บทที่ 89: ฉันต้องการพบผู้กำกับของพวกคุณ!

เรื่องที่โจวอี้ได้ตั้งปณิธานท้าเดิมพันในการประชุมคณะกรรมการประจำเมืองขยายวาระ ต่อหน้าผู้บริหารทั้งเมืองและผู้รับผิดชอบจากทุกหน่วยงาน... โดยให้คำมั่นสัญญาว่าจะคลี่คลายคดีให้ได้ภายในห้าวัน... ก็ได้แพร่กระจายไปทั่วทั้งเมืองหยางเฉิงอย่างรวดเร็ว

“ไอ้แซ่โจวนี่มันหาเรื่องตายของจริง!” คนที่ได้ยินข่าวนี้แล้วดีใจที่สุด... ย่อมต้องเป็นเฉิงโส่วกุ้ยที่กำลังหลบซ่อนตัวอยู่ในบ้านพักแห่งหนึ่ง หลายปีที่ผ่านมา... เขา... หัวหน้าหน่วยเฉิง... ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายด้วยการรังแกผู้ชายข่มเหงผู้หญิงและทำตามอำเภอใจมาโดยตลอด... และชีวิตที่สุขสบายเช่นนี้... กลับถูกผู้กำกับการสถานีตำรวจที่เพิ่งจะเข้ารับตำแหน่งทำลายลงอย่างไม่ใยดี จากหัวหน้าหน่วยป้องกันและปราบปรามผู้มีอำนาจล้นฟ้า... มาจนถึงนักโทษหนีคดีที่ต้องคอยหลบๆ ซ่อนๆ ในตอนนี้... การเปลี่ยนแปลงสถานะที่ราวกับฟ้ากับเหวเช่นนี้... จะไม่ทำให้เขาเกลียดชังโจวอี้—ผู้เป็นต้นเหตุ—เข้ากระดูกดำได้อย่างไร?

“พวกเราสองพี่น้องก็รอดูวันที่ไอ้แซ่โจวจะถูกปลดจากตำแหน่งก็แล้วกัน... ถึงตอนนั้น... ข้าจะควักลูกตาของมันออกมาเหยียบเล่นให้ได้!” เฉิงโส่วกุ้ยเงยหน้าขึ้นมองฉีเม่าหรง อดีตหัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญา แล้วพูดอย่างโหดเหี้ยม

ฉีเม่าหรงพยักหน้า... ยกแก้วขึ้นชนกับเฉิงโส่วกุ้ย... แล้วหัวเราะเยาะ “มันคิดว่าตัวเองเป็นใคร? แค่ขยับปากก็ปิดคดีได้งั้นเหรอ? ไม่ใช่ว่าข้าดูถูกมันนะ... อย่าว่าแต่ห้าวันเลย... ต่อให้ให้มันห้าสิบวัน... คดีนี้มันก็ปิดไม่ได้” กุญแจสำคัญในการคลี่คลายคดีคืออะไร? กุญแจสำคัญก็คือจะสามารถหาและขุดคุ้ยเบาะแสเพื่อระบุตัวผู้ต้องสงสัยได้หรือไม่! ตอนนี้แกยังไม่มีเบาะแสที่เป็นประโยชน์เลยสักนิด... แล้วแกจะไปจับผู้ร้ายห่าอะไรได้?

“อีกสองสามวัน... ข้าจะไปเอาแม่สาวงามร้านผลไม้คนนั้นมา... ให้ตายสิ... อีตัวดีกล้ามาเป็นพยานฟ้องข้า... คอยดูเถอะว่าข้าจะจัดการมันยังไง... ถึงตอนนั้นแกก็มาด้วยล่ะ!” เฉิงโส่วกุ้ยกับฉีเม่าหรงสบตากัน... แล้วก็หัวเราะออกมาอย่างหยาบคาย

สองเดนข้างบนนี้ดีใจมาก... วังไกว่จง, หวงจินผิง, หลีไกวฮุย, หม่าเยี่ยนไฉ... คนเหล่านี้ที่บ้างก็ถูกปลดบ้างก็ถูกไล่ออกก็ดีใจมากเช่นกัน... ผู้กำกับการฝ่ายการเมืองชิวเหวยผิง, รองผู้กำกับหลี่ปิงอู่, เซี่ยงเหมย, หัวหน้าศูนย์บัญชาการฟู่จื้อกัง... คนเหล่านี้ก็ดีใจไม่แพ้กัน

มีเพียงท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลเท่านั้นที่ไม่พอใจ! “หุนหันพลันแล่น... ไม่รอบคอบ!” ท่านเลขาธิการเจี่ยนได้วิพากษ์วิจารณ์การกระทำของโจวอี้อย่างจริงจัง

“ใช่แล้วค่ะ... ไม่ได้เรื่องจริงๆ... เอางี้... พรุ่งนี้หนูจะไปที่หยางเฉิง... ไปวิจารณ์เขาอย่างหนักหน่วงแทนท่านพ่อเองค่ะ” เจี่ยนซูเยว่พูดเสริมอย่างขุ่นเคือง

“แม่ว่าแกน่ะ... ทำไมวันๆ ถึงได้เอาแต่คิดจะวิ่งไปหยางเฉิงหา? ไม่ต้องไปทำงานรึไง? หรือว่าสำนักงานกฎหมายนั่นเป็นของบ้านแกหา? อยากจะทำอะไรก็ทำได้งั้นเหรอ?” โหมว่ย่าหลานทนไม่ไหวอีกต่อไป... ใช้นิ้วจิ้มหน้าผากของผักกาดขาวน้อยๆ ของบ้านตัวเองแล้วสั่งสอน

“อิอิ... หนูก็แค่พูดไปงั้นแหละค่ะ” เจี่ยนซูเยว่หลบไปพลางแก้ตัวอย่างเก้อๆ ไปพลาง จากนั้นก็หันไป... พูดกับท่านเลขาธิการผู้เป็นบิดาอย่างจริงจัง “พ่อไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ... เท่าที่หนูรู้จักโจวอี้... ในเมื่อเขากล้าที่จะให้คำมั่นสัญญาแบบนี้... ก็แสดงว่าเขามีความมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะทำได้!”

...

สถานีตำรวจหยางเฉิง ฝ่ายการเมือง

ลู่เหยา, ตู้เจวียน และสาวน้อยอีกสองสามคนกำลังจับกลุ่มกัน... ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล... ถอนหายใจยาว

“แค่ห้าวันเอง... จะไปคลี่คลายคดีทันได้ยังไง?” “เธอว่าท่านผู้กำกับทำไมถึงได้หุนหันพลันแล่นขนาดนั้นนะ? ไปตั้งปณิธานท้าเดิมพันอะไรกัน!” “ถ้าคลี่คลายคดีไม่ได้... ท่านผู้กำกับจะถูกปลดจากตำแหน่งจริงๆ เหรอ?” “แน่นอนสิ... ท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองพูดเองเลยนะ!” “ฉีฉี... ทำไมเธอไม่พูดอะไรเลย... เห็นเธอเหม่ออยู่ตลอด... มีเรื่องอะไรรึเปล่า?” “ฉัน... ฉัน... เมื่อวานตอนบ่าย... เหมือนจะเห็นเฉิงโส่วกุ้ยน่ะ!”

...

เหราอวี๋ไพล่มือไว้ข้างหลัง... มองดูภาพนี้จากไกลๆ... บนใบหน้าเผยรอยยิ้มบางๆ ท่านผู้กำกับโจวเข้ารับตำแหน่งได้เพียงหนึ่งสัปดาห์... ก็สามารถได้รับการสนับสนุนและความนิยมจากสาวน้อยกลุ่มนี้ได้... นอกจากเหตุผลที่ว่าการกำจัดหนอนบ่อนไส้สองสามตัวอย่างเด็ดขาดนั้นทำให้คนสะใจแล้ว... หน้าตาก็น่าจะเป็นจุดสำคัญอีกอย่างหนึ่งใช่ไหมล่ะ?

เขารู้ว่าหลายคนไม่เชื่อมั่นในตัวท่านผู้กำกับ แต่ ‘หลายคน’ นี้... ไม่ได้รวมเขาเข้าไปด้วย

ดังที่ท่านผู้กำกับได้เชื่อใจเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข... ผลักดันเขาขึ้นสู่ตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายการเมือง... เขาก็เชื่อมั่นในตัวท่านผู้กำกับอย่างไม่มีเงื่อนไขเช่นกันว่า... ท่านจะสามารถทำตามที่พูดและประสบความสำเร็จได้อย่างแน่นอน และเมื่อไหร่ที่ประสบความสำเร็จ... ก็จะทำให้ชื่อเสียงและความนิยมของท่านผู้กำกับในหน่วยงานตำรวจทั้งหมดหรือแม้กระทั่งในหยางเฉิงทั้งหมด... ได้รับการยกระดับขึ้นอย่างรวดเร็ว เหราอวี๋เชื่อว่า... จุดนี้... ก็อยู่ในความคาดหมายของท่านผู้กำกับเช่นกัน!

...

หนึ่งวันผ่านไป สองวันผ่านไป ทุกสายตาทั้งในที่ลับและที่แจ้งต่างก็จับจ้องไปที่สถานีตำรวจหยางเฉิงอย่างไม่วางตา... เมื่อใกล้ถึงกำหนดเวลาคลี่คลายคดี... บางคนก็อดใจรอไม่ไหวที่จะฉลองล่วงหน้าแล้ว

บ่ายวันที่ 29 พฤศจิกายน ท้องฟ้าโปรยปรายไปด้วยเกล็ดหิมะเล็กๆ ในร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่แห่งหนึ่งใกล้กับโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งของหยางเฉิง... ผู้คนแน่นขนัด... หน้าคอมพิวเตอร์แต่ละเครื่อง... ส่วนใหญ่ที่นั่งอยู่คือเด็กหนุ่มสาวที่ใบหน้ายังอ่อนเยาว์ กลิ่นควันบุหรี่... กลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป... และกลิ่นตัว... ผสมปนเปกัน... ก่อให้เกิดแหล่งที่มาของกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่

“เฮีย... เติมเวลาครับ” นักเรียนชายในชุดนักเรียนคนหนึ่งรอจนได้เครื่องว่างในที่สุด... รีบยื่นเงินสิบหยวนที่กำไว้ในมือให้เจ้าของร้านอินเทอร์เน็ต

เจ้าของร้านเป็นลุงวัยกลางคนที่หน้าตาใจดี... ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับนักเรียนชายคนนี้ดี... จงใจทำหน้าขรึมแล้วพูด “ไอ้หนู... เอาเงินค่าข้าวกลางวันมาเล่นเน็ตอีกแล้วนะ... ดูสิผอมเหมือนลูกเจี๊ยบเลย!” พูดพลางก็หยิบขนมปังถุงหนึ่งจากเคาน์เตอร์โยนไปให้

“ขอบคุณเฮียที่เมตตา” นักเรียนชายรับขนมปังมาแล้วยิ้มกว้างประสานมือคารวะ... หันไปนั่งที่เก้าอี้ และในตอนนั้นเอง... ชายในเครื่องแบบตำรวจสามคนก็เดินเข้ามาในร้าน... ตรงไปยังหน้าเจ้าของร้านอินเทอร์เน็ต

“เจิ้งโหย่วกู่ใช่ไหม? เราเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนจากหน่วยสืบสวนคดีอาญาของสถานีตำรวจ... ขณะนี้ต้องสงสัยว่าคุณเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมคดีหนึ่ง... ขอให้คุณไปกับเราที่สถานีเพื่อเข้ารับการสอบปากคำ” ตำรวจที่นำหน้าแสดงบัตรประจำตัวตำรวจและหมายเรียก

จากนั้นตำรวจอีกสองนายก็เข้ามาขนาบซ้ายขวาข้างๆ เจ้าของร้าน... และหยิบกุญแจมือออกมา หลังจากที่ประหลาดใจและหวาดหวั่นอยู่ครู่หนึ่ง... ใบหน้าของเจิ้งโหย่วกู่ก็ค่อยๆ กลับมาสงบนิ่ง... เขายื่นมือทั้งสองข้างออกมาอย่างให้ความร่วมมือ สิ่งที่ต้องมา... สุดท้ายก็ต้องมา... เพียงแต่เขาไม่คิดว่า... วันนี้จะมาถึงเร็วขนาดนี้

ในห้องสอบสวน... เจิ้งโหย่วกู่มองเจ้าหน้าที่สืบสวนที่รับผิดชอบการสอบสวนเขา... แล้วถามด้วยสีหน้าที่สงบนิ่ง “ผมอยากจะรู้ว่า... พวกคุณสืบเจอผมได้อย่างไร?”

หลี่หลินเซินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ง่ายมาก... เราไปสืบหาสาเหตุการย้ายโรงเรียนของหลู่ฮ่าว... ในเดือนตุลาคม ปี 2003... หลู่ฮ่าวที่เคยเรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมอันดับที่ 19 ของเมืองอันผิงต้องสงสัยว่าข่มขืนเพื่อนนักเรียนหญิงจนถูกควบคุมตัวในคดีอาญา... หลังจากสอบปากคำพบว่าไม่เข้าข่ายความผิดทางอาญาจึงได้รับการปล่อยตัว... หลังจากนั้นไม่นาน... นักเรียนหญิงคนนั้นก็ฆ่าตัวตาย... และคุณ... เจิ้งโหย่วกู่... ก็คือพ่อของนักเรียนหญิงที่ชื่อเจิ้งซินคนนั้น... ด้วยเหตุนี้... คุณในฐานะผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งที่มีแรงจูงใจในการก่ออาชญากรรม... ก็ได้เข้ามาอยู่ในสายตาการสืบสวนของเรา”

ตอนที่พูดคำเหล่านี้... ในใจของหลี่หลินเซินเต็มไปด้วยความนับถืออย่างสุดซึ้ง ทั้งหมดเป็นผลงานของท่านผู้กำกับ! เป็นท่านผู้กำกับที่อาศัยความเข้าใจที่เฉียบแหลมและวิจารณญาณที่แม่นยำ... ในเวลาเพียงไม่กี่วัน... ก็ได้ชี้ทางสว่างที่นำไปสู่การระบุตัวผู้กระทำผิดโดยตรงให้กับพวกเขา

“เจิ้งโหย่วกู่... คุณน่าจะรู้ดีว่า... ในเมื่อเราหาคุณเจอ... ก็หมายความว่าเราได้กุมหลักฐานที่เพียงพอไว้แล้ว... ทางเลือกเดียวของคุณในตอนนี้... ก็คือการให้การสารภาพความผิดของตัวเองตามความเป็นจริง” หลี่หลินเซินพูดด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจ

เจิ้งโหย่วกู่เงียบไปครู่หนึ่ง... แล้วก็ยื่นคำขอหนึ่งที่ทำให้ทั้งหลี่หลินเซินและเจ้าหน้าที่สืบสวนอีกสองคนรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง

“ฉันต้องการพบผู้กำกับของพวกคุณ!”