บทที่ 600 นี่มันบังเอิญอะไรขนาดนี้...

“ในหัวข้อ ‘ทิวทัศน์’ ผมให้ไปหกคะแนน คนที่รู้จักและติดตามต้าจ้วงจะรู้ดีว่าคะแนนนี้ไม่สูงเลย อย่างไรเสียอันผิงก็เป็นเมืองระดับสี่ระดับห้าที่ไม่มีใครรู้จัก ทิวทัศน์ของที่นี่อย่าว่าแต่จะไปเทียบกับโบราณสถานชื่อดังทั่วประเทศเลย แค่เทียบกับเมืองอื่นๆ ในเหลียวตงเองก็ไม่มีข้อได้เปรียบใดๆ ทั้งสิ้น”

“คำถามก็คือ แล้วทำไมเมืองขนาดกลางและเล็กที่ทิวทัศน์ไม่ได้โดดเด่นขนาดนี้ ถึงทำให้ผมได้รับประสบการณ์เต็มสิบ และให้คะแนนโดยรวมยอดเยี่ยมพร้อมทั้งแนะนำอย่างยิ่งด้วยล่ะ คำตอบก็อยู่ในคำว่า ‘การบริการ’ สองคำนี้”

“เชื่อว่าทุกคนคงสังเกตเห็นแล้วว่า คะแนนเต็มสิบ แต่ผมกลับให้หัวข้อ ‘การบริการ’ ไปถึงสิบสองคะแนน นี่ไม่ได้ให้คะแนนผิดนะครับ แต่เป็นเพราะทัศนคติและความใส่ใจในการบริการของที่นี่ คู่ควรกับคะแนนนี้จริงๆ”

“พอลงจากรถไฟ ก็มีรถแท็กซี่มารับส่งถึงที่ ไม่เพียงแต่จะส่งเครื่องดื่มฟรีให้ พี่ชายคนขับยังต้องยิ้มแย้มต้อนรับด้วย ผมกับแฟนเห็นกับตาเลยว่า พี่ชายคนขับคนหนึ่งที่หน้าตาดูโหดเหี้ยม ถูกบีบบังคับให้ต้องแสดงรอยยิ้มที่น่ากลัวยิ่งกว่าฆาตกรต่อเนื่องให้พวกเราดูได้อย่างไร”

“ถ้าไม่ใช่เพราะมีตำรวจอยู่ใกล้ๆ คอยรับประกัน พวกเราไม่กล้าขึ้นรถแท็กซี่คันนี้จริงๆ และพอพวกเราขึ้นรถไปแล้ว หลังจากได้พูดคุยกัน ถึงได้รู้ว่านี่คือพี่ชายชาวอีสานที่อบอุ่นและใจดีคนหนึ่ง รายละเอียดเหตุการณ์ผมโพสต์ลงในเว่ยป๋อไปแล้ว เพื่อนๆ ที่ยังไม่ได้ดูก็ลองเข้าไปดูกันได้ พี่ชายคนนั้นน่าสนใจมาก”