บทที่ 69: แอบพยายามอย่างลับๆ... แล้วทำให้ทุกคนตะลึงงั้นเหรอ?

แตกต่างจากความคิดที่ดื้อรั้นของโหมว่ย่าหลาน... ผ่านการโต้เถียงครั้งนี้... ทัศนคติที่ท่านประธานเถียนหรูผิงมีต่อโจวอี้นั้นเกิดการเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก เถียนหรูผิงรู้สึกว่าตัวเองดูคนแม่นอย่างยิ่ง ในตอนนั้นหลังจากที่พ่ายแพ้ในการแข่งขันกับเพื่อนรักโหมว่ย่าหลาน... ในบรรดาผู้ตามจีบมากมายเธอกลับเลือกสวี่เว่ยกวงที่มีเงื่อนไขธรรมดาที่สุด... ซึ่งเคยถูกคนในครอบครัวคัดค้านอย่างรุนแรง ทุกคนต่างก็คิดว่านี่คือการตัดสินใจที่ประชดชีวิตของเธอ มีเพียงเถียนหรูผิงคนเดียวที่รู้ดี... เหตุผลที่ตัดสินใจเช่นนี้... ก็เพราะว่าเธอได้เห็นความทะเยอทะยานที่ไม่เหมือนคนทั่วไป... รวมถึงความสามารถและศักยภาพที่สอดคล้องกับความทะเยอทะยานนั้น... ในตัวของสวี่เว่ยกวง

และข้อเท็จจริงก็ได้พิสูจน์แล้วว่า... เธอคิดถูก จากการเป็นทหารปลดประจำการที่เริ่มต้นจากศูนย์... มาจนถึงการเป็นท่านประธานกลุ่มบริษัทที่มีสินทรัพย์กว่าร้อยล้าน... สวี่เว่ยกวงใช้เวลาไม่ถึงสิบปี และตอนนี้... ผ่านการสังเกตโจวอี้... คำตัดสินเบื้องต้นที่เถียนหรูผิงให้ก็คือ... ในใจมีแผนการอันยิ่งใหญ่... ซ่อนความทะเยอทะยานไว้... ในอนาคตต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน

ทำไมถึงตัดสินว่าโจวอี้ซ่อนความทะเยอทะยานไว้... ก็เพราะว่าบนโต๊ะนี้... คนที่โจวอี้ให้ความสนใจมากที่สุด... ก็คือซ่านเหวินซวี่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเยื้องๆ กัน แม้ว่าโจวอี้จะปิดบังได้ดีมาก... แต่เถียนหรูผิงกลับอ่านความหมายที่ว่า ‘ตำแหน่งนั้น... ข้าก็ขึ้นไปแทนได้’ ออกมาจากแววตาของอีกฝ่าย น่าจะลองพิจารณาดูได้! เถียนหรูผิงคิดในใจ... เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เข้มงวดเหมือนโหมว่ย่าหลาน... และก็ไม่ได้มีการยึดติดกับชาติตระกูลเป็นพิเศษ... ถ้าเถียนเถียนชอบ... เธอก็ในฐานะแม่ที่เปิดกว้าง... ก็ไม่รังเกียจที่จะให้โอกาสโจวอี้ได้ไล่ตามจีบลูกสาวของเธอ

“ชนแก้ว” เมื่อเห็นใบหน้าที่เขียวคล้ำของซูซ่าวไข่... ในใจของสวี่เหิงก็สะใจอย่างยิ่ง... รีบยกแก้วขึ้นหาโจวอี้ทันที... ในใจเขาคิดว่า ในเมื่อน้องเขย... อะแฮ่มๆ... ในเมื่อแกยอดเยี่ยมขนาดนี้... ฉันก็จะไม่อกตัญญู... ต่อไปจะไม่ฟ้องเรื่องของแกที่บ้านแล้ว “ตีกันแกสู้ฉันไม่ได้... เถียงกันฉันสู้แกไม่ได้” เซียวหานที่อยู่ข้างๆ ก็ชนแก้วกับโจวอี้... แล้วพูดพลางยิ้ม

“เมื่อกี้คุณพูดได้ดีมากจริงๆ ค่ะ” เย่จื่อชิงชมเชยจากใจจริง... เธอเองก็เป็นคนพูดไม่เก่ง... รู้ทั้งรู้ว่าบางคนพูดไม่ถูก... แต่กลับไม่สามารถโต้แย้งอย่างมีเหตุมีผลและชัดเจนเหมือนโจวอี้ได้เลย... ดังนั้นในสถานการณ์ปกติ... เธอมักจะใช้กำปั้นพูดแทน

กลุ่มสามสหายสายเผือกซ่งถิง, ลั่วเวยเวย และเหรินหานต่างก็แสดงความเห็นว่า... งานเลี้ยงวันเกิดครั้งนี้มาคุ้มแล้วจริงๆ... ไม่พูดเรื่องอื่น... แค่ฉากการโต้วาทีกับบัณฑิตทั้งปวงเมื่อครู่นี้... ก็สุดยอดเกินไปแล้ว!

ในใจของโจวอี้ไม่มีความคิดที่จะภาคภูมิใจเลยแม้แต่น้อย... เขาก็แค่มีชีวิตมาแล้วรอบหนึ่ง... คุ้นเคยกับทิศทางการพัฒนาของสถานการณ์โลกและประเทศชาติเป็นอย่างดี... และคำพูดตอกกลับเมื่อครู่นั้น... ส่วนใหญ่ก็ต้องยกความดีความชอบให้กับมุกตลกบนอินเทอร์เน็ตในยุคหลัง สรุปก็คือ... วาทศิลป์... ก็เป็นเพียงศิลปะแขนงเล็กๆ เท่านั้น

ทว่า... การที่โจวอี้ไม่ใส่ใจ... ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะไม่ใส่ใจ มีเพื่อนจากปักกิ่งของเจี่ยนซูเยว่หลายคน... เดินเข้ามาชนแก้วทักทายกับโจวอี้... แม้แต่คู่โต้เถียงฝ่ายตรงข้ามเมื่อครู่อย่างฟางจินเหมยและชายที่ชื่อหยางจื่อหาว... ก็ยังเข้ามาพูดคุยกับโจวอี้สองสามคำ จากตรงนี้ก็สามารถเห็นได้ว่า... การแสดงออกของโจวอี้... ได้ทำให้คนบางคนยอมรับจริงๆ

ซูซ่าวไข่พร้อมด้วยอัดแน่นอยู่ในใจ... ลุกออกจากโต๊ะอาหาร... เดินไปยังทางขวาของบันได... ที่นั่นมีแกรนด์เปียโนหลังหนึ่งตั้งอยู่ วันนี้เรื่องราวไม่ราบรื่นไปเสียทุกอย่าง... อารมณ์ขุ่นมัวและผิดหวังเล็กน้อย... คุณชายซูผู้ยิ่งใหญ่นั่งลงหน้าเปียโน... พร้อมกับนิ้วที่ขาวเรียวยาววางลงบนคีย์ขาวดำเบาๆ... ท่วงทำนองที่อ่อนโยนและไพเราะก็พลันดังขึ้นในห้องนั่งเล่น

ทุกคนตอนแรกก็ชะงักไป... ก่อนจะตั้งใจฟัง นี่คือ ‘Mariage d'amour’ (ความฝันในงานวิวาห์)... อย่างน้อยครึ่งหนึ่งก็ฟังออกว่าบทเพลงที่ซูซ่าวไข่บรรเลงคือเพลงอะไร ต้องบอกเลยว่า... บรรเลงได้ดีมาก! อย่างน้อยก็มีระดับเปียโนเกรดสิบ

ซูซ่าวไข่บรรเลงไปพลาง... ส่งสายตาที่เศร้าสร้อยและลึกซึ้งไปยังเถียนเถียนไปพลาง สวี่เหิงเห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะเบะปาก... เล่นมุกนี้เหรอ? หลอกเด็กสาวคนอื่นก็ยังพอไหว... คิดจะมาหลอกน้องสาวฉัน... แกนั่นแหละฝันไปเถอะ... เฮ้ยๆ... น้องสาวแกจะไปทำอะไร?

ก็เห็นเถียนเถียนเดินตรงไปยังซูซ่าวไข่... และในตอนนั้นซูซ่าวไข่ก็บรรเลงจบเพลงพอดี... ลุกขึ้นยืนต้อนรับเถียนเถียน “มาๆๆ ฉันคิดเกมสนุกๆ ออกแล้ว... วันนี้เป็นวันเกิดของเยว่เยว่... ทุกคนจะต้องร้องเพลงที่มีคำว่า ‘เยว่’ (พระจันทร์) คนละเพลง... ฉันจะเล่นเปียโนให้... ใครร้องไม่ได้โดนปรับดื่ม!” เถียนเถียนไม่สนใจซูซ่าวไข่โดยตรง... เธอปรบมือ... เรียกทุกคนมาด้วยใบหน้าที่ตื่นเต้น

ฟังดูสดใหม่ดี... เข้ากับบรรยากาศด้วย... และก็ดูน่าสนุกดี ที่สำคัญคือ... นี่คือการเรียกร้องของเถียนเถียน... ทุกคนมิกล้าไม่ทำตาม ดังนั้น... “บุปผาในวสันต์และจันทราในสารทช่างงดงามที่สุด...” “ฉันยอมรับว่าเป็นเพราะพระจันทร์ที่ก่อเรื่อง...” “พระจันทร์แทนใจฉัน...”

เพลงที่มีคำว่าพระจันทร์มีมากมาย... แต่ก็ทนจำนวนคนไม่ไหว... คนข้างหน้าเอาร้องเพลงที่ร้องง่ายที่สุดไปแล้ว... คนข้างหลังก็ก็สามารถคิดเพลงอื่น... ถึงขนาดที่ว่าสวี่เหิงต้องร้องเพลง สุราในวันที่เก้าเดือนเก้า ออกมา ที่น่าประหลาดใจสำหรับทุกคนก็คือ... ซ่านเหวินซวี่ร้องเพลงได้ดีมาก... เสียงทุ้ม... มีเสน่ห์อย่างยิ่ง... เพลง จันทร์เสี้ยว เพลงเดียวทำให้ทุกคนอดไม่ได้ที่จะปรบมือ

ถึงคราวของเถียนเถียนเอง... เธอเลือกเพลง แสงจันทร์ในเมือง... ยังไงซะก็เคยเรียนร้องเพลงมาโดยเฉพาะ... และเสียงก็ใสกระจ่างและพริ้วไหว... อย่าว่าแต่ในห้องนั่งเล่นเล็กๆ นี้เลย... ต่อให้มองไปทั้งมหาวิทยาลัยครูเหลียวตง... เธอก็คือที่หนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย

โจวอี้คิดจะร้องเพลง พระจันทร์ในคืนวันเพ็ญ... ก็ถูกเซียวหานแย่งไป... คิดจะร้องเพลง พระจันทร์เดินฉันก็เดิน... แล้วก็ถูกเย่จื่อชิงตัดหน้าไปก่อน เมื่อมองดูท่าทางที่หน้าบึ้งของโจวอี้... เจี่ยนซูเยว่ก็อดหัวเราะไม่ได้ “มาๆๆ... ขอแสดงความยินดีกับเพื่อนร่วมรุ่นโจวอี้... ที่ได้เป็นคนแรกที่ถูกปรับดื่ม”

ดื่มเหล้าแก้วหนึ่งไม่ใช่เรื่องใหญ่... แต่เขาไม่สามารถส่งเสริมความหยิ่งผยองของอีกฝ่ายได้... และเขาก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีของดีเก็บไว้ “บ้านเกิดแห่งจันทรา” โจวอี้ยิ้มให้เจี่ยนซูเยว่อย่างที่ว่า ‘เธอคิดไม่ถึงล่ะสิ’

“แต่เพลงนี้ฉันเล่นไม่เป็นนี่นา!” เถียนเถียนกางมือทั้งสองข้าง... บนใบหน้าเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“เหอะ... เล่นไม่เป็นแล้วยังจะมานั่งอยู่นี่ทำไม? รีบหลีกทางให้คนดีๆ ซะ” โจวอี้หัวเราะอย่างเย็นชา... โบกมือให้ยัยปีศาจน้อย

“ให้ๆๆ... แกมาเล่น... ทำเป็นเก่งไปได้...” เถียนเถียนกลั้นหัวเราะ... ลุกขึ้นทำท่าเชิญ แกถ้าเล่นเพลงแมงมุมลายตัวนั้นได้... ฉันก็ถือว่าแกชนะแล้ว

เจี่ยนซูเยว่ตบแขนโจวอี้... แล้วยิ้มพูด “พอแล้วน่า... ให้แกร้องสดก็ได้”

โจวอี้เหลือบมองอีกฝ่าย... ในใจคิดว่า ดูถูกใครกัน “บนฟ้ามีจันทราดวงหนึ่ง... ในน้ำมีจันทราดวงหนึ่ง...” พร้อมกับเสียงเปียโนที่ไหลลื่นราวกับสายน้ำ... เสียงบาริโทนที่ใสกระจ่างและไพเราะก็พลันดังก้องไปทั่วทั้งห้องนั่งเล่น

เจี่ยนซูเยว่ถึงกับตะลึงงัน เขาเอาจริงนี่! เขาไปเรียนเปียโนมาตั้งแต่เมื่อไหร่? แล้วก็... เมื่อก่อนพรสวรรค์ด้านเสียงของเขาก็ไม่เลว... แต่เธอสามารถยืนยันได้ว่า... ความแม่นยำของเสียงและเทคนิคการออกเสียงของโจวอี้ในปัจจุบันเมื่อเทียบกับเมื่อก่อนแล้ว... นั่นคือการก้าวกระโดดและความก้าวหน้าที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง

หรือว่านี่คือสิ่งที่เรียกว่า ‘แอบพยายามอย่างลับๆ... แล้วทำให้ทุกคนตะลึงงั้นเหรอ’ ในตำนาน? แต่ปัญหาคือ... โจวอี้ไปเอาเวลามากมายขนาดนั้นมาจากไหน?

เจี่ยนว่านเหยียนกับสวี่เว่ยกวงยืนอยู่ที่ประตู... มองดูชายหนุ่มที่กำลังเล่นเปียโนไปพลางร้องเพลงไปพลางอย่างเงียบๆ “ดูไม่ออกเลยนะ... เด็กหนุ่มคนนี้ก็มีความสามารถหลากหลายเหมือนกัน... จะว่าไป... ก็มีลีลาเหมือนฉันในสมัยนั้นอยู่หน่อยๆ!” สวี่เว่ยกวงลูบหัวที่ล้านเลี่ยนของตัวเอง... พูดอย่างซาบซึ้ง

ท่านเลขาธิการเจี่ยนหน้าขรึมเหมือนน้ำ... แค่นเสียงเย็นชา เขาเพิ่งจะเข้าประตูมาก็เห็นโจวอี้กำลังเอาใจลูกสาวของเขา... ร้องเพลงอะไร ‘มองจันทร์พลันคะนึงถึงบ้านเกิด’... แกนั่นแหละคิดถึงบ้านเกิด? เหอะ... ความทะเยอทะยานดุจหมาป่า... เผยออกมาอย่างชัดแจ้ง!