของท่านผู้อำนวยการฉีแวบหนึ่ง... แล้วพูดอย่างไม่เปลี่ยนสีหน้า “อ้อ... ฉันกำลังจะพูดกับหรูผิงว่า... เถียนเถียนยังไม่มีแฟน... ก็เลยต้องพิจารณาให้รอบ... รอบคอบน่ะ... ทั้งหน้าตา... นิสัย... การงาน... ต้องคัดกรองอย่างเข้มงวดทุกด้าน!”

เถียนหรูผิงเหลือบมองเพื่อนรัก... ในใจคิดว่า ถ้าพูดถึงเรื่องไหวพริบปฏิภาณล่ะก็... ฉันไม่ยอมใครเลยนอกจากเธอ!

โหมว่ย่าหลานพยักหน้า “เสี่ยวฉีพูดถูก... เถียนเถียนเป็นเด็กผู้หญิงที่ทั้งสวยทั้งเก่งขนาดนี้... แน่นอนว่าต้องหาผู้ชายที่คู่ควรกับเธอในทุกๆ ด้าน... อย่าให้เหมือนซูเยว่บ้านฉันเลย... เลือกแล้วเลือกอีก... สุดท้ายกลับไปถูกใจตำรวจตัวเล็กๆ... เฮ้อ!” พูดถึงตรงนี้... ภริยาท่านเลขาธิการก็ยังถอนหายใจเบาๆ

เถียนหรูผิงกับฉีจิ้งสบตากัน... แล้วก็แอบเบะปากอย่างรู้ใจและแนบเนียน เหอะ... เมื่อกี้ใครกันนะที่ยืมการโทรศัพท์มาประกาศอธิปไตย? แทบจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ ว่า ‘โจวอี้คือลูกเขยของฉันโหมว่ย่าหลาน พวกเธอใครก็อย่าได้คิด!’ แล้ว! ถ้าไม่พอใจจริงๆ... ก็พูดมาแต่แรกสิ... ฉันน่ะหมายตาไว้ตั้งนานแล้ว! ท่านประธานเถียนคิดอย่างฉุนเฉียวในใจ

ใช่แล้ว... ตอนงานเลี้ยงวันเกิดปีที่แล้ว... เธอก็รู้สึกว่าเด็กหนุ่มโจวอี้นั่นไม่เลวเลย... และดูท่าทางลูกสาวก็ดูเหมือนจะมีความรู้สึกดีๆ ให้โจวอี้ด้วย... เดิมทีคิดว่าสองคนจะมีโอกาสได้พัฒนาความสัมพันธ์กัน... แต่คาดไม่ถึงเลยว่าตอนวันปีใหม่... เพื่อนสนิทของเธอคนนี้จะดูเหมือนจะบอกเธออย่างไม่ใส่ใจว่า... ซูเยว่กับโจวอี้คบกันแล้ว! ในใจของเถียนหรูผิงนี่มันโกรธจริงๆนะ... ตอนนั้นเธอแข่งสู้โหมว่ย่าหลานไม่ได้... ตอนนี้ลูกสาวก็ยังมาแข่งสู้เจี่ยนซูเยว่ไม่ได้อีก... ไม่ควรจะมาเป็นเพื่อนกับคนแบบนี้เลย... ความรู้สึกที่ว่า ‘ในเมื่อฟ้าส่งข้ามาเกิด... ใยต้องส่งขงเบ้งมาเกิดด้วย’ นี่มันช่างอึดอัดจริงๆ!