บทที่ 421: เหะๆ... มีคนติดกับข้าอีกแล้ว!

เถียนเจิ้งปิงอดไม่ได้ที่จะครุ่นคิด ใช่แล้ว ทำไม? แน่นอนว่าเป็นเพราะข้าคือคนสนิทของท่านเลขาธิการโหว มีเรื่องอะไรแน่นอนว่าต้องนึกถึงข้าเป็นคนแรก นี่มันไม่สมเหตุสมผลเหรอ? สำหรับโจวอี้ เขาเป็นหัวหอมที่ไหน?

เมื่อเห็นว่าทางนั้นชักช้า ไม่มีการตอบสนอง กานหย่งเซิงก็แอบถอนหายใจในใจ แค่ไอคิวระดับนี้ โดยพื้นฐานแล้วก็บอกลาจักรยานได้เลย แค่จากจุดนี้มาดูแล้ว การเลือกนายใหม่ของเขาก็ไม่ผิด การคาดเดาความคิดของผู้นำของเถียนเจิ้งปิง แสดงออกมาได้ไม่ผ่านเกณฑ์... แน่นอน ก็อาจจะเป็นเพราะเหตุผลที่ว่าคนในหมากมักจะสับสน

ดังนั้นเขาจึงรีบพูดต่อ “นี่แน่นอนว่า เป็นเพราะท่านเลขาธิการโหว ด้วยความไว้วางใจอย่างสมบูรณ์ที่มีต่อท่านครับ เพราะฉะนั้นเรื่องนี้ต่อให้จะยากแค่ไหน ก็ต้องทำให้ดีให้ได้” “ท่านอธิบดีครับ ท่านดูแล้วเอาแบบนี้ได้ไหมครับ โก่วหงเทาเดิมทีเคยดูแลกองป้องกันและปราบปราม ในกองก็มีชื่อเสียงสูงมาก ท่านให้เขานำคนไปสักรอบ ก็ไม่เชื่อว่าเจียงเสวียเจิงพวกเขาจะกล้าขวาง”

เถียนเจิ้งปิงได้ฟังก็พยักหน้าติดต่อกัน บนใบหน้าเผยรอยยิ้มที่พอใจ... เขาจากใจจริงรู้สึกว่า วิธีการนี้ของกานหย่งเซิงใช้ได้จริงๆ “ก็ยังต้องเป็นแกนะหย่งเซิง!” ท่านอธิบดีเถียนยิ้มชมเชย น่าเสียดายที่อีกฝ่ายไม่ได้อยู่ตรงหน้า มิฉะนั้นเขาต้องตบไหล่อีกฝ่ายอย่างแรงแน่นอน

ส่วนกานหย่งเซิงก็มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย—เหะๆ มีคนติดกับข้าอีกแล้ว!