บทที่ 86: หกสำนักใหญ่บุกเขากวงหมิง

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะน้ำชาก็ดังขึ้น เจี่ยนว่านเหยียนวางถ้วยชาดอกบัวในมือลง แล้วรับสาย

“ท่านเลขาธิการครับ ไม่ได้รบกวนเวลาพักผ่อนของท่านใช่ไหมครับ? มีเรื่องหนึ่งจะมารายงานท่านครับ เมื่อกี้หยวนหมิงหล่างโทรหาผม บอกว่าที่หยางเฉิงเกิดคดีอาญาที่ร้ายแรงอย่างยิ่งขึ้นคดีหนึ่ง... ครอบครัวของรองผู้อำนวยการสำนักงานพาณิชย์อำเภอถูกฆ่าทั้งครอบครัวห้าคน...” คนที่โทรมา คือเติ้งย่าตง เลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายมณฑลและผู้บัญชาการกรมตำรวจมณฑล... คดีที่เขากล่าวถึง ก็คือคดีฆาตกรรมยกครัวที่น่าสะเทือนขวัญในหยางเฉิงนั่นเอง

ที่ต้องรีบรายงานให้เจี่ยนว่านเหยียนทราบดึกขนาดนี้ แทนที่จะรอถึงวันพรุ่งนี้... หลักๆ ก็คือในมณฑลเหลียวตงปีนี้ เกิดคดีอาญาครั้งใหญ่ขึ้นหลายคดี... ไม่เพียงแต่ดึงดูดความสนใจอย่างสูงจากกระทรวงความมั่นคงสาธารณะ แต่ยังไปถึงหูของท่านผู้นำหลิวไห่ชิงที่ปักกิ่งอีกด้วย หลิวไห่ชิงเคยโทรศัพท์หาหลวี่เฉียง เลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลเหลียวตงในขณะนั้นด้วยตัวเอง... ขอให้มณฑลเหลียวตงต้องยึดถือการรักษาความสงบเรียบร้อยของสังคมและการขจัดภัยคุกคามความปลอดภัยสาธารณะต่างๆ เป็นงานสำคัญ... และได้เน้นย้ำถึงปัญหาการคลี่คลายคดีใหญ่ๆ สำคัญๆ ให้ทันท่วงที

และในฐานะที่เป็นสถานีสุดท้ายของงานกำกับดูแลของกระทรวงความมั่นคงสาธารณะในแต่ละพื้นที่ในปีนี้... เมืองชิงหยวนก็จะต้อนรับคณะผู้แทนจากกระทรวงความมั่นคงสาธารณะนำโดยท่านรองรัฐมนตรีถังเหลยในวันที่ 1 ธันวาคม ก็ในสถานการณ์พิเศษเช่นนี้เอง... ที่หยางเฉิงดันมาเกิดคดีฆาตกรรมยกครัวขึ้นมาอีก... สำหรับทั้งระบบตำรวจของมณฑลแล้ว... นี่มันคือ ‘เคราะห์ซ้ำกรรมซัด’ ชัดๆ!

หากคดีนี้ไม่สามารถคลี่คลายได้ทันท่วงที... คนแรกที่จะต้องถูกเอาผิด... ก็คือหน่วยงานตำรวจของหยางเฉิงอย่างแน่นอน และผู้กำกับการสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิงคนปัจจุบัน... โจวอี้... ก็เป็นคนที่ท่านเลขาธิการเจี่ยนชี้เป้ามาเอง!

“คุณไปบอกหยวนหมิงหล่าง... ให้สำนักงานตำรวจเมืองชิงหยวนเตรียมให้ความช่วยเหลือได้ทุกเมื่อ... หากจำเป็น... ก็สามารถให้กรมตำรวจมณฑลส่งกำลังสืบสวนคดีอาญาไปสนับสนุนโดยตรงได้” เจี่ยนว่านเหยียนสั่งการเสียงหนัก เมื่อไหร่ที่โจวอี้ถูกเอาผิดเพราะทำงานไม่มีประสิทธิภาพ... ก็จะส่งผลกระทบในทางลบอย่างยิ่งต่อแผนการกวาดล้างอิทธิพลมืดในหยางเฉิง... ซึ่งจะทำให้การเริ่มต้นที่ราบรื่นต้องพังทลายลง นี่... คือผลลัพธ์ที่เจี่ยนว่านเหยียนไม่อยากจะเห็นอย่างเด็ดขาด ดังนั้น... โจวอี้... จะต้องปกป้องไว้ให้ได้

วางโทรศัพท์... ท่านเลขาธิการเจี่ยนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย คนพวกนั้นที่หยางเฉิง... ต้องไม่พลาดโอกาสดีๆ แบบนี้ที่จะสร้างแรงกดดันให้โจวอี้แน่ แม้ว่าเขาจะจัดการเตรียมการไว้อย่างเหมาะสมแล้ว... แต่ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรก็ยังไม่สามารถยืนยันได้ ก็ต้องดูว่าไอ้เด็กนั่นจะสู้ไม่สู้แล้วล่ะ!

แกร๊ก เสียงบิดลูกบิดประตู... ทำให้เจี่ยนว่านเหยียนกับโหมว่ย่าหลานอดไม่ได้ที่จะชะงักไป ผักกาดขาวน้อยของบ้านตัวเองกลับมาแล้ว!

“ทางฝั่งโจวอี้เกิดคดีใหญ่ขึ้นมาค่ะ... หนูเลยคิดว่าอย่าไปรบกวนการทำงานของเขาเลย... ก็เลยกลับมากับพี่มู่พี่จินค่ะ” เมื่อเห็นสายตาที่ประหลาดใจของพ่อแม่... เจี่ยนซูเยว่ก็ยิ้มอธิบาย พี่มู่กับพี่จินที่เธอพูดถึง... คือทหารหญิงหน่วยรบพิเศษที่ปลดประจำการแล้ว... ทางฝั่งหยางเฉิงค่อนข้างไม่ค่อยจะสงบสุข... เพื่อความปลอดภัยของเธอ... การเดินทางครั้งนี้จึงได้จัดหาบอดี้การ์ดส่วนตัวมาให้สองคนเป็นพิเศษ

โหมว่ย่าหลานมองลูกสาวด้วยสายตาที่พินิจพิจารณา แม้ว่าด้วยนิสัยรักนวลสงวนตัวของผักกาดขาวน้อย... จะไม่มีทางไปเกิดอะไรขึ้นกับไอ้โจวอี้นั่นเด็ดขาด... แต่การกอดรัดฟัดเหวี่ยง... จู๋จี๋ดู๋ดี๋... ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

“ไม่ต้องมองแล้วค่ะ... ก็แค่จับมือกับกอดสองทีเท่านั้นเอง” เจี่ยนซูเยว่พอดูออกว่าแม่กำลังคิดอะไรอยู่... เลยสารภาพโดยสมัครใจ เธอไม่ได้โกหก... ก็แค่กอดสองทีจริงๆ... เพียงแต่ว่าแต่ละทีเวลามันนานไปหน่อยเท่านั้นเอง พอนึกย้อนกลับไป... กอดเหมือนกัน... แต่ความรู้สึกที่ได้จากโจวอี้... ห่างไกลจากตอนที่อยู่กับเถียนเถียนที่ทั้งตื่นเต้นและใจสั่นมากกว่า แล้ว... นี่คือความรักเหรอ?

“คดีทางนั้นมีความคืบหน้าอะไรบ้าง?” เจี่ยนว่านเหยียนถามด้วยความเป็นห่วง

“พวกเขาเพิ่งจะประชุมวิเคราะห์คดีเสร็จค่ะ... ชั่วคราวยังไม่พบเบาะแสที่มีค่าอะไร” เจี่ยนซูเยว่ถอนหายใจเบาๆ... แม้ว่าโจวอี้จะบอกว่าปัญหาไม่ใหญ่... แต่คิดว่าคงจะเป็นเพราะกลัวเธอเป็นห่วง... อดไม่ได้ที่จะกลับไปขอความช่วยเหลือจากพ่อ

สำหรับความภาคภูมิใจในตัวเองที่อ่อนไหวของผู้กองโจว... เธอเข้าใจอย่างลึกซึ้ง เจี่ยนว่านเหยียนพยักหน้า... ไม่ได้ถามอะไรต่อ เจี่ยนซูเยว่อ้ำๆ อึ้งๆ... สุดท้ายก็ตัดสินใจว่ารอดูสถานการณ์ไปก่อนแล้วกัน

...

เก้าโมงเช้าวันที่ 26 พฤศจิกายน... ที่ห้องประชุมชั้นห้าของที่ทำการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองหยางเฉิง... ได้มีการจัดประชุมคณะกรรมการประจำขยายวาระขึ้น ชิวหลิง เลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมือง, นายกเทศมนตรีซ่านเหวินซวี่, จางเฉิงซิน รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ, กงลี่ รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ และเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมาย และคณะกรรมการประจำเมืองคนอื่นๆ... บวกกับผู้บริหารจากสภาประชาชนและสภาที่ปรึกษาทางการเมือง... รวมถึงประธานศาล, อัยการสูงสุด, ผู้กำกับการสถานีตำรวจ... และผู้รับผิดชอบหลักของทุกตำบล, ทุกหน่วยงาน, ทุกองค์กรเข้าร่วมประชุม

หลักๆ คือการนำเจตนารมณ์ของที่ประชุมคณะกรรมการประจำมณฑลและเมืองเกี่ยวกับงานบริหารจัดการความสงบเรียบร้อยของสังคม... และตามสถานการณ์ความสงบเรียบร้อยของสังคมในปัจจุบันของหยางเฉิง... เสนอเป้าหมายใหม่และข้อกำหนดในการบริหารจัดการที่เป็นรูปธรรม

ในการประชุมครั้งนี้... ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องพูดถึงคดีฆาตกรรมยกครัวที่น่าสะเทือนขวัญที่เกิดขึ้นเมื่อสองวันก่อน... แล้วก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องให้สหายโจวอี้ ผู้กำกับการสถานีตำรวจ... ตอบคำถามของผู้บริหารระดับสูงของเทศบาลเมือง

“ตามรายงานการชันสูตรพลิกศพ... ครอบครัวผู้เสียชีวิตเสียชีวิตในช่วงเวลาระหว่างตีหนึ่งถึงตีสองของวันที่ 23... ที่เกิดเหตุประตูหน้าต่างไม่เสียหาย... ไม่มีร่องรอยการต่อสู้... และบนอาวุธที่ใช้ก่อเหตุก็ไม่ทิ้งลายนิ้วมือใดๆ... เบื้องต้นคาดว่า... ฆาตกรใช้อุปกรณ์สะเดาะกุญแจเปิดประตูนิรภัย... แอบเข้าไปในบ้านของผู้เสียชีวิตตอนกลางคืน... ใช้คลอโรฟอร์มทำให้ผู้เสียชีวิตทั้งห้าคนสลบไปก่อน... แล้วจึงลงมือฆ่าอย่างโหดเหี้ยม... ตามที่พวกเราสันนิษฐาน... นี่น่าจะเป็นคดีฆาตกรรมจากความแค้นครับ” โจวอี้แนะนำลำดับเหตุการณ์ของคดีให้ผู้บริหารที่นั่งอยู่ฟังอย่างคร่าวๆ

“ตอนนี้มีเบาะแสบ้างไหม?” ท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ หญิงขมวดคิ้วถาม

“กำลังสืบสวนความสัมพันธ์ของบุคคลรอบข้างผู้เสียชีวิตอยู่ครับ... ชั่วคราวยังไม่มีความคืบหน้า” โจวอี้ตอบ

“วันที่หนึ่งเดือนหน้า... ท่านรองรัฐมนตรีถังเหลยจากกระทรวงความมั่นคงสาธารณะ, ท่านผู้อำนวยการสำนักงานสืบสวนคดีอาญาเลี่ยวเฉิงกงและคณะจะเดินทางมาตรวจราชการที่เมืองชิงหยวน... คดีของเราคดีนี้... ได้ถูกขึ้นบัญชีไว้ที่มณฑลและเมืองแล้ว... ต้องเป็นเป้าหมายการกำกับดูแลที่สำคัญอย่างแน่นอน... มีความเป็นไปได้สูงมากที่ท่านผู้บริหารจากกระทรวงความมั่นคงสาธารณะจะเดินทางมาที่หยางเฉิงด้วยตัวเอง... ถึงตอนนั้นถ้าท่านถามถึงเรื่องนี้... เราควรจะตอบว่าอย่างไร? ตอบว่า ‘ชั่วคราวยังไม่มีความคืบหน้า’ งั้นเหรอ?” กงลี่ รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ และเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายถามด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างจะเข้มงวด

ในใจของท่านผู้กองโจวรู้ดี... ท่านรองเลขาธิการกงคนนี้เก้าในสิบส่วนต้องมาเพื่อระบายความแค้นให้ชู้รักคุณคังเจี๋ยแน่... แต่ก็ช่วยไม่ได้... ตำแหน่งสูงกว่าแค่ขั้นเดียวก็สั่งตายได้... ข้ออ้างที่อีกฝ่ายใช้เล่นงานก็ชอบธรรม... ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่ตอบก็ไม่ต้องตอบ

“เนื่องจากเบาะแสที่ทิ้งไว้ในที่เกิดเหตุน้อยมาก... ทำให้งานสืบสวนคลี่คลายคดีมีความยากลำบากอย่างยิ่ง...” ท่านผู้กองโจวยังพูดไม่ทันจบประโยค... ก็ถูกซุนอี้ รองนายกเทศมนตรีอาวุโสที่ดูแลงานด้านตำรวจและยุติธรรมตัดบท

“ผู้กำกับโจว... เราไม่ได้มาฟังคุณมาย้ำถึงความยากลำบาก... เราแค่อยากจะรู้ว่า... คดีจะคลี่คลายได้เมื่อไหร่! พูดจาไม่เกรงใจหน่อยนะ... ถ้าทุกคดีมันเป็นคดีที่ดูปุ๊บก็คลี่คลายได้ปั๊บ... แล้วจะต้องมีผู้กำกับการสถานีตำรวจอย่างคุณไว้ทำอะไร?”

โจวอี้ชะงักไปเล็กน้อย... มองรองนายกเทศมนตรีซุนที่สีหน้าเคร่งขรึม... ในใจคิดว่า คุณไปกินรังแตนที่ไหนมา... ทำไมถึงได้อารมณ์ขึ้นขนาดนี้? หรือว่าผมไปขุดสุสานบรรพบุรุษบ้านคุณมา... ถึงได้มาจ้องเล่นงานผมขนาดนี้?

“ผู้กำกับโจวปลดรองหัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญาไปรวดเดียวสามตำแหน่ง... แล้วก็เลื่อนตำแหน่งตำรวจธรรมดาที่ไม่มีใครรู้จักขึ้นมาดูแลงานประจำวัน... ผมค่อนข้างสงสัยว่า... การกระทำแบบนี้จะเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้งานสืบสวนคลี่คลายคดีมีความยากลำบากหรือไม่” จั่วหงเหว่ย ปลัดฝ่ายองค์กรของคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองถามพลางยิ้มแต่แววตาไม่ยิ้ม

“ผู้กำกับโจว... ไม่ลองแสดงจุดยืนหน่อยเหรอครับว่า... คดีฆาตกรรมยกครัวที่น่าสะเทือนขวัญครั้งนี้ตกลงแล้วจะคลี่คลายได้หรือไม่... และจะคลี่คลายได้เมื่อไหร่?” จู้ไหลเซิง ประธานสภาที่ปรึกษาทางการเมืองก็ทนอยู่เฉยไม่ได้ เข้าร่วมวงล้อมโจมตีผู้กำกับการสถานีตำรวจด้วย

ซ่านเหวินซวี่ที่นั่งดูอยู่ข้างๆ... พลันนึกถึงฉากสุดคลาสสิกฉากหนึ่งในเรื่อง ‘ดาบมังกรหยก’ ขึ้นมา—หกสำนักใหญ่บุกเขากวงหมิง

ตอนนี้ก็ต้องดูแล้วว่า... ผู้กำกับโจวอี้คนนี้... จะใช่ประมุขนิกายเม้งก่าเตียบ่อกี้คนนั้นหรือไม่!