บทที่ 90: ผมอยากจะมอบของขวัญให้ท่านชิ้นหนึ่ง!

หลังจากชะงักไปครู่หนึ่ง หลี่หลินเซินก็ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “เจิ้งโหย่วกู่ ผมว่าคุณอย่ามาเล่นลูกไม้ดีกว่า... สารภาพความผิดออกมาอย่างตรงไปตรงมา... เพื่อขอลดหย่อนโทษ” นี่เป็นวาทศิลป์เก่าๆ... อันที่จริงใครๆ ก็รู้ว่า... เจิ้งโหย่วกู่ที่แบกรับห้าชีวิตไว้... ต่อให้จะลดหย่อนโทษแค่ไหนก็ยากที่จะหนีพ้นโทษประหาร

แน่นอนว่าเจิ้งโหย่วกู่ก็เข้าใจจุดนี้ดี... ดังนั้นเขาจึงส่ายหน้า... แล้วยืนกรานต่อไป “ผมต้องการจะพบผู้กำกับของพวกคุณ... มิฉะนั้นผมจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น”

หลี่หลินเซินหัวเราะเยาะ “ผมจะบอกคุณให้ชัดๆ... อันที่จริงคุณจะพูดหรือไม่พูดก็ไม่ได้สำคัญอะไร... เพราะพวกเรามีหลักฐานการกระทำผิดของคุณอยู่ในมือแล้ว! การสอบสวนคุณ... ก็เป็นเพียงขั้นตอนที่เราต้องดำเนินการตามกฎหมายเท่านั้นเอง”

เจิ้งโหย่วกู่ยิ้มอย่างขมขื่น... พูดเสียงแหบ “ถึงผมจะเรียนมาน้อย... แต่คุณหลอกผมไม่ได้หรอก... ในเวลาสั้นๆ แค่นี้... พวกคุณไม่มีทางรวบรวมหลักฐานได้เพียงพอ... จะตัดสินความผิดของผม... พวกคุณยังต้องการเวลา”

“ผมได้ยินมาแล้ว... ว่าผู้กำกับของพวกคุณไปรับปากกับไอ้พวกคนดีจอมปลอมที่เมือง... ว่าจะคลี่คลายคดีนี้ให้ได้ภายในห้าวัน... ใช่ไหมล่ะ?” “ขอเพียงแค่ให้ผมได้พบผู้กำกับของพวกคุณ... ผมขอรับประกันในนามของลูกสาวที่ตายไปของผม... ผมจะตอบทุกอย่างที่พวกคุณอยากจะรู้ตามความจริง!”

หลี่หลินเซินลังเลอยู่สองสามวินาที... แล้วก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องสอบสวน สิ่งล่อใจที่จะสามารถปิดคดีได้อย่างราบรื่นนั้นมันใหญ่หลวงเกินไป... เขาจะต้องไปขอคำสั่งจากท่านผู้กำกับ

สิบนาทีต่อมา... หลี่หลินเซินก็กลับมา... และคนที่มากับเขาด้วย... คือตำรวจที่ดูจะหนุ่มกว่า

โจวอี้นั่งลงบนเก้าอี้สอบสวนหลัก... มองชายวัยกลางคนที่สีหน้าสงบนิ่ง... ไม่เห็นแววอำมหิตเลยแม้แต่น้อย... แล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจเลยว่า... ทำไมเจิ้งโหย่วกู่ถึงยืนกรานที่จะพบเขา

ยังไม่ทันที่หลี่หลินเซินจะแนะนำตัวตนของโจวอี้... เจิ้งโหย่วกู่ก็ชิงเอ่ยปากขึ้นก่อน “ผู้กองโจว... ไม่สิ... ท่านผู้กำกับโจว... ผมรู้จักท่าน!”

ในแววตาของโจวอี้ฉายแววประหลาดใจ... พลางพิจารณาอีกฝ่ายแล้วถาม “คุณเป็นคนตงจี๋?” นี่คือการตัดสินของเขาจากคำเรียกที่ว่า ‘ผู้กองโจว’

“ใช่ครับ... บ้านเกิดผมก็อยู่ที่ตงจี๋... พ่อแม่ของผมก็อาศัยอยู่ที่นั่นมาตลอด... เพราะฉะนั้น... ผมรู้เรื่องเกี่ยวกับท่านเยอะมากครับ!” น้ำเสียงของเจิ้งโหย่วกู่เผยความเคารพจากใจจริงออกมาโดยธรรมชาติ

ฉันดังขนาดนั้นเลยเหรอที่ตงจี๋? โจวอี้สังเกตอีกฝ่ายอย่างไม่แสดงสีหน้า... ในใจคิดว่าเจ้านี่คงจะไม่ได้กำลังตีสนิทเล่นลูกไม้อะไรอยู่ใช่ไหม?

“เมื่อเดือนมิถุนายนปีนี้... ที่ดินแปลงผักที่บ้านเกิดของผมถูกเวนคืน... แต่เงินชดเชยกลับไม่ได้สักสลึง... พ่อของผมกับเพื่อนบ้านเลยพากันไปทวงถาม... ผลคือถูกลูกน้องของฟู่หวี่ตีจนตาบอด... ตอนนั้นไม่มีที่ให้ร้องทุกข์และก็ไม่มีใครกล้ายุ่ง... รอจนกระทั่งท่านมา... ฟู่หวี่ถูกจับ... เงินชดเชยก็จ่ายลงมาแล้ว”

“พูดจริงๆ นะครับท่านผู้กำกับ... ทุกคนรู้สึกขอบคุณท่านมาก! พ่อของผมบอกว่า... ตอนนั้นท่านไปกะทันหันเกินไป... พวกเขาอยากจะไปส่งก็ยังไม่ทันเลย!” เจิ้งโหย่วกู่พูดอย่างจริงใจ

หลี่หลินเซินกับเจ้าหน้าที่สืบสวนอีกสองคนพอได้ยินถึงตรงนี้... ก็อดไม่ได้ที่จะมองท่านผู้กำกับด้วยสายตาที่ชื่นชม ดูบารมีและความนิยมของท่านผู้กำกับเราสิ! แล้วก็หันไปถลึงตาใส่เจิ้งโหย่วกู่อย่างไม่พอใจ... อะไรคือ ‘ไปกะทันหันเกินไป’... แกนี่มันพูดจาเป็นไหม?

“คุณบอกว่าอยากจะพบผม... ผมก็มาแล้ว... ตอนนี้... คุณสามารถสารภาพความผิดของตัวเองตามความจริงได้แล้ว!” โจวอี้ไม่อยากจะเสียเวลากับหัวข้อที่ไร้ประโยชน์นี้... แม้ว่าบางคำพูดจะฟังแล้วสบายหูจริงๆ... แต่เขาก็ไม่มีทางที่จะละเลยว่าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าคือฆาตกรต่อเนื่องโรคจิตที่แบกรับห้าชีวิตไว้

“พวกมันทุกคนสมควรตาย!” นี่คือประโยคเปิดฉากก่อนที่เจิ้งโหย่วกู่จะสารภาพความผิดในคดีฆาตกรรม

สาเหตุของคดีอันที่จริงก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไร... ในตอนนั้นหลู่ฮ่าวซึ่งเป็นนักเรียนมัธยมปลายชั้น ม.4 ของโรงเรียนมัธยมสิบเก้าอันผิง... ได้ตามจีบเจิ้งซินเพื่อนร่วมชั้นแต่ไม่สำเร็จ... จึงได้ติดสินบนเพื่อนสนิทของเจิ้งซินให้หลอกเธอไปยังห้องเช่าแล้วทำการล่วงละเมิด... หลังจากเกิดเรื่องเจิ้งซินก็ได้แจ้งความ... ตำรวจอันผิงรับเป็นคดี... และได้ควบคุมตัวหลู่ฮ่าวตามกฎหมาย... ในระหว่างการสอบสวน... หลู่ฮ่าวอ้างว่าเจิ้งซินเป็นแฟนของเขา... ตอนนั้นก็สมยอมที่จะมีความสัมพันธ์กับเขา... เพียงแต่เพราะเขาเสนอขอเลิกแล้วอีกฝ่ายไม่ยอม... เลยโกรธแล้วใส่ร้ายว่าเขาข่มขืน คำพูดของหลู่ฮ่าว... ได้รับการยืนยันจากเพื่อนร่วมชั้นและคุณครู ในเรื่องนี้... ลูกพี่ลูกน้องของหลู่ว่านเกาที่ดำรงตำแหน่งรองนายกเทศมนตรีเมืองอันผิง... หรือก็คือคุณอาของหลู่ฮ่าว... ได้มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งต่อทิศทางและผลลัพธ์ของคดี หลังจากนั้นหลู่ฮ่าวก็ถูกปล่อยตัวเป็นอิสระ... เจิ้งซินทนรับการชี้นิ้วจากคนรอบข้างไม่ไหว... ยิ่งยอมรับไม่ได้กับการทรยศของเพื่อนสนิทและข้อเท็จจริงที่ว่าครูและเพื่อนร่วมชั้นให้การเท็จ... ในเช้าวันหนึ่ง... เธอก็ได้ผูกคอตายที่ป่าเล็กๆ ริมแม่น้ำ

เจิ้งโหย่วกู่ที่ได้เห็นสภาพศพของลูกสาวด้วยตาตัวเองแทบจะล้มทั้งยืน... ก็ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา... เมล็ดพันธุ์แห่งการแก้แค้นก็ได้หยั่งรากและแตกหน่อในใจของเขา... เขาตั้งปณิธานแน่วแน่... ว่าจะต้องทำให้ผู้กระทำผิดที่ลอยนวลอยู่ต้องชดใช้ด้วยเลือด

เขาขายบ้านที่อันผิงแล้วย้ายมาที่หยางเฉิง... และใช้เงินเก็บทั้งหมดเปิดร้านอินเทอร์เน็ตใกล้ๆ โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งของหยางเฉิง... เขารอคอยอย่างอดทน... รอคอยให้เงาร่างของไอ้เด็กสารเลวคนนั้นปรากฏตัว วันหนึ่งหลู่ฮ่าวก็ปรากฏตัวขึ้น เจิ้งโหย่วกู่จงใจเข้าไปตีสนิท... ใช้บัตรสมาชิกลดราคาพิเศษดึงดูดเขา... ทำให้เขากลายเป็นลูกค้าประจำของร้านอินเทอร์เน็ต... แล้วในคืนหนึ่งที่เล่นเกมข้ามคืน... ฉวยโอกาสตอนที่หลู่ฮ่าวหลับ... เขาก็ได้กุญแจบ้านของหลู่ฮ่าวมาสำเร็จ เดิมทีเขาสามารถลงมือได้เร็วกว่านี้... แต่สุดท้ายก็เลือกวันที่ 23 ตุลาคมตอนเที่ยงคืน... เพราะวันนั้น... คือวันครบรอบสองปีที่ลูกสาวของเขาเจิ้งซินฆ่าตัวตาย

ปลายปากกาเหล็กขูดกับกระดาษดัง ซ่าๆ... ตำรวจสืบสวนจ้าวเหยียนจดบันทึกปากคำอย่างรวดเร็ว... ลายมือบรรจงที่สวยงามทำให้หลี่หลินเซินที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะมองซ้ำสองสามที

“หลู่ฮ่าวจำคุณไม่ได้เหรอ?” หลังจากฟังคำสารภาพของเจิ้งโหย่วกู่จบ... โจวอี้ก็ไล่ถามข้อสงสัยทีละข้อ

“แน่นอนว่าเขาก็เคยเจอผม... ในวันที่ลูกสาวผมไปแจ้งความ... ผมยังเคยตบหน้าเขาไปฉาดหนึ่งเลย... แต่... ไม่ว่าจะเป็นเขา... หรือหลู่ว่านเกา... กลับจำผมไม่ได้เลย? น่าขำไหมล่ะ? เวลาเพิ่งจะผ่านไปแค่ปีกว่าๆ... แต่ในความทรงจำของคนพวกนี้... กลับไม่มีคนตัวเล็กๆ อย่างผมอยู่เลย... พร้อมกันนั้นบาปที่พวกเขาก่อ... กรรมที่พวกเขาสร้าง... ก็ลืมไปจนหมดสิ้น... ราวกับไม่เคยเกิดขึ้น! ท่านผู้กำกับครับ... ท่านว่า... พวกมันไม่สมควรตายเหรอ?” เสียงของเจิ้งโหย่วกู่ไม่ดัง... น้ำเสียงก็ไม่ได้ตื่นเต้นอะไร... แต่ความเกลียดชังที่ฝังลึกอยู่ในนั้น... กลับไม่สามารถซ่อนไว้ได้เลย

หลี่หลินเซินกับจ้าวซินและคนอื่นๆ อดไม่ได้ที่จะนิ่งเงียบ... ในฐานะเจ้าหน้าที่สืบสวนที่มีมโนธรรมและเส้นแบ่ง... พวกเขาเคยเห็นความไม่ยุติธรรมมาเยอะเกินไปแล้ว... และในขณะเดียวกันก็สามารถเข้าใจทางเลือกที่รุนแรงของคนที่จนตรอกและสิ้นหวังได้

“คำว่า ‘พวกเขา’ ที่คุณพูดถึง... หมายถึงใคร?” ร่างกายของโจวอี้เอนไปข้างหน้าเล็กน้อย... สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเจิ้งโหย่วกู่... แล้วถามทีละคำ “คือหลู่ฮ่าว? หรือว่าทั้งครอบครัวของหลู่ฮ่าว?”

“การฆ่าหลู่ฮ่าว... อาจจะบอกได้ว่าเป็นการแก้แค้น... การฆ่าหลู่ว่านเกา... อาจจะบอกได้ว่าเป็นการระบายความแค้น... และเมื่อคุณก้าวข้ามเส้นแบ่งของความเป็นมนุษย์... ฆ่าภรรยาและลูกสาวสองคนของหลู่ว่านเกาอย่างโหดเหี้ยมแล้วยังกระทำการล่วงละเมิดทางเพศอีก... การแก้แค้นที่คุณพูดถึง... ก็ได้กลายเป็นข้ออ้างเพื่อสนองความต้องการที่มืดมิดและบิดเบี้ยวในใจของคุณไปนานแล้ว! แล้วเมื่อพูดถึงว่าสมควรตาย... แกไม่สมควรตายบ้างเหรอ?”

สีหน้าของเจิ้งโหย่วกู่เปลี่ยนไป... อ้าปากเถียงอย่างแข็งขัน “ผมก็แค่ต้องการความยุติธรรม...”

“ความยุติธรรม?” เมื่อได้ยินคำนี้... โจวอี้ก็หัวเราะอย่างเย็นชา “ผู้เสียชีวิตที่อายุน้อยที่สุดมีอายุเพียงสิบห้าปี... หลังจากที่ฆ่าเธอแล้ว... แกยังไม่เว้นแม้แต่ศพ... แล้วยังจะมาพูดเรื่องความยุติธรรมกับฉันอีกเหรอ? แกคู่ควรไหม?” โจวอี้เห็นใจในชะตากรรมของเจิ้งโหย่วกู่... และก็เข้าใจความรู้สึกที่อยากจะแก้แค้นให้ลูกสาว... แต่ว่า... การกระทำที่เลวร้ายอย่างการฆ่าคนแล้วยังล่วงละเมิดทางเพศอีก... เป็นสิ่งที่คนที่มีเส้นแบ่งทางศีลธรรมทุกคนไม่อาจยอมรับได้

เมื่อเผชิญหน้ากับการย้อนถามของผู้กำกับการสถานีตำรวจ... เจิ้งโหย่วกู่หน้าเขียวสลับขาว... ปากขยับสองสามที... สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ผ่านไปครู่หนึ่ง... ตำรวจสืบสวนจ้าวซินก็นำบันทึกปากคำที่ทำเสร็จแล้วมาให้ท่านผู้กำกับตรวจ... แล้วก็นำไปให้เจิ้งโหย่วกู่เซ็นชื่อและพิมพ์ลายนิ้วมือ และในตอนที่การสอบสวนสิ้นสุดลง... และโจวอี้เตรียมจะลุกขึ้นจากไป... ก็พลันได้ยินเจิ้งโหย่วกู่เอ่ยปากขึ้นมา

“ท่านผู้กำกับโจวครับ... ที่ผมยืนกรานที่จะพบท่าน... อันที่จริงมีสองเหตุผล... หนึ่งคือเพื่อจะกล่าวขอบคุณท่านต่อหน้าแทนพ่อแม่ของผม... และสองคือ... ผมอยากจะมอบของขวัญให้ท่านชิ้นหนึ่ง!”

โจวอี้ได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไป ของขวัญ? ของขวัญอะไร?