บทที่ 369: ก่อนอายุสามสิบต้องตามคนให้ถูก... หลังอายุสามสิบต้องทำเรื่องให้ถูก

‘ก่อนอายุสามสิบต้องตามคนให้ถูก... หลังอายุสามสิบต้องทำเรื่องให้ถูก’

ท่านรองหัวหน้ากองเหยียนในตอนนี้มีความเข้าใจและซาบซึ้งในประโยคนี้อย่างสุดซึ้ง ถึงแม้ว่าเขาจะอายุเกินสามสิบไปนานแล้ว แต่เขาก็ยังคงเชื่อมั่นว่า ขอเพียงแค่ติดตามท่านรองอธิบดีโจวต่อไป... นั่นก็คือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดที่เขาได้ทำหลังจากอายุสามสิบ!

ก่อนหน้านี้ข้าเคยพูดไว้ว่า ถ้าหากท่านรองอธิบดีโจวสามารถช่วยข้าทวงคืนความเป็นธรรมให้โจวปิงได้ ชีวิตเส้นนี้ของข้าก็คือของท่าน... ท่านรองอธิบดีโจวอาจจะยังไม่รู้ว่า คนที่เป็นทหารอย่างพวกเรา พูดแล้วย่อมเป็นคำพูด!

เหยียนลี่นำคนของตัวเองบุกกลับไปยังสำนักงานอัยการ เมื่อสายตาของเขาสบเข้ากับผู้อำนวยการฟางเจิน เขาก็เห็นได้อย่างชัดเจนว่าในแววตาของอีกฝ่ายมีความประหลาดใจ, โมโห, และยังมีความร้อนรน... มีประโยคหนึ่งว่าไว้อย่างไรนะ... ลมพัดหวน... เรื่องราวในโลกยากจะคาดเดา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนที่เขาเตรียมจะนำตัวรองหัวหน้าฝ่ายอำนวยการเหอหย่าไป นางกลับคว้าแขนของฟางเจินไว้ แล้วร้องไห้ตะโกนว่า ‘สามีช่วยฉันด้วย... สามีคุณจะทิ้งฉันไม่ได้นะ’... ชั่วขณะหนึ่ง สีหน้าของหานตงและเจ้าหน้าที่ของสำนักงานอัยการก็เรียกได้ว่าน่าดูชมอย่างยิ่ง เพราะทุกคนต่างก็รู้ดีว่า ภรรยาของฟางเจินไม่ใช่เหอหย่า และสามีของเหอหย่าก็ไม่ใช่ฟางเจิน... เรื่องอื้อฉาว... เรื่องอื้อฉาวอย่างแท้จริง!