บทที่ 402: งั้นก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วสินะ?

คำพูดสองประโยคที่เบาๆ ตอกกลับจนเจิ้งจวินหาวต้องกัดฟันกรอด ตอกกลับจนเซี่ยฟางเฟยแทบจะถึงจุดสุดยอด และในขณะเดียวกันก็ทำให้เถียนเจิ้งปิงและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ต้องทอดถอนใจชื่นชม

เมื่อนึกย้อนถึงฉากการปะทะกันในที่ประชุมคณะผู้บริหารพรรค เถียนเจิ้งปิงกับกานหย่งเซิง, โก่วหงเทาจำต้องยอมรับว่า หากว่ากันด้วยการตอกกลับคนแล้ว ท่านรองอธิบดีโจวเป็นมืออาชีพอย่างแน่นอน สุยเจี้ยนชางกับจี้เฟิงไม่กล้าพูดอะไรเลย พวกเขาทำตามความหมายของหรงจิ่นเซิงและคนอื่นๆ เกือบจะโค้งคำนับเชิญท่านรองอธิบดีโจวมา ในใจก็คิดว่าอาจจะเป็นเพราะสองสามท่านนี้อยากจะสั่งสอนท่านรองอธิบดีโจวสักหน่อย

ผลคือพวกเขาก็ได้ดูความว่างเปล่า สองสามท่านนี้ก็เกือบจะเท่ากับยื่นหน้าไปให้โจวอี้ตบอย่างแรง คำเดียว ไม่ได้เรื่องอะไรเลย!

หรงจิ่นเซิง... คนเดียวที่ยังไม่ถูกตบ... เมื่อเห็นสายตาของโจวอี้หันมาที่เขา ก็อดไม่ได้ที่สีหน้าจะเปลี่ยนไป รีบพูด “ท่านรองอธิบดีโจวครับ พวกเราขอคุยด้วยเป็นการส่วนตัวหน่อยครับ” พูดแล้ว ก็ยื่นมือออกไปทำท่าเชิญ

ขอคุยด้วยเป็นการส่วนตัว? โจวอี้โดยไม่รู้ตัวก็เกือบจะปฏิเสธไปทันที แต่พอคิดอีกที มาก็มาแล้ว ไม่ลองฟังดูว่าคุณชายรองตระกูลหรงคนนี้ตกลงแล้วอยากจะยืมอะไรอยากจะพูดอะไรกับเขา