บทที่ 368: เรื่องอื้อฉาว... เรื่องอื้อฉาวอย่างแท้จริง!

ในระหว่างกระบวนการเจรจาและแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ทั้งหมด โจวอี้ได้ใช้ประโยชน์จากสภาพจิตใจที่อีกฝ่ายมีเรื่องต้องขอร้องเขาอย่างแม่นยำ ทั้งยังยึดมั่นในเส้นแบ่งอย่างเข้มงวด และเคลื่อนไหวอย่างยืดหยุ่นในขอบเขตที่เหมาะสม ซึ่งทำให้เขาได้รับผลประโยชน์ให้แก่ตัวเองได้สูงสุด

กลับมาถึงห้องทำงานของตัวเองได้ไม่นาน เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากหัวหน้าอู่เต้าจวิน “ท่านรองอธิบดีโจวครับ ท่านอัยการเจียงของเราให้ผมมาสื่อสารกับท่านหน่อยครับว่า หลักฐานที่ทางฝั่งท่านค้นเจอจะส่งมาได้เมื่อไหร่ครับ?”

‘ท่านอัยการเจียง’ ที่หัวหน้าอู่กล่าวถึง หมายถึงรองอัยการสูงสุดเจียงโป๋หลิน... ท่านรองอัยการสูงสุดเจียงหลังจากที่ได้รับรายงานทางโทรศัพท์แล้ว ก็ค่อนข้างจะไม่กล้าที่จะเชื่อหูของตัวเอง... คือเขา... คือเขา... คนที่จับอี้อิ๋งเซียงได้คือเขา... ตอนนี้คนที่หาหลักฐานสำคัญเจอก็ยังคงเป็นเขา... พูดโดยไม่เกินจริงเลยว่า... โจวอี้คือวีรบุรุษและผู้มีคุณูปการของสำนักงานอัยการสูงสุด!

มิน่าล่ะท่านรัฐมนตรีเซียวถึงได้ผลักดันอย่างสุดกำลัง... มิน่าล่ะเว่ยซือฉีถึงได้ยืมคนแล้วไม่คืน... ว่าที่ลูกเขยคนนี้ของเจี่ยนว่านเหยียน... สมกับสี่คำว่า ‘มังกรและหงส์ในหมู่มวลมนุษย์’ จริงๆ!

ดังนั้นเจียงโป๋หลินจึงได้สั่งการให้อู่เต้าจวินทันทีว่า ให้รีบติดต่อกับโจวอี้โดยเร็วที่สุด เพื่อหารือเรื่องการส่งมอบหลักฐาน... ดังนั้นหัวหน้าอู่จึงได้โทรหาท่านรองอธิบดีโจว... และดังนั้นก็เลยถูกท่านรองอธิบดีโจวปฏิเสธอย่างนุ่มนวล