บทที่ 419: อำนาจ... คือตัวแทนของความเอาแต่ใจ... ความเห็นแก่ตัว... คือสันดานของมนุษย์

“ไม่ใช่สิ หยวนโป๋ไปทักทายผู้หญิงคนนั้นคือเจี่ยนซูเยว่เหรอ?” จงลี่อวิ๋นที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ ถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ แน่นอนว่าเธอรู้ว่าเจี่ยนซูเยว่คือใคร เพราะฉะนั้นเธอจึงไม่เชื่อว่าโชคของหลานชายจะซวยขนาดนั้น

เซวียเป่ากั๋วพยักหน้าด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมแล้วพูด “โหวเซี่ยงหยางยังแนะนำให้ฉัน ไปขอโทษเจี่ยนซูเยว่... มิฉะนั้นแล้ว โจวอี้ก็จะขังหยวนโป๋ไว้ในสถานกักกัน!”

จงลี่อวิ๋นพอได้ฟังคำพูดนี้ก็พลันขนลุกชัน ตวาดเสียงแหลม “ไอ้แซ่โจวนั่นมันกล้า!” ส่วนเซวียเป่ากั๋วกลับพูดอย่างจนปัญญา “ไอ้แซ่โจวมันกล้าจริงๆ และเกรงว่าคงจะทำไปแล้ว!”

จงลี่อวิ๋นโกรธจนร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย พูดอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น “โหวเซี่ยงหยางหมายความว่ายังไง? คือคิดจะนั่งดูเรื่องสนุกเหรอ? ยังจะมาแนะนำให้เราไปขอโทษอีก? นี่คือเห็นว่าท่านผู้เฒ่าร่างกายไม่ดีเข้าโรงพยาบาลแล้วหรือว่ายังไง?”

“หุบปาก!” เซวียเป่ากั๋วตวาดเสียงเย็น เขาไม่ใช่ซ่งเผิงฮุย ไม่มีนิสัยกลัวเมีย พอได้ฟังภรรยาพูดจาหยาบคาย ก็รีบห้ามทันที