บทที่ 295: พี่หาวดูสิครับ... นี่มันช่างไม่น่าดูเอาเสียเลย!

เมื่อได้ยินข่าวนี้ สีหน้าของเติ้งหรูเสวียก็พลันดูไม่ได้อย่างยิ่ง เขาอดแล้วอดอีก สุดท้ายก็อดไม่ไหว ฝ่ามือตบลงบนโต๊ะ!

“ตกลงแล้วมันเรื่องอะไรกันแน่?” น้ำเสียงที่ราวกับเค้นออกมาจากไรฟันเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือกที่น่าใจหาย

เลขาหลี่เฟิงในใจสั่นสะท้าน รีบตอบกลับทันที “เรื่องเป็นอย่างนี้ครับ...”

หลังจากฟังเลขาเล่าเรื่องราวความเป็นมาจบ เติ้งหรูเสวียก็ยิ่งโกรธจนทนไม่ไหว... เพิ่งจะปล่อยคนไปหยกๆ ข้างหลังก็จับคนอีกแล้ว... ต่อหน้ามะพลับลับหลังตะโก... เลวร้ายอย่างที่สุด... ไม่เห็นข้าผู้เป็นเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองอยู่ในสายตาเลย!

เขาหยิบมือถือขึ้นมา โทรหาท่านนายกเทศมนตรีถังชิ่งรุ่ย แล้วถามเสียงเย็น “จางหาวเพิ่งจะถูกปล่อยตัวออกมา ก็ถูกจับกลับเข้าไปอีกแล้ว นี่มันหมายความว่ายังไง? แกไปถามโจวอี้ให้ฉันที! เขาผู้เป็นผู้กำกับการสถานีตำรวจคนนี้ยังอยากจะทำอยู่รึเปล่า?”