บทที่ 87: ภายในห้าวัน... คดีนี้ปิดได้แน่นอน!

รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองจางเฉิงซิน, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงประชาสัมพันธ์หลงเหยียนเฟิง, หัวหน้าสำนักงานคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองโจวจื้อปิน และคณะกรรมการประจำอีกสองสามคน... รวมถึงผู้บริหารจากหน่วยงานอื่นๆ... ทั้งผู้อำนวยการสำนักงานการคลังว่านเต๋ออัน, หัวหน้าคณะกรรมการการก่อสร้างหลิวอี้, ประธานศาลหลิวเถี่ยเฉียง, อัยการสูงสุดซ่งจาว และคนอื่นๆ... ต่างก็นั่งมองภาพนี้อย่างเงียบๆ

ในบรรดาผู้ที่เข้าร่วมการประชุมคณะกรรมการประจำขยายวาระในวันนี้... ผู้บริหารหน่วยงานที่อายุน้อยที่สุด... ย่อมต้องเป็นท่านผู้กำกับโจวอี้คนนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

พวกเขารู้ดีว่า... หากไม่มีเบื้องหลังที่ลึกซึ้ง... เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดที่จะมีผู้กำกับการสถานีตำรวจที่หนุ่มขนาดนี้... แต่หากไม่มีความสามารถที่คู่ควร... ถึงแม้จะได้เป็นผู้กำกับสถานีตำรวจ... ก็ใช่ว่าจะนั่งในตำแหน่งได้นาน เป็นที่รู้กันดีว่า... ผู้กำกับการสถานีตำรวจหยางเฉิง... เป็นอาชีพที่มีความเสี่ยงสูงอย่างยิ่ง ห้าคนก่อนหน้านี้... ไม่มีใครลงเอยด้วยดีเลยสักคน และท่านที่อยู่ตรงหน้านี้... ก็เพราะคดีอาชญากรรมครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน... กำลังจะตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายที่จะถูกสอบสวนความรับผิดชอบและปลดจากตำแหน่ง

พวกเขาอยากจะรู้ว่า... เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการตำหนิของผู้บริหารหลายท่านรวมถึงท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมือง... ผู้กำกับการสถานีตำรวจที่ทั้งอายุและประสบการณ์ยังน้อยมากคนนี้จะรับมืออย่างไร

ท่ามกลางทุกสายตาที่จับจ้อง... โจวอี้กลับไม่รีบร้อน... เขาตอบคำถามตำหนิของท่านผู้บริหารแต่ละคนด้วยน้ำเสียงที่สุขุมและหนักแน่น

“ผมขอตอบคำถามของท่านรองเลขาธิการกงก่อนนะครับ... ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกห้าวันก่อนที่ทีมกำกับดูแลจากกระทรวงความมั่นคงสาธารณะจะเดินทางมาถึงชิงหยวน... ดังนั้นการที่ตอนนี้ ‘ยังไม่มีความคืบหน้า’... ก็ไม่ได้หมายความว่าถึงตอนนั้นจะไม่มีความคืบหน้าครับ” กงลี่ได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหน้าเคร่งขรึมลง

“จากนั้นท่านรองนายกเทศมนตรีซุนบอกว่าผมเน้นย้ำถึงความยากลำบาก... ความยากลำบากนี้มันก็วางอยู่ตรงนั้นอย่างชัดเจน... จำเป็นต้องให้ผมเน้นย้ำด้วยเหรอครับ? ใช่ครับ... ถ้าหากทุกคดีสามารถสืบสวนได้เพียงแค่มอง... ก็ไม่จำเป็นต้องมีผู้กำกับอย่างผมจริงๆ... แต่ในทางกลับกัน... ก็ไม่ใช่เพราะว่าคดีมันคลี่คลายยาก... ถึงได้พิสูจน์คุณค่าในการมีอยู่ของผู้กำกับอย่างผมไม่ใช่เหรอครับ?” ซุนอี้หน้าเคร่งขรึมลงอีกหนึ่งระดับ

“ส่วนเรื่องที่ท่านปลัดจั่วกล่าวถึงปัญหาการปรับเปลี่ยนบุคลากรในหน่วยสืบสวนคดีอาญานั้น... ขออภัยครับ... นี่เป็นการตัดสินใจร่วมกันของคณะผู้บริหารของสถานีตำรวจเรา... และก็ได้รายงานให้ฝ่ายองค์กรเพื่อบันทึกไว้แล้ว... ส่วนเรื่องที่ว่าวิธีการนี้จะสร้างความลำบากให้กับงานสืบสวนหรือไม่... ผมขอเรียนให้ท่านปลัดจั่วทราบโดยตรงเลยว่า... ไม่มีครับ!” จั่วหงเหว่ยหน้าเคร่งขรึมลงอีกหนึ่งระดับ

“แล้วก็... ท่านประธานจู้ถามผมว่า... คดีนี้ตกลงแล้วจะคลี่คลายได้หรือไม่... จะคลี่คลายได้เมื่อไหร่? ให้ผมแสดงจุดยืน... งั้นตอนนี้ผมก็จะขอแสดงจุดยืน... คดีนี้จะต้องคลี่คลายได้อย่างแน่นอน... และก็จะคลี่คลายได้ในไม่ช้าด้วยครับ” จู้ไหลเซิงหน้าเคร่งขรึมลงอีกหนึ่งระดับ

ท่าทีของผู้กำกับการสถานีตำรวจเรียกได้ว่า ไม่นอบน้อมและไม่โอหังแต่ทุกประโยคที่ตอบกลับ... ไม่สิ... พูดให้ถูกก็คือ... ทุกประโยคที่ตอกกลับ... ล้วนเต็มไปด้วยความหมายที่ไม่เกรงใจ

ซ่านเหวินซวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย... คำพูดเหล่านี้ของโจวอี้ตอกกลับได้สะใจก็จริง... แต่ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะทำให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายยิ่งขึ้น... เขาไม่เชื่อว่าคนอย่างกงลี่, จู้ไหลเซิง และคนอื่นๆ จะปล่อยจุดอ่อนที่ชัดเจนขนาดนี้ไป

“ดีมาก... ทุกคนคงจะได้ยินกันแล้วว่า... ท่านผู้กำกับโจวมีความมั่นใจในการคลี่คลายคดีนี้มาก” เลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองชิวหลิงเอ่ยปากขึ้น... บนใบหน้าที่ได้รับการบำรุงมาอย่างดีของเธอปรากฏรอยยิ้มที่ตื่นเต้นขึ้นมา... แล้วก็ตัดสินใจทันที “งั้นเราก็จะให้เวลาท่านผู้กำกับโจวสิบวันในการคลี่คลายคดีนี้”

เห็นไหมล่ะ... ข้าว่าแล้ว! ซ่านเหวินซวี่แอบส่ายหัว... ยังหนุ่มเกินไปจริงๆ... เอาแต่สะใจกับชัยชนะทางวาจาชั่วครู่... โดยไม่คำนึงถึงผลกระทบที่ร้ายแรงที่จะตามมา... เพื่อนร่วมทีมที่ถ่วงความเจริญแบบนี้... เขาอยากจะช่วยก็ช่วยไม่ไหว

“ผมจะพยายามอย่างสุดความสามารถครับ” ท่านผู้กำกับโจวพยักหน้าอย่างฝืนใจ

“ไม่ใช่พยายามอย่างสุดความสามารถ... แต่ต้องคลี่คลายคดีนี้ให้ได้” เลขาธิการหญิงเก็บรอยยิ้ม... แล้วเน้นย้ำเสียงเย็น “ภายในสิบวัน... ถ้าคลี่คลายคดีไม่ได้... ไม่คุณลาออกเอง... ก็ฉันจะปลดคุณ!”

ทุกคนมองผู้กำกับการสถานีตำรวจที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจ... ในใจก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความคิดที่แตกต่างกันไป บ้างก็เสียดาย... บ้างก็สมน้ำหน้า... บ้างก็แอบดีใจ... และบ้างก็ไม่สนใจไยดี แต่มีอยู่จุดหนึ่ง... ที่พวกเขาคิดเหมือนกับซ่านเหวินซวี่... นั่นก็คือ... โจวอี้ยังหนุ่มเกินไปจริงๆ... ในเวทีราชการแสดงออกได้อ่อนหัดและหุนหันพลันแล่นเกินไป... เผลอแป๊บเดียวก็ตกลงไปในกับดักที่คนอื่นวางไว้แล้ว

“เวลาเร่งรัดเกินไป... ผมต้องการการสนับสนุนจากทางเมืองครับ” ท่านผู้กำกับโจวดูเหมือนจะพบว่าเรื่องราวไม่ค่อยจะถูกต้อง... รีบหาทางออกให้ตัวเอง

“คุณต้องการการสนับสนุนอะไร... ก็เสนอมาได้เลย” ชิวหลิงมองผู้กำกับหนุ่มด้วยสายตาเหมือนแมวที่กำลังเล่นกับหนู... แล้วก็รับปากอย่างใจกว้าง

“บุคลากรบางส่วนของสถานีตำรวจหยางเฉิงมีคุณภาพต่ำ... ไม่สามารถใช้งานได้... จากการพิจารณาของการประชุมคณะผู้บริหารของสถานีเรา... ได้ตัดสินใจว่าจะเริ่มดำเนินการรณรงค์พิเศษ... เพื่อไล่ออกหรือปลดตำรวจที่ไม่ผ่านเกณฑ์... ปัญหาตำแหน่งว่างและการเสริมกำลังคนที่เกิดขึ้นจากสิ่งนี้... หวังว่าทางเมืองจะช่วยแก้ไขให้ครับ” ท่านผู้กำกับโจวพูดอย่างมีเหตุมีผล

“เป็นคำขอที่สมเหตุสมผลมาก... ใช่ไหมคะ? ท่านนายกเทศมนตรีซ่านคิดว่ายังไงคะ?” ชิวหลิงมองซ่านเหวินซวี่แวบหนึ่ง... บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดาแบบนั้นอีกครั้ง

“คำขอของท่านผู้กำกับโจวสมเหตุสมผลดีครับ... สำหรับปฏิบัติการรณรงค์ของสถานีตำรวจหยางเฉิง... ทางเมืองก็ควรจะให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่จริงๆ ครับ” ซ่านเหวินซวี่พยักหน้าเห็นด้วย

“แล้วก็... ปัจจุบันนี้ยุทโธปกรณ์ของสถานีตำรวจเก่ามาก... จำเป็นต้องเปลี่ยนใหม่เร่งด่วน... หวังว่าทางเมืองจะจัดสรรงบประมาณพิเศษก้อนหนึ่ง... เพื่อใช้ในการปรับเปลี่ยนยุทโธปกรณ์ครับ” ท่านผู้กำกับโจวยังคงเสนอเงื่อนไขต่อไป

“ท่านผู้อำนวยการว่าน... คุณว่ายังไงคะ?” ชิวหลิงมองไปยังผู้อำนวยการสำนักงานการคลัง

“ตอนนี้การคลังของเมืองค่อนข้างจะตึงตัว... ไม่มีงบประมาณสำรองจริงๆ ครับ!” ว่านเต๋ออันกางมือสองข้าง... พูดด้วยใบหน้าที่ขมขื่น

“งั้นก็เอาเงินอุดหนุนค่าใช้จ่ายในการสืบสวนคดีที่ปีนี้ยังค้างสถานีตำรวจของเราอยู่คืนมาครับ” ท่านผู้กำกับโจวไม่เล่นด้วยกับมุกนั้น... กัดไม่ปล่อย

ว่านเต๋ออันส่งสายตาขอความเห็นไปยังท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ... หลังจากที่ได้รับการพยักหน้าเห็นด้วยจากอีกฝ่าย... ถึงได้พูดอย่างไม่เต็มใจ “งั้นก็คงจะบีบออกมาได้แค่หนึ่งล้านครับ” หนึ่งล้านก็หนึ่งล้าน! ไม่น้อยแล้ว... จะเอาอะไรอีก!

“แล้วก็...” คำขอของท่านผู้กำกับโจวเห็นได้ชัดว่ายังไม่จบ... เขาก็เอ่ยปากต่อ

ชิวหลิงกับกงลี่และคนอื่นๆ อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว... เจ้าหมอนี่มันจะจบไม่จบสิ้น? รอให้ครบกำหนดสิบวัน... ลงเอยด้วยการถูกปลดจากตำแหน่ง... ตอนนี้ต่อให้แกจะดิ้นรนไปมันจะมีความหมายอะไร?

“ตอนนี้หน่วยงานตำรวจทั่วประเทศ... รวมถึงเมืองชิงหยวน... ต่างก็กำลังเร่งจัดตั้งทีมตำรวจพิเศษ (SWAT)... เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ที่สถานีตำรวจหยางเฉิงขาดกำลังในการรับมือเหตุการณ์สำคัญ... หวังว่าทางเมืองจะสามารถอนุมัติคำขอของสถานีเราในการจัดตั้งหน่วยตำรวจพิเศษได้ครับ”

เมื่อได้ยินคำขอนี้... สายตาที่ซ่านเหวินซวี่และคนอื่นๆ มองโจวอี้ก็พลันเปลี่ยนไป ไม่ถูกต้องจริงๆ! เจ้าหมอนี่มาเป็นชุดๆ... เรียกร้องอย่างไม่มีที่สิ้นสุด... ไม่เหมือนกับการหาข้ออ้างอย่างไม่มีเหตุผลเพื่อต่อรองเวลาสิบวัน... แต่ดูเหมือนจะเป็นการวางแผนมาอย่างดี... เตรียมการมาล่วงหน้า

“ฉันสงสัยมาก... ท่านผู้กำกับโจวเรียกร้องข้อหนึ่งต่อข้อหนึ่ง... หรือว่าจะมีความมั่นใจในการคลี่คลายคดีภายในสิบวันมากขนาดนั้นเลยเหรอครับ?” กงลี่ถามด้วยสีหน้าที่มืดครึ้ม

“ขอเพียงแค่ทางเมืองให้การสนับสนุนที่เพียงพอ... ผมก็ย่อมมีความมั่นใจครับ” ท่านผู้กำกับโจวตอบพลางยิ้มบางๆ

“แล้วพวกเราจะเชื่อคุณได้อย่างไร?” ท่านรองนายกเทศมนตรีซุนพูดแทรกขึ้นมาอย่างแขวะๆ

“เมื่อครู่ท่านเลขาธิการชิวก็ได้พูดไปแล้ว... หากภายในสิบวันคลี่คลายคดีไม่ได้... ก็ให้ปลดผมออกจากตำแหน่ง... เอาล่ะ... ตอนนี้ต่อหน้าท่านผู้บริหารทุกท่าน... ผมก็จะขอตั้งปณิธานท้าเดิมพัน... หากท่านผู้บริหารอนุมัติคำขอของผม...”

พูดถึงตรงนี้... ผู้กำกับหนุ่มก็กวาดตามองทั่วทั้งห้อง... ค่อยๆ ชูนิ้วมือขวาขึ้นมาห้านิ้ว... แล้วกล่าวอย่างหนักแน่นและทรงพลัง

“ภายในห้าวัน... คดีนี้ปิดได้แน่นอน!”

ชั่วขณะหนึ่ง... ทั่วทั้งห้องประชุมเงียบกริบ!