บทที่ 88: พวกแกไม่รู้อะไรเลย... เกี่ยวกับพลังของผู้ที่เกิดใหม่!

ตอนนี้ซ่านเหวินซวี่สามารถยืนยันได้แล้ว ที่เรียกว่า ‘จุดอ่อน’ นั้น... ไม่มีอยู่จริงเลย... หรือพูดอีกอย่างก็คือ... เป็นช่องโหว่ที่โจวอี้จงใจเปิดเผยออกมา ตั้งแต่การแสดงออกที่ดูเหมือนคนหนุ่มเลือดร้อนไม่ยอมใครในตอนแรก... มาจนถึงการแสดงความอ่อนแออย่างร้อนรนและหาข้ออ้างปัดไป... ล้วนแต่เป็นการเสแสร้งของโจวอี้... ตั้งแต่ต้นจนจบ... จุดประสงค์ของโจวอี้มีเพียงอย่างเดียว... นั่นก็คือต้องการให้ทางเมืองยอมรับข้อเรียกร้องสามข้อที่เขาเสนอ!

ช่างเป็นกลยุทธ์ ‘แสร้งทำเป็นอ่อนแอเพื่อฉวยโอกาสตอนที่แข็งแกร่ง’ ที่ยอดเยี่ยมจริงๆ! แต่พูดอีกที... โจวอี้ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน... ถึงได้กล้ารับประกันอย่างหนักแน่นขนาดนี้ว่าจะสามารถคลี่คลายคดีฆาตกรรมยกครัวที่น่าสะเทือนขวัญนี้ได้ภายในห้าวัน?

สีหน้าของชิวหลิง, กงลี่, ซุนอี้ และจู้ไหลเซิงและคนอื่นๆ ต่างก็ดูไม่ค่อยจะดีนัก... เพราะพวกเขาพบว่าตัวเองดูเหมือนจะตกหลุมพรางของผู้กำกับการสถานีตำรวจคนนี้เข้าให้แล้ว! เข้าป่าจับนกทั้งวัน... กลับถูกนกจิกตา... ผู้เชี่ยวชาญกลับมาพลาดท่าเสียเอง! น่าขำที่พวกเขาเอาแต่วางแผนจะเล่นงานอีกฝ่าย... แต่คาดไม่ถึงเลยว่าจะถูกอีกฝ่ายซ้อนแผน... ย้อนเกล็ดกลับมาหนึ่งกระดาน

คณะกรรมการประจำคนอื่นๆ และผู้รับผิดชอบหน่วยงานที่นั่งอยู่... ต่างก็มองผู้กำกับการสถานีตำรวจที่ฉีกหน้ากากจอมปลอมออกและเผยโฉมหน้าที่แท้จริงด้วยความตกตะลึง เป็นคนหนุ่มเลือดร้อนจริงๆ! แต่ว่า... ถ้าไม่เลือดร้อนแล้วจะเรียกว่าคนหนุ่มได้ยังไง? ยิ่งไปกว่านั้น... ความเลือดร้อนของเขานั้น... ดูเหมือนจะมีที่มาที่ไป! ภายในห้าวัน... คดีนี้จะต้องคลี่คลายได้อย่างแน่นอน! นี่จะต้องมีความมั่นใจและความแน่วแน่ขนาดไหนกัน?

“การทำงานไม่ใช่การทำธุรกิจ... ไม่อนุญาตให้ต่อรองราคา” ท่านรองเลขาธิการกงพูดเสียงเย็น

“ผมไม่ได้กำลังต่อรองราคา... ผมเพียงแค่เรียกร้องให้มีการให้รางวัลและลงโทษอย่างชัดเจน” ท่านผู้กองโจวพูดเรียบๆ

“การคลี่คลายคดีให้เร็วที่สุด... เดิมทีก็เป็นหน้าที่ของท่านผู้กำกับโจวอยู่แล้ว! จะมาพูดถึงคำว่ารางวัลได้อย่างไร? ทัศนคติในการทำงานแบบนี้ของคุณใช้ไม่ได้!” ท่านรองนายกเทศมนตรีซุนวิจารณ์อย่างไม่เกรงใจ

“การคลี่คลายคดีให้เร็วที่สุด... คือหน้าที่ของผม... แต่การกำหนดให้คลี่คลายคดีภายในสิบวัน... ก็เป็นหน้าที่ของผมด้วยเหรอครับ? ในเมื่อท่านรองนายกเทศมนตรีซุนรู้สึกว่าคำว่า ‘รางวัล’ ไม่เหมาะสม... งั้นผมก็จะขอเปลี่ยนคำพูดใหม่... ผมเรียกร้องให้ได้รับการปฏิบัติอย่างเป็นธรรม... เรียกร้องให้ท่านผู้บริหารของเมืองให้การสนับสนุนการทำงานของผมอย่างเต็มที่... คราวนี้ได้รึยังครับ?” โจวอี้ก็ตอกกลับไปอย่างไม่เกรงใจเช่นกัน

ความหมายของท่านผู้กองโจวนั้นชัดเจนมาก... พวกคุณอยากให้ม้าวิ่งเร็ว... แต่กลับไม่ยอมให้ม้ากินหญ้า... จะมีเรื่องดีๆ แบบนี้ในโลกได้ยังไง? จะให้ผมคลี่คลายคดีตามกำหนด... ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้... แต่เงื่อนไขคือต้องยอมรับข้อเรียกร้องของผม! และพวกคุณเรียกร้องสิบวัน... ผมยังลดให้พวกคุณครึ่งหนึ่ง... สิ่งล่อใจที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้... พวกคุณจะทนไหวเหรอ?

ข้อเท็จจริงก็ได้พิสูจน์แล้วว่า... ทนไม่ไหวจริงๆ! เมื่อเผชิญหน้ากับโอกาสดีๆ ที่จะสามารถปลดโจวอี้ออกจากตำแหน่งได้อย่างชอบธรรมเช่นนี้... ไม่ว่าจะเป็นชิวหลิงหรือกงลี่... ต่างก็ไม่ยอมปล่อยไป ยิ่งไปกว่านั้น... ข้อเรียกร้องข้อที่สามที่โจวอี้เสนอนั้น... ไม่ได้กระทบถึงผลประโยชน์หลักของพวกเขา... ต่อให้ยอมรับไปแล้วจะเป็นไรไป?

“ภายในห้าวัน?” ท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ หญิงจ้องมองผู้กำกับการสถานีตำรวจแล้วถาม

“ภายในห้าวัน!” ผู้กำกับการสถานีตำรวจพยักหน้ายืนยันโดยไม่ลังเล

“ดี! ตอนนี้โดยส่วนตัวแล้วฉันเห็นด้วยกับข้อเรียกร้องของสหายโจวอี้... ความเห็นของทุกท่านล่ะคะ?” ชิวหลิงกวาดตามองคณะกรรมการประจำแต่ละคน

“เห็นด้วย!” “ฉันก็เห็นด้วย!” ... ท่านนายกเทศมนตรีซ่านแสดงท่าทีเป็นคนที่สอง... จากนั้นรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ จางเฉิงซินและคณะกรรมการประจำคนอื่นๆ ก็ทยอยกันเอ่ยปากแสดงความเห็นด้วย

“ถ้าอย่างนั้น... เราก็หวังว่าจะได้ยินข่าวดีจากท่านผู้กำกับโจวก่อนสิ้นเดือนนี้นะคะ!” ชิวหลิงจ้องมองโจวอี้ลึกๆ... ในน้ำเสียงเจือปนความเย้ยหยันอย่างเข้มข้น มาเลย... ให้ฉันได้เห็นหน่อย... ว่าแกจะคลี่คลายคดีภายในห้าวันได้อย่างไร!

ผู้กำกับการสถานีตำรวจสบตากับท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ อย่างเปิดเผย... บนใบหน้าที่เปล่งประกายเจิดจรัสนั้น... เผยให้เห็นถึงความมั่นใจอันแรงกล้า... ราวกับจะตอบกลับทุกคนที่เย้ยหยันและสงสัยเขาอย่างชัดเจน—พวกแกก็แค่เบิ่งตาดูให้ดีๆ... ว่าภายในห้าวันคดีจะคลี่คลายได้หรือไม่

ในตอนนี้... ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายศัตรูหรือฝ่ายมิตร... ก็ไม่มีใครกล้าดูแคลนท่านผู้กองโจวคนนี้อีกต่อไป!

ตอนเที่ยง... หลังจากการประชุมคณะกรรมการประจำขยายวาระสิ้นสุดลง... ท่านนายกเทศมนตรีซ่านก็ได้เชิญท่านผู้กองโจวให้ทานอาหารที่โรงอาหารของเทศบาลเมือง

“พูดตามตรงนะ... คดีมีความคืบหน้าแล้วใช่ไหม?” ซ่านเหวินซวี่มองโจวอี้ที่ดูสบายๆ และเคี้ยวอาหารอย่างช้าๆ... แล้วถามเสียงเบา

“ชั่วคราวยังไม่มีเลยครับ” โจวอี้ยิ้มแล้วส่ายหน้า... ในใจเขาคิดว่า... คดีมีความคืบหน้าหรือไม่... เป็นคุณที่ไม่รู้... หรือว่าเป็นชิวหลิงที่ไม่รู้? พวกคุณมี ‘สายลับ’ อยู่ในคณะผู้บริหารพรรคของสถานีตำรวจ... ถ้าคดีมีความคืบหน้าจริงๆ... ยัยแม่มดขาวอย่างชิวหลิงจะโง่เดินเข้ากับดักได้ยังไง?

“เพราะฉะนั้น... เธอไปเอาความมั่นใจมาจากไหน?” ในแววตาของซ่านเหวินซวี่เต็มไปด้วยความสงสัย... เขาไม่เชื่อว่าโจวอี้จะหาเรื่องตายให้ตัวเอง

“ทุบหม้อข้าวทิ้งเรือ... สู้ตายหลังชนฝาเท่านั้นเองครับ... ยังไงซะพวกเขาก็ไม่มีทางปล่อยผมไปอยู่แล้ว... สิบวันกับห้าวันก็ไม่ได้ต่างกันมาก... ถ้าหากผมชนะขึ้นมา... รอบนี้ก็ไม่เท่ากับว่ากำไรมหาศาลเหรอครับ?” ท่านผู้กองโจวพูดไปพลาง... ก็คีบหมูตุ๋นซีอิ๊วอีกชิ้นเข้าปากไปพลาง... กับข้าวของโรงอาหารเทศบาลนี่... อร่อยกว่าที่สถานีตำรวจจริงๆ

เหอะ! ซ่านเหวินซวี่แอบหัวเราะเยาะในใจ... เจ้าหมอนี่ปากไม่มีความจริงสักคำ

“ฉันก็แค่เป็นห่วงว่า... ถึงตอนนั้นเธอคลี่คลายคดีไม่ได้... ถูกปลดจากตำแหน่ง... จะส่งผลกระทบต่อแผนการโดยรวมของท่านเลขาธิการเจี่ยนน่ะสิ” ท่านนายกเทศมนตรีซ่านพูดต่ออย่างจริงจังเพื่อล้วงข้อมูลจากอีกฝ่าย

“ถ้าท่านนายกเทศมนตรีซ่านไม่เชื่อล่ะก็... เรามาพนันกันดีไหมครับ... ถ้าหากผม...” ดวงตาของท่านผู้กองโจวพลันเป็นประกาย... ราวกับรู้สึกว่าโอกาสที่จะได้ผลประโยชน์และเอาเปรียบมาถึงอีกแล้ว

“ไม่ต้องพูดแล้ว! ฉันเชื่อ... ฉันเชื่อมาก!” ซ่านเหวินซวี่รีบตัดบทอีกฝ่าย... เจ้านี่ตอนนี้ติดใจการเอาเปรียบแล้ว... ไม่มีโอกาสก็ต้องสร้างโอกาสขึ้นมาเอง เอาเถอะ... เขาไม่จำเป็นต้องไปหาเรื่องใส่ตัว... เจ้าหมอนี่มัน ‘ในท้องมีแต่บวกลบคูณหาร—ในใจมีแผนการอยู่แล้ว’ ชัดๆ!

...

พอกลับมาถึงสถานีตำรวจเมือง... โจวอี้ก็รีบเรียกหลี่หลินเซิน, ไช่เสี่ยวโป และซ่าวหมิงเป่ามาทันที พูดไปก็น่าเศร้า... สถานีตำรวจใหญ่โตขนาดนี้... คนที่ทั้งสามารถไว้วางใจได้อย่างเต็มที่และสามารถปฏิบัติภารกิจนี้ได้... ก็มีเพียงสามคนนี้เท่านั้น

“จากการสืบสวนในช่วงสองวันนี้... พบว่าหลู่ว่านเกาเป็นคนที่ไม่ค่อยมีมนุษยสัมพันธ์... ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนบ้าน เพื่อนร่วมงาน หรือเพื่อนฝูง... ต่างก็ประเมินเขาในแง่ไม่ดี... เคยมีเรื่องกระทบกระทั่งเล็กๆ น้อยๆ กับคนบางคน... แต่ก็ไม่ถึงกับต้องมีความแค้นถึงขั้นฆ่าล้างโคตร... ส่วนลูกชายของเขาหลู่ฮ่าว... เรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งของหยางเฉิง... ผลการเรียนธรรมดา... ชอบเล่นเกม... ความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมชั้นก็ถือว่าไม่เลว... จริงสิ... เขาเพิ่งจะย้ายมาจากโรงเรียนมัธยมสิบเก้าที่อันผิงบ้านเกิดเมื่อปีที่แล้วครับ” หลี่หลินเซินได้รายงานผลการสืบสวนในช่วงสองวันนี้... ให้ท่านผู้กำกับทราบอย่างละเอียด

“จำได้ไหมว่าตอนนั้นฉันเคยถามคุณว่า... วิธีการที่โหดเหี้ยมถึงขั้นเอาชีวิตมีนับไม่ถ้วน... ทำไมฆาตกรถึงได้เลือกที่จะทุบอวัยวะเพศของผู้เสียชีวิตชายให้เละ?” โจวอี้มองหลี่หลินเซินแล้วถาม

“ฆาตกรน่าจะมีความเกลียดชังต่ออวัยวะเพศของผู้เสียชีวิตทั้งสองคนอย่างยิ่งยวด... หรืออาจจะอนุมานได้ว่า... ผู้เสียชีวิตทั้งสองคนเคยกระทำการล่วงละเมิดทางเพศต่อญาติหรือเพื่อนของฆาตกร... จึงได้นำมาซึ่งการแก้แค้นที่โหดเหี้ยมของฆาตกร... นี่ก็สามารถอธิบายได้ว่า... ทำไมฆาตกรถึงได้ไม่เว้นแม้แต่ศพของผู้เสียหายหญิงสามคน... เพราะเขาต้องการจะทำการแก้แค้นที่ทัดเทียมกัน” หลี่หลินเซินตอบ

“ในบรรดาสองพ่อลูกผู้เสียชีวิต... ผมคิดว่าหลู่ฮ่าวที่อยู่ในช่วงวัยรุ่น... มีความเป็นไปได้ที่จะกระทำการล่วงละเมิดผู้หญิงมากกว่า... พวกคุณเน้นตรวจสอบสาเหตุการย้ายโรงเรียนของหลู่ฮ่าวเป็นพิเศษ... แล้วก็... ผมสงสัยว่าฆาตกรอาจจะไม่ได้ใช้อุปกรณ์สะเดาะกุญแจ... แต่ใช้วิธีการบางอย่างเพื่อให้ได้กุญแจบ้านของผู้เสียชีวิตมาแล้วนำไปปั๊ม... พวกคุณก็สามารถหาเบาะแสจากด้านนี้ได้... ไปเถอะ... จะสามารถคลี่คลายคดีภายในห้าวันได้หรือไม่... ก็ขึ้นอยู่กับพวกคุณทั้งหมดแล้ว!” โจวอี้สั่งการด้วยน้ำเสียงที่สุขุมและจริงจัง

“ครับ!” หลี่หลินเซิน, ไช่เสี่ยวโป, ซ่าวหมิงเป่า ทั้งสามคนทำความเคารพท่านผู้กำกับ... แล้วก็รีบออกจากห้องทำงานไป

โจวอี้หันไปที่หน้าต่าง... มองดูพระอาทิตย์ที่ถูกเมฆดำบดบังอยู่ไกลๆ... บนใบหน้าเผยรอยยิ้มเย็นชา เขารู้ว่ามีคนมากมายกำลังรอหัวเราะเยาะเขาอยู่ แต่... ขอโทษด้วย พวกแกไม่รู้อะไรเลย... เกี่ยวกับพลังของผู้ที่เกิดใหม่!