บทที่ 236: คนคนนี้... ข้าเอาแน่!

ผู้คนเดินผ่านไปมาที่มารวมตัวกันก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ต่างก็มองไปยังกลุ่มตำรวจที่เดิมทีควรจะเป็นค่ายเดียวกันแต่ในตอนนี้กลับเผชิญหน้ากันด้วยสายตาที่สงสัย... จิ๊ๆ... จะว่ายังไงดีล่ะ! อยู่มานานเพิ่งเคยเห็น!

“หัวหน้าหน่วยสิงครับ ว่ากันถึงที่สุดแล้วพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน มีเรื่องอะไรก็ค่อยๆ คุยกันได้ และการเผชิญหน้ากันต่อไปผลกระทบก็ไม่ดี ท่านดูแล้วเอาอย่างนี้ดีไหม... คน... พวกเราจะพาตัวกลับไปก่อน รอให้คดีสืบสวนจนกระจ่างแล้ว ค่อยส่งมอบให้พวกท่านเป็นยังไงครับ?”

หลูเจี้ยนหยิบบุหรี่มวนหนึ่งส่งให้สิงจ้าเจีย แต่กลับถูกอีกฝ่ายปัดไว้ เขาทำได้เพียงหยิบไฟแช็กของตัวเองออกมา จุดบุหรี่สูบคำหนึ่ง แล้วเสนอแผนประนีประนอมด้วยท่าทีที่ดูเหมือนจะจริงใจอย่างยิ่ง

สิงจ้าเจียหัวเราะอย่างเย็นชาแล้วตอบกลับ “ผมว่าทางที่ดีให้พวกเราพาคนกลับไปก่อน สืบสวนจนกระจ่างแล้วค่อยส่งมอบให้พวกคุณจะดีกว่าครับ”

หลูเจี้ยนเผยรอยยิ้มจอมปลอม “ก็เพื่อทำคดีเหมือนกัน หัวหน้าหน่วยสิงจะมาแย่งชิงลำดับก่อนหลังนี้ไปทำไมล่ะครับ?”