บทที่ 91: ระเบิดเวลา!

คดีคลี่คลายแล้ว? คดีคลี่คลายจริงๆ! ในห้องทำงานของเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมือง ชิวหลิงพลิกดูรายงานการคลี่คลายคดีฆาตกรรมยกครัว 11.23 ที่สถานีตำรวจส่งมา... ในแววตาก็อดไม่ได้ที่จะมืดครึ้มลง

กำหนดเวลาห้าวันยังไม่ถึง... คดีก็คลี่คลายแล้ว... คนร้ายก็จับได้แล้ว! นี่มันการตบหน้ากันซึ่งๆ หน้าชัดๆ! จะบอกว่าเขามีไพ่ซ่อนไว้ก่อนหน้านี้... มีเบาะแสแต่จงใจปิดบัง... แต่เมื่อดูจากกระบวนการคลี่คลายคดีทั้งหมดแล้วก็ไม่ใช่จริงๆ แต่จะบอกว่าเขามีพรสวรรค์เป็นเลิศและสายตาเฉียบคม... มองปราดเดียวก็สามารถหาเบาะแสที่ถูกต้องที่สุดจากเบาะแสมากมายได้... ซึ่งนำไปสู่การระบุตัวผู้ต้องสงสัยได้อย่างรวดเร็ว... มันจะไม่น่าเหลือเชื่อเกินไปหน่อยเหรอ? ทั้งๆ ที่ไม่เคยเรียนโรงเรียนตำรวจมาด้วยซ้ำ! หรือว่าจะเป็นอัจฉริยะในการคลี่คลายคดีที่ร้อยปีจะมีสักคนจริงๆ?

ช่างมันเถอะ... ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว... คิดไปมากกว่านี้ก็ไม่มีประโยชน์... และสำหรับเธอแล้ว... การที่คดีคลี่คลายได้ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย... อย่างน้อยทางฝั่งมณฑลและเมืองก็มีคำตอบให้... ต่อให้ท่านผู้บริหารจากกระทรวงความมั่นคงสาธารณะจะลงมาตรวจราชการก็ไม่ต้องกังวลแล้ว!

ส่วนโจวอี้... ชิวหลิงเลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว... บนใบหน้าเผยรอยยิ้มที่แปลกประหลาด เชื่อว่าไม่ช้าก็เร็ว... เธอจะต้องจับจุดอ่อนของอีกฝ่ายได้! เพราะฉะนั้น... ท่านผู้กองโจวน้อย... เรายังมีเวลาอีกยาวไกล

...

“ฉันว่าแล้วไง? ฉันว่าแล้วไง?” เจี่ยนซูเยว่เดินไปเดินมาอวดพ่อแม่ของเธออย่างภาคภูมิใจ... ในปากก็เอาแต่พูดโอ้อวด “พูดจริงทำจริง... พูดคำไหนคำนั้น... สมแล้วที่เป็นผู้ชายที่ฉันหมายตาไว้!”

“ลูกจะรักนวลสงวนตัวหน่อยไม่ได้รึไง?” โหมว่ย่าหลานผลักใบหน้าของผักกาดขาวน้อยของบ้านตัวเองออกอย่างรังเกียจ ในใจเธอกลุ้มจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว... ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป... ลูกสาวก็มีแต่จะถลำลึกลงไปเรื่อยๆ... หรือว่าจะต้องรับไอ้ตำรวจตัวเล็กๆ นั่นมาเป็นลูกเขยจริงๆ? คิดแล้วก็ไม่เต็มใจ!

เจี่ยนว่านเหยียนยิ้มเล็กน้อย... ในใจพอใจกับการแสดงออกของโจวอี้อย่างยิ่ง เขารู้ดีว่า... ผ่านการคลี่คลายคดีนี้... โจวอี้ไม่เพียงแต่จะหลุดพ้นจากสถานการณ์ที่ไม่เอื้ออำนวยที่ตัวเองต้องเผชิญ... แต่ยังได้รับบารมีและชื่อเสียงอย่างมหาศาล... และบารมีและชื่อเสียงนี้... จะเป็นกำลังเสริมที่ยิ่งใหญ่ให้กับปฏิบัติการกวาดล้างอิทธิพลมืดที่จะเริ่มขึ้นในไม่ช้า จากตรงนี้ก็เห็นได้ว่า... โจวอี้มีแผนการอยู่ในใจมานานแล้วจริงๆ เมื่อเทียบกันแล้ว... เขาผู้เป็นเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลกลับดูตื้นเขินไปหน่อย ดีมาก... ไม่เลวเลย สมแล้วที่เป็นคนที่ลูกสาวหมายตาไว้

...

เพล้ง! เฉิงโส่วขุยขว้างแก้วลงพื้นอย่างแรง... สีหน้าเคร่งขรึมน่ากลัว ไม่มีใครคาดคิด... ว่าไอ้แซ่โจวจะคลี่คลายคดีได้จริงๆ... คลี่คลายได้อย่างง่ายดาย... เหมือนกับกินข้าวดื่มน้ำ!

ฉีเม่าหรงที่อยู่ข้างๆ ก็มีสีหน้าที่ดูไม่ได้เหมือนกัน ก่อนหน้านี้เขาตัดใจเชื่อว่า... ต่อให้ให้เวลาโจวอี้ห้าสิบวันก็คลี่คลายคดีไม่ได้... แล้วตอนนี้ล่ะ... อีกฝ่ายยังไม่ทันจะใช้ถึงห้าวันเลย แม่งเอ๊ย! ผีสางอะไรวะ! ตกลงแล้วมันผิดปกติที่ตรงไหน?

ติ๊งต่อง... ติ๊งต่อง... เสียงกริ่งประตูดังขึ้นในตอนนี้... ทำให้ทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกัน ต้องเป็นลูกน้องที่เอาแม่ค้าผลไม้คนสวยมาให้แน่ๆ... เหอะ…ดีที่เอาอีนังนั่นมาระบายอารมณ์หน่อย เฉิงโส่วขุยเดินไป... ด้วยความระมัดระวัง... เขามองผ่านตาแมวที่ประตูออกไปข้างนอกก่อน... เป็นไปตามคาด... เห็นใบหน้าที่กระวนกระวายของแม่ค้าผลไม้คนสวย ดังนั้นเขาจึงยื่นมือไปเปิดประตู

ทว่าในวินาทีต่อมา... ตำรวจเจ็ดแปดนายก็บุกเข้ามาในห้องกรูเข้ามา... กดเฉิงโส่วขุยกับฉีเม่าหรงลงกับพื้น... แล้วใส่กุญแจมือ

“ไอ้เด็กเวรพวกแก... ปีกกล้าขากแข็งแล้วสินะ... กล้ามาใส่กุญแจมือข้า...” เฉิงโส่วขุยกับฉีเม่าหรงมองใบหน้าที่คุ้นเคยเหล่านี้ด้วยสายตาที่กินเลือดกินเนื้อ... สบถด่าออกมา

จากนั้นก็ตามมาด้วยหมัดเข้าที่กลางอกสองสามที... ทำให้ไอ้เดนสองคนนี้ต้องหุบปากลงอย่างว่าง่าย ซ่าวหมิงเป่ากับไช่เสี่ยวโปแสร้งทำเป็นสะบัดหมัด... แล้วโบกมือให้ลูกน้อง..ส่งสัญญาณให้คุมตัวคนไป ตำรวจสองสามนายคิดในใจ... ขอโทษนะครับพี่เฉิง... แล้วก็พี่ฉี... ยอมหักหลังเพื่อน... ดีกว่าเอาตัวเองไปตายด้วย... ถ้าไม่จับพวกพี่กลับไป... พวกผมก็ต้องตกงานกันหมด แล้วอีกอย่าง... ดูท่าแล้วพี่สองคนก็คงจะเข้าไปนอนในซังเตแล้ว... ตามพวกพี่ไปก็มีแต่ทางตัน... เมื่อเทียบกันแล้ว... ตามท่านผู้กำกับคนใหม่ไปน่าจะมีอนาคตกว่า

ในห้องทำงานของผู้กำกับ... โจวอี้ที่ได้รับโทรศัพท์รายงานจากหลี่หลินเซินก็หัวเราะออกมาอย่างสะใจ เขาวางโทรศัพท์... แล้วยิ้มพูดกับเด็กสาวสามคนอย่างลู่เหยา, ตู้จวน และกู้ฉีฉี “เฉิงโส่วขุยจับได้แล้ว... แถมยังพ่วงฉีเม่าหรงมาด้วย... สหายกู้ฉีฉี... ครั้งนี้เธอสร้างผลงานครั้งใหญ่นะ... บอกมาสิ... อยากได้รางวัลอะไร?” หากไม่ใช่เพราะกู้ฉีฉีบังเอิญพบร่องรอยของเฉิงโส่วขุย... เขาอยากจะจับไอ้เดนคนนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย... ไม่ต้องพูดมาก... มีผลงานก็ต้องมีรางวัล!

กู้ฉีฉีหน้าแดง... บิดไปบิดมาแล้วบอกว่าไม่ต้องให้รางวัล... นี่เป็นสิ่งที่เธอควรจะทำ ดูสิ... จิตสำนึกของเขาสูงส่งแค่ไหน? งั้นก็จดไว้ก่อน... วันหลังค่อยว่ากัน

พอออกมาจากห้องทำงานของผู้กำกับ... ลู่เหยาก็บ่นกู้ฉีฉีว่าหน้าบาง... ขอรางวัลสักอย่างก็ไม่กล้า ส่วนกู้ฉีฉีก็กางมือเล็กๆ ออกแล้วบอกว่า “ก็ไม่มีรางวัลอะไรที่อยากจะขอนี่นา! ฉันก็อยากจะให้ท่านผู้กำกับรางวัลเป็นแฟนฉันอยู่หรอก... แต่ท่านผู้กำกับก็คงไม่ทำหรอก!”

พอพูดถึงหัวข้อนี้... ตู้จวนก็คึกขึ้นมาทันที... แล้วถาม “เหยาเหยา... สมมตินะ... ท่านผู้กำกับยื่นข้อเรียกร้องที่ไม่เหมาะสมกับเธอ... เธอจะทำยังไง?” ลู่เหยาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง... แล้วก็ตอบอย่างมีหลักการ “ฉันก็ต้องปฏิเสธเขาสิ!” ตู้จวนกับกู้ฉีฉีมองลู่เหยาด้วยสายตาแปลกๆ... ให้ตายเถอะ... แกลังเล... แกก็ยังลังเล!

...

“อะไรนะ? เฉิงโส่วขุยถูกจับอีกแล้ว?” คังเจี๋ยที่ได้รับข่าวนี้ตกใจอย่างยิ่ง... จริงสิ... ทำไมฉันต้องพูดว่า ‘อีกแล้ว’ ด้วย? ไอ้โง่ที่ควบคุมท่อนล่างของตัวเองไม่ได้! ไม่หาผู้หญิงจะตายรึไง! ยังคิดว่าตัวเองเป็นหัวหน้าหน่วยป้องกันและปราบปรามอยู่รึไง? ไม่มีจิตสำนึกของการเป็นผู้ต้องหาหนีคดีเลยสักนิด! คังเจี๋ยกัดฟันสาปแช่ง... ถ้าไม่ใช่เพราะเซี่ยปิ่งอี้ฝากให้เธอออกหน้า... เธอขี้เกียจจะไปสนใจความเป็นความตายของไอ้สารเลวนี่แล้ว

ช่วยไม่ได้... ก็ไปหาคู่ขาแก่ของเธอ... ท่านรองเลขาธิการกงลี่ “ดูเหมือนว่าด่านโจวอี้นี่... ยังไงก็คงจะหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว” กงลี่พูดหน้าขรึม

“ฉันโทรหาเขาหลายครั้งแล้ว... ถึงขนาดไปหาที่ประตูด้วยตัวเอง... แต่เขาก็ไม่ให้หน้าเลยสักนิด” ท่านรองหัวหน้าคังพอนึกถึงเรื่องวันนั้น... ในใจก็อึดอัดจนแทบจะระเบิด

“ไม่เป็นไร... ครั้งนี้ฉันจะจัดวงเอง... ต่อให้มันจะกร่างแค่ไหน... ก็ไม่กล้าไม่มา” กงลี่หัวเราะเยาะ วงราชการก็มีกฎของวงราชการ... ในฐานะผู้บังคับบัญชาระดับสูงอย่างกงลี่เป็นผู้เชิญ... นอกจากว่าจะฉีกหน้ากันโดยสิ้นเชิง... มิฉะนั้นโจวอี้เดิมทีไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

“เซี่ยปิ่งอี้บอกว่าเขาและพี่สะใภ้ใหญ่ของเขาหลี่รั่วหยุนก็จะเข้าร่วมด้วย!” คังเจี๋ยรับโทรศัพท์สายหนึ่ง... แล้วก็พูดกับกงลี่ด้วยสีหน้าที่แปลกไป

กงลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง... เซี่ยปิ่งอี้เข้าร่วมงานเลี้ยงนี้เป็นเรื่องที่คาดเดาได้... แต่หลี่รั่วหยุนตามมาด้วยนี่มันเรื่องอะไรกัน?

ทางนี้... ในห้องทำงานของผู้กำกับ... ท่านผู้กองโจวก็กำลังมอง ‘ของขวัญ’ ที่เจิ้งโหย่วกู่มอบให้เขาอย่างเงียบๆ... ในใจคิดว่า... นี่มันของขวัญที่ไหนกัน... นี่มันระเบิดเวลาชัดๆ

และระเบิดลูกนี้จะดังขึ้นเมื่อไหร่... ก็ขึ้นอยู่กับความคิดของเขาเพียงอย่างเดียว!