บทที่ 136: ก็ใครใช้ให้ผมกลัวตายล่ะ!

วันที่ 15 เมษายน…ดีที่เป็นวันเสาร์ ท่านผู้กองโจวออกเดินทางจากคอนโดซันไชน์ในเวลาแปดโมงครึ่งตรง... แล้วก็ไปรับซือหม่าย่านหนานกับเลขาของเธอที่คอนโดของคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมือง... เพื่อเดินทางไปยังเหลียวหยางพร้อมกัน นี่เป็นเรื่องที่นัดกันไว้เมื่อวาน... เพราะซือหม่าย่านหนานไม่มีรถ... เลยต้องขอติดรถของท่านผู้กองโจว

“รถของเธอนี่... ช่างสมถะและเรียบง่ายจริงๆ นะ!” ซือหม่าย่านหนานประเมินรถประจำตำแหน่งของท่านผู้กองโจวอย่างสูงส่ง รถเก่าก็แล้วไป... ที่สำคัญคือกระจกหน้ายังมีรอยร้าว... เหมือนกับเคยถูกค้อนทุบมา

“ผมก็อยากจะหรูหราอยู่หรอกครับ... แต่เงื่อนไขมันไม่เอื้ออำนวย!” โจวอี้ถอนหายใจพูด รถออดี้กับโตโยต้าของสถานี... ก็ถูกเขาตีกลับไปหมดแล้ว... อืม... ได้ยินว่าเป็นของที่เหมืองถ่านหินหงหยวนสนับสนุนมา... รถน่ะเป็นรถดี... แต่นั่งแล้วมันร้อนก้นเกินไป รถเจ็ตต้าคันนี้เก่าไปหน่อยก็จริง... แต่นั่งแล้วสบายใจ... และยังสามารถสร้างคาแรคเตอร์ผู้นำที่ประหยัดมัธยัสถ์ได้อีกด้วย อย่าได้ดูถูกคาแรคเตอร์... ถ้าหากคุณสามารถรักษาคาแรคเตอร์หนึ่งไว้ได้เป็นสิบๆ ปีโดยไม่หลุด... คาแรคเตอร์นั้นกับตัวตนที่แท้จริงของคุณ... ก็แทบจะไม่มีอะไรแตกต่างกันแล้ว!

“เฉินจ้งยังไม่กลับมาเหรอ?” ซือหม่าย่านหนานเหลือบมองตำรวจช่วยงานหนุ่มที่กำลังขับรถ... แล้วถามขึ้นมาลอยๆ

“น่าจะประมาณอาทิตย์หน้าครับ” โจวอี้ตอบ... แล้วก็ยิ้มเสริม “อวี๋เซียวก็ขับรถไม่เลวเหมือนกัน…ยังดีที่ให้พวกเขาสลับเวรกัน” ซือหม่าย่านหนานพยักหน้า แค่ขับรถดีอย่างเดียวยังไม่พอ... อยากจะมาสลับเวร... อย่างน้อยฝีมือก็ต้องพอๆ กับเฉินจ้งถึงจะได้... เอาล่ะ... เธอสามารถใช้เส้นสายจัดหาคนขับรถควบบอดี้การ์ดให้โจวอี้อีกคนได้... อืม... กลับไปถามท่านลุงใหญ่ดีกว่า... ที่นั่นน่าจะมีคนให้เลือกเยอะแยะ