บทที่ 420: ข้า... เถียนเจิ้งปิง... ปล่อยคน!

ท่านรองอธิบดีโจวได้เตรียมพร้อมที่จะลุยเต็มที่แล้ว แต่ในตอนนี้กลับมีคนไม่รู้ความโทรศัพท์เข้ามา แค่เหลือบมองเบอร์ทีหนึ่ง เขาก็เลือกที่จะให้อภัยอีกฝ่ายทันที

“ท่านอาเว่ย!” น้ำเสียงของโจวอี้แฝงไว้ด้วยความนอบน้อมสิบสองส่วน

“เวลานี้ คงจะไปรบกวนโลกสองเราของเธอกับซูเยว่สินะ? ฮ่าๆ” ในโทรศัพท์ดังเสียงหัวเราะที่สดใสอันเป็นเอกลักษณ์ของเว่ยซือฉีขึ้นมา

“ไม่รบกวนเลยครับๆ พวกเรานอนไม่เร็วขนาดนั้น” โจวอี้รีบตอบกลับ

“พูดสั้นๆแล้วกันนะ ช่วงก่อนหน้านี้ที่ฉันไปปักกิ่งเยี่ยมท่านผู้เฒ่าเจี่ยน ได้ร่วมรับฟังคำสั่งสอนของท่านผู้เฒ่าเจี่ยนพร้อมกับพ่อตาของเธอ... ท่านผู้เฒ่าเจี่ยนได้เสนอคำแนะนำที่สมเหตุสมผลอย่างยิ่งต่อการพัฒนาในอนาคตของเธอ เชื่อว่าพ่อตาของเธอได้เล่าให้เธอฟังแล้ว ตอนนี้เธอก็น่าจะมีการเตรียมใจในระดับหนึ่งแล้ว... แต่ว่า...” โจวอี้ได้ยินถึงตรงนี้ก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไป ตามหลักเหตุผลทั่วไปแล้ว ‘แต่ว่า’ ก่อนหน้านี้ล้วนแต่เป็นเรื่องไร้สาระหรือว่าท่านอาเว่ยจะมีความเห็นต่อคำแนะนำของท่านคุณปู่เจี่ยนเหรอ?