บทที่ 92: วิธีจัดการกับระเบิด

ในเอกสารคดีที่โจวอี้รวบรวมมานั้น มีคดีจำนวนไม่น้อยที่เกี่ยวข้องหรือพัวพันกับปัญหาการทุจริตคอร์รัปชันของข้าราชการ และในคดีเหล่านี้ โจวอี้ก็ได้พบสถานการณ์ที่น่าสนใจอย่างหนึ่ง ข้าราชการที่รับสินบนและผู้ให้สินบนส่วนหนึ่ง... ยืนหยัดที่จะบันทึกการให้และรับสินบนทีละรายการๆ เป็นเวลาหลายปีหรือแม้แต่สิบกว่าปี... ถึงขนาดที่รวบรวมเป็นเล่ม

โจวอี้ไม่เข้าใจเลยว่า... ทำแบบนี้เพื่ออะไร? เพื่อความต้องการของเนื้อเรื่องในการคลี่คลายคดีในอนาคตงั้นเหรอ? อย่าหัวเราะ... ขอเพียงแค่คุณลองค้นหาในอินเทอร์เน็ตเกี่ยวกับไดอารี่ของข้าราชการ... คุณก็จะพบว่า... คนที่มีนิสัยแบบนี้มีอยู่ไม่น้อย

ยกตัวอย่างง่ายๆ... เลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองท่านหนึ่ง... ไดอารี่สามเล่ม... ฮาร์ดดิสก์พกพาสองตัว... บันทึกกระบวนการคบหากับผู้หญิงกว่าสองร้อยคน... รวมถึงข้อเท็จจริงทางอาญาของการรับสินบนกว่าแปดล้านหกแสนหยวน ยังมีนายกเทศมนตรีเขตหญิงท่านหนึ่ง... รับสินบนกว่าหกล้าน... ไดอารี่เก้าเล่ม... ไม่เพียงแต่จะบันทึกประวัติย่อ, เวลา, สถานที่ และความรู้สึกของคู่ขาแต่ละคนอย่างละเอียด... แต่ยังให้คะแนนตามมาตรฐานของตัวเองอย่างเข้มงวดเป็นสี่ระดับคือ พอใจมาก, ดีมาก, ธรรมดา, และค่อนข้างแย่

สำหรับผู้ให้สินบนแล้ว... จุดประสงค์ของการ ‘จดบัญชี’ นั้นค่อนข้างจะเข้าใจได้ง่าย... หนึ่งคือมีความจำเป็นที่จะต้องบันทึกรายละเอียดรายรับรายจ่ายจริงๆ... สองคือสามารถใช้เป็นเครื่องมือข่มขู่ผู้รับสินบนได้... ในยามที่พายุมา... ก็จะสามารถบีบให้ผู้รับสินบนต้องปกป้องตัวเอง

ส่วนสำหรับผู้รับสินบนแล้ว... จุดประสงค์ของการ ‘จดบัญชี’ นั้นค่อนข้างจะคาดเดาได้ยากหน่อย อาจจะเป็นเพราะความชอบส่วนตัว... หรืออาจจะมีสภาพจิตใจที่วิปริต... ต้องการจะเก็บเป็นที่ระลึกผ่านไดอารี่... นานๆ ทีก็หยิบออกมาอ่านทบทวนและชื่นชม เหตุผลอาจจะมีมากมาย... แต่มีอยู่จุดหนึ่ง... ที่สภาพจิตใจของคนเหล่านี้ควรจะเหมือนกัน นั่นก็คือพวกเขาละโมบในเงินทองและมัวเมาในกามารมณ์... ในใจไม่มีความยำเกรงต่อกฎหมายบ้านเมือง... หยิ่งผยองและบ้าคลั่งคิดว่าอาชญากรรมที่ตัวเองก่อขึ้นจะไม่มีวันถูกเปิดโปง... จึงได้กล้าที่จะบันทึกมันลงไปอย่างสบายใจ

และบัดนี้... ตรงหน้าของท่านผู้กองโจว... ก็มี ‘บัญชี’ ที่บันทึกจากมุมมองของผู้ให้สินบนเล่มหนึ่งวางอยู่ ชื่อทีละชื่อ... ตัวเลขทีละตัว... และยังแนบเวลา สถานที่ และวิธีการโดยละเอียด... บางรายการยังระบุถึงเรื่องที่เฉพาะเจาะจงที่ใช้ตัวเลขเหล่านี้ไปวิ่งเต้น

หลูซวงฉวน, หนึ่งล้านห้าแสนหยวนถ้วน, คืนวันที่ 21 เมษายน ปี 2003, ที่บ้านของหลู, เงินสด, (โครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ชิงหยวนซีจี้เฟิงจิ่งเฟส 2) ปาเยี่ยน, แปดแสนหยวนถ้วน, เช้าวันที่ 14 กันยายน ปี 2004, โรงแรมเจียหัว, เงินสด, (ญาติถูกจับ ขอให้ปาปล่อยตัว) จินอันซุ่น, ประมาณหนึ่งล้านสี่แสนหยวน, คืนวันที่ 9 มิถุนายน ปี 2002, ที่บ้านของจิน, เงินสด 1../ สร้อยคอเพชร/ วัวทองคำแท้ประจำปีนักษัตร, (การเวนคืนที่ดินหมู่บ้านต้าหมิง) ...

“ตอนที่ผมจะฆ่าหลู่ว่านเกา... เขาก็อ้อนวอนอย่างน่าเวทนา... บอกว่าในตู้เซฟมีเงิน... ให้ผมได้ทั้งหมด... ผมไม่มีทางจะเอาเงินสกปรกของเขาอยู่แล้ว... แต่ผมต้องการจะสร้างฉากปล้นฆ่า... เลยให้เขาเปิดตู้เซฟ... ก็ในตู้เซฟนั่นแหละ... ที่ผมเจอบัญชีที่น่าสนใจมากเล่มหนึ่ง... ผมเอามันมาด้วย... แล้วก็ซ่อนไว้ใต้เตียง... ตอนนี้ผมขอมอบมันเป็นของขวัญให้ท่าน... หวังว่าท่านจะชอบ!” นี่คือคำพูดเดิมๆ ของเจิ้งโหย่วกู่

ทำไมโจวอี้ถึงคิดว่านี่ไม่ใช่ของขวัญ... แต่เป็นระเบิดเวลา? ก็เพราะว่าในนี้มีข้าราชการที่เกี่ยวข้องอยู่ถึงสิบกว่าคน... และจำนวนเงินที่เกี่ยวข้องก็สูงถึงหลายสิบล้าน แม้ว่าชื่อส่วนใหญ่จะไม่คุ้นเคย... แต่ก็มีสองสามชื่อที่โจวอี้รู้จัก... อย่างเช่นปาเยี่ยน เลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายและผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจเมืองชิงหยวน

สำหรับโจวอี้แล้ว... หลักฐานการกระทำผิดที่น่าตื่นเต้นและรุนแรงขนาดนี้... ได้เกินขอบเขตอำนาจและความสามารถที่ผู้กำกับการสถานีตำรวจระดับอำเภออย่างเขาจะรับมือได้ไปไกลแล้ว หากผลีผลามจุดชนวนมันขึ้นมา... ข้าราชการที่เกี่ยวข้องในบัญชีจะเป็นอย่างไรยังไม่แน่... แต่ตัวท่านผู้กองโจวเองมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะไม่ได้เห็นพระอาทิตย์ในวันรุ่งขึ้น! ถ้าไม่เชื่อ... ก็ลองดูชะตากรรมของผู้กำกับการสถานีตำรวจสองคนก่อนหน้าที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เป็นตัวอย่างได้

แล้ว... ตอนนี้ควรจะจัดการกับระเบิดลูกนี้อย่างเหมาะสมได้อย่างไร? ในหัวของท่านผู้กองโจวพลันปรากฏแผนการสามระดับ: แผนชั้นเลิศ, แผนชั้นกลาง, และแผนชั้นเลวขึ้นมาทันที

แผนชั้นเลิศ: นำหลักฐานนี้ไปมอบให้คณะกรรมการตรวจสอบวินัยของเมืองหยางเฉิงหรือเมืองชิงหยวนทันที... ผลลัพธ์เก้าในสิบส่วนก็คือหลักฐานก็จะจมหายไปในทะเล... ไร้ซึ่งร่องรอย... แล้วโอกาสที่ตัวเองจะ ‘ประสบอุบัติเหตุ’ ‘ตกตึก’ ‘จมน้ำ’ หรือ ‘ผูกคอตาย’ ก็จะเพิ่มขึ้นร้อยเปอร์เซ็นต์ แผนชั้นกลาง: แอบเก็บสมุดบัญชีเล่มนี้ไว้... รอคอยโอกาส... ในยามจำเป็นก็ใช้การข่มขู่ข้าราชการระดับสูงเหล่านี้เพื่อแสวงหาผลประโยชน์ทางการเมืองให้ตัวเอง... ทว่าเมื่อไหร่ที่ข่าวรั่วไหลหรือข้าราชการที่ถูกข่มขู่เกิดความคิดว่า ‘ไอ้เด็กนี่เก็บไว้ไม่ได้’... จุดจบที่ตัวเองต้องเผชิญก็คือโอกาสที่จะ ‘ประสบอุบัติเหตุ’ ‘ตกตึก’ ‘จมน้ำ’ หรือ ‘ผูกคอตาย’ เพิ่มขึ้นร้อยเปอร์เซ็นต์ แผนชั้นเลว: นำหลักฐานนี้ไปมอบให้ท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลเจี่ยนว่านเหยียนด้วยตัวเองทันที... แล้วก็ถอยฉากออกมาอย่างสง่างาม... ไม่ว่าข้างนอกฟ้าจะถล่มดินจะทลายค้อนทองคำม่วงจะทุบลงมา... ผลลัพธ์สุดท้ายก็คือทั้งจะได้รับความชื่นชมและคำยกย่องจากท่านเลขาธิการ... และยังสามารถลดความเสี่ยงที่ตัวเองจะ ‘ประสบอุบัติเหตุ’ ‘ตกตึก’ ‘จมน้ำ’ หรือ ‘ผูกคอตาย’ ได้ในระดับสูงสุด

เมื่อพิจารณาโดยรวมแล้ว... คนโง่ก็รู้ว่าต้องเลือกข้อไหน เมื่อคิดถึงตรงนี้... เขาก็รีบโทรหาเจี่ยนซูเยว่... แล้วก็เก็บระเบิดเวลาลูกนี้ใส่กระเป๋าเอกสารของตัวเองอย่างระมัดระวัง มองดูเวลา... เก้าโมงยี่สิบนาที... ตอนนี้ออกเดินทางไปเหลียวหยาง... ตอนเย็นก็กลับมาทัน

กริ๊ง... กริ๊ง... ในตอนที่โจวอี้เดินออกจากอาคาร... ขึ้นไปนั่งบนรถเก๋งเจ็ตต้าพาหนะคู่ใจของตัวเอง... โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น กงลี่ รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ และเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมาย... โทรมาเชิญทานข้าวด้วยตัวเอง

“ท่านเลขาธิการกงครับ... ผมกำลังจะกลับบ้านเกิดพอดี... ต้องตอนเย็นถึงจะกลับมาทัน...” โจวอี้เตรียมจะปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

“งั้นก็เปลี่ยนเป็นตอนเย็น... เมื่อกี้ท่านรองนายกเทศมนตรีซุนก็พูดแล้ว... ว่าข้าวเย็นมื้อนี้จะกินได้หรือไม่... ก็ขึ้นอยู่กับว่าท่านผู้กำกับโจวจะให้หน้าหรือไม่!” ท่านรองเลขาธิการกงพูดพลางยิ้ม

วางโทรศัพท์... โจวอี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย งานเลี้ยงนี้ไม่ใช่งานเลี้ยงที่ดี... และไม่แน่ว่าอาจจะเป็นงานเลี้ยงหงเหมิน (งานเลี้ยงที่แฝงด้วยอันตราย) แต่ว่านะ... ถ้าอีกฝ่ายคิดจะมอมเหล้าเขาให้เมา... นั่นก็คือหาเรื่องผิดคนแล้ว!

...

บริษัทเทียนเสียงเทรดดิ้ง เมืองหยางเฉิง เซี่ยปิ่งอี้นั่งอยู่ในเก้าอี้ผู้บริหาร... ร่างที่อ้วนท้วมเล็กน้อยของเขาสั่นเบาๆ... ตาสองข้างหลับลง... ดูเหมือนจะกำลังตั้งใจฟังรายงานของลูกน้อง

“ท่านประธานครับ... ท่านนายกเทศมนตรีหยางชงจากตำบลลิ่วฝูเจิ้นนัดท่านทานข้าวเย็นครับ...” เถียนไป่ซุ่นโค้งตัวพูดอย่างนอบน้อม พูดตามตรง... เขายังไม่เคยนอบน้อมกับพ่อแท้ๆ หรือปู่แท้ๆ ของตัวเองขนาดนี้มาก่อน... แต่ก็ช่วยไม่ได้... เพราะคนตรงหน้านี้ไม่เพียงแต่จะเป็นผู้ให้ชีวิตและลมหายใจของเขา... แต่ยังกุมอำนาจชี้เป็นชี้ตายของคนทั้งบริษัทไว้อีกด้วย

ในบริษัทเทียนเสียงเทรดดิ้ง... เซี่ยปิ่งอี้คือฮ่องเต้... คำพูดที่พูดออกมาคือราชโองการ... ใครก็ตามที่กล้าขัดขืนความประสงค์ของเขา... โดนซ้อมน่วมถือว่าเบาที่สุด... ถ้าเจอตอนอารมณ์ไม่ดี... ยืนเข้ามานอนออกไป... ส่วนคนที่นอนออกไปจะยังหายใจอยู่หรือไม่... ก็แล้วแต่บุญแต่กรรม

เกินไปไหม? ไม่เลยสักนิด! ไม่เชื่อคุณลองไปถามเลขาสาวคนใหม่หลัวเสี่ยวเตี๋ยที่กำลังบริการท่านประธานอยู่ใต้โต๊ะทำงานดูสิ หรือจะไปถามแฟนของหลัวเสี่ยวเตี๋ย... อ้อ... ไม่มีแฟนแล้ว... และต่อให้ถามก็คงจะตอบไม่ได้แล้ว!

อันที่จริง... ไม่ใช่แค่ในบริษัทเทียนเสียง... แต่ในทั้งเมืองหยางเฉิง... เซี่ยปิ่งอี้ก็มีอิทธิพลคับฟ้า ข้าราชการระดับหัวหน้าฝ่ายจะนัดทานข้าวยังต้องรอคิว... และยังต้องดูอารมณ์ของท่านประธานอีกด้วย

อย่างเช่นวันนี้... อารมณ์ของท่านประธานก็ไม่ค่อยจะดีนัก “ไปบอกหยางชง... ว่าข้าไม่มีเวลา” เซี่ยปิ่งอี้แค่นเสียงเย็นชา เขาไม่มีเวลาจริงๆ... เพราะตอนเย็นเขามีงานเลี้ยงที่ค่อนข้างจะสำคัญอยู่หนึ่งงาน... และที่สำคัญกว่านั้น... พี่สะใภ้ใหญ่ของเขาหลี่รั่วหยุนจะไปด้วยกับเขา

งานเลี้ยงที่กงลี่จัด... ซุนอี้, จั่วหงเหว่ย, คังเจี๋ย... รวมถึงว่านเต๋ออันจากสำนักงานการคลัง, หลิวอี๋จากคณะกรรมการการก่อสร้าง และคนอื่นๆ ก็จะเข้าร่วมด้วย หน้าใหญ่ขนาดนี้... หลักๆ ก็เพื่อเลี้ยงต้อนรับผู้กำกับการสถานีตำรวจคนใหม่ เพราะฉะนั้น... ไอ้ที่เรียกว่าโจวอี้นั่น... ดูเหมือนจะยอดเยี่ยมไม่เบาเลยนะ!