บทที่ 93: เสี่ยวโจว... เธอทำได้ดีมาก!

บ่ายโมง โจวอี้เดินทางมาถึงเมืองหลวงของมณฑลเหลียวหยาง และได้มอบสมุดบัญชีเล่มนั้นให้กับท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลเจี่ยนว่านเหยียนด้วยมือของตัวเอง

ท่านเลขาธิการเจี่ยนพลิกดูสมุดบัญชีเล่มนี้อย่างละเอียด... สีหน้าบนใบหน้าเปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นโกรธเกรี้ยว... จากโกรธเกรี้ยวเป็นครุ่นคิด... แล้วก็กลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง

“เสี่ยวโจว... เธอทำได้ดีมาก... ดีมากจริงๆ!” ท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลรินน้ำให้โจวอี้ด้วยตัวเอง... ในแววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างสุดซึ้ง

ไม่ต้องพูดถึงว่าอีกฝ่ายมีความสามารถแค่ไหน... แค่เรื่องโชคอย่างเดียว... ก็เรียกได้ว่าไม่มีใครเทียบได้แล้ว! ความดีความชอบชั้นหนึ่งครั้งแรก... คือการจับกุมนักโทษหลบหนีระดับ A ของกระทรวงความมั่นคงสาธารณะ ความดีความชอบชั้นหนึ่งครั้งที่สอง... ก็ยังเป็นการจับกุมนักโทษหลบหนีระดับ A ของกระทรวงความมั่นคงสาธารณะอีก สามกลุ่มอิทธิพลมืดใหญ่ของอำเภอตงจี๋สร้างความเดือดร้อนมานานหลายปี... แล้วก็พร้อมใจกันล่มสลายลงพร้อมกับการที่โจวอี้เข้ารับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยป้องกันและปราบปราม ตอนนี้ย้ายมาที่หยางเฉิงได้ไม่ถึงสิบวัน... ก็คลี่คลายคดีอาญาสำคัญคดีหนึ่งได้... แต่นี่ยังไม่จบ... ผ่านคดีนี้... ยังได้สมุดบัญชีที่เพียงพอจะคว่ำวงราชการของเมืองชิงหยวนได้ครึ่งหนึ่งมาอยู่ตรงหน้าเขาอีก

สำหรับเจี่ยนว่านเหยียนแล้ว... สมุดบัญชีเล่มนี้ไม่เพียงแต่จะเป็นหลักฐานในการกำจัดหนอนบ่อนไส้ที่สูญเสียจิตวิญญาณของพรรคและเพิกเฉยต่อกฎหมาย... แต่ในขณะเดียวกันก็ยังเป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดสำหรับเขา... เลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลคนใหม่... ที่จะแสดงพลังและสร้างบารมีอย่างแข็งกร้าว ความสำคัญ... ไม่อาจจะกล่าวได้ว่าไม่ยิ่งใหญ่!

“เรื่องที่เหลือเธอก็ไม่ต้องยุ่งแล้ว... ซูเยว่ยังรออยู่ข้างนอก... รีบไปเถอะ” ในตอนนี้ท่านเลขาธิการเจี่ยนมีใบหน้าที่ใจดี... เหมือนกับพ่อตาทั่วไปไม่มีผิด

...

โจวอี้กับเจี่ยนซูเยว่จูงมือกัน... เดินอยู่บนถนนคนเดินข้างตึกไฟแนนเชียลทาวเวอร์

“จากกันวันนี้... ไม่รู้ว่าปีไหนเดือนไหนถึงจะได้เจอกันอีก” โจวอี้พูดอย่างเศร้าสร้อย

“เดาว่าคงจะต้องรอถึงปีหน้าเลยล่ะ” เจี่ยนซูเยว่ถอนหายใจเบาๆ... ในตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์จากการจากลา

ปีหน้าเหรอ! ฟังดูเหมือนจะไกลมากเลยนะ!

“ก็แค่เดือนเดียว... เดือนเดียวเท่านั้นแหละ... ขอร้องล่ะพวกเธอสองคนเลิกแสดงละครกันได้ไหม? ช่างไร้เดียงสาจริงๆ!” เถียนเถียนที่อยู่ข้างๆ ทนดูต่อไปไม่ไหว... ยื่นมือไปทุบสองนักแสดงละครคนละทีเบาๆ ใช่แล้ว... วันนี้คือวันที่ 30 พฤศจิกายน... อีกหนึ่งเดือนก็ปีหน้าแล้ว!

โจวอี้กับเจี่ยนซูเยว่สบตากันแล้วยิ้ม... ในอากาศพลันลอยฟุ้งไปด้วยกลิ่นเปรี้ยวหวานของความรัก “พวกเธอสองคนนี่มันแน่จริงๆนะ... แอบไปกุ๊กกิ๊กกันตอนไหนไม่รู้เรื่อง... บางคนน่ะนะ... สาบานดิบดีว่าชาตินี้จะไม่แต่งกับใครนอกจากฉัน... ผลคือพริบตาเดียวก็ไปรักคนอื่น... แล้วก็ยังมีอีกคนนะ... แสร้งทำเป็นคนดีบอกว่าเห็นพวกเราเป็นพี่น้อง... เฮ้อ... ผลคือแม้แต่พี่น้องก็ไม่เว้น!” เถียนเถียนเหลือบมองคู่รักตรงหน้า... แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือปนความอิจฉา

“ฉันก็ไม่ได้บอกว่าจะทิ้งเธอนี่” เจี่ยนซูเยว่เดินเข้าไปกอดยัยปีศาจเถียนไว้ในอ้อมแขน... พูดประโยคเด็ดของคนเจ้าชู้อย่างอ่อนโยน “ที่จริงแล้วคนที่ฉันรักที่สุดก็ยังคงเป็นเสี่ยวเถียนเถียนของฉันนะ!”

“ถ้าเธอจะพูดแบบนี้... งั้นฉันก็ไม่แกล้งแล้วก็ได้... โอเค... หนูมาเพื่อเข้าร่วมครอบครัวนี้... ไม่ได้มาเพื่อทำลายครอบครัวนี้นะคะ!” เถียนเถียนหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย... ตอบกลับด้วยประโยคเด็ดคลาสสิกของนางร้ายในละคร

แล้วหญิงสาวทั้งสองคนก็หันไปมองโจวอี้พร้อมกัน... ยิ้มแล้วพูด “เร็วๆ... ถึงตาแกแล้ว”

โจวอี้คิดอยู่ครู่หนึ่ง... ถอนหายใจยาวแล้วพูด “ผมคงไม่ใช่ผู้ชายคนเดียวในใต้หล้า... ที่หวั่นไหวกับผู้หญิงสองคนหรอกนะ!”

ทั้งสามคนก็ยังคงล้อเล่นกันอย่างสนุกสนานเหมือนเช่นเคย... ตลอดทาง... ไม่รู้ว่าดึงดูดสายตาของคนเดินถนนไปแล้วกี่มากน้อย

...

เมื่อโจวอี้กลับมาถึงหยางเฉิง... ก็เป็นเวลาหกโมงสิบนาทีแล้ว... ห่างจากเวลานัดทานข้าวเย็น... อีกประมาณหนึ่งชั่วโมง โจวอี้กลับไปที่พักเปลี่ยนเป็นชุดลำลอง... แล้วก็ให้คนขับรถเฒ่าจ้าวขับรถไปส่งเขาที่หน้าภัตตาคารชิงหยุน

“สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย... ไม่ทราบว่ามากี่ท่านคะ?” เมื่อเห็นชายหนุ่มรูปงามในชุดเสื้อโค้ทสีดำผลักประตูเข้ามา... พนักงานต้อนรับหญิงก็อดไม่ได้ที่ตาจะเป็นประกาย... รีบเข้าไปต้อนรับอย่างกระตือรือร้นทันที

“ห้อง 203 ครับ... เพื่อนจองไว้แล้ว” โจวอี้ยิ้มตอบ

พนักงานต้อนรับหญิงตกใจ... มองสำรวจโจวอี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า... แล้วระดับความกระตือรือร้นบนใบหน้าก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าทันที... รีบยื่นมือซ้ายออกไปส่งสัญญาณอย่างนอบน้อม “เชิญค่ะคุณผู้ชาย!”

โจวอี้พยักหน้า... กำลังจะก้าวขึ้นบันได... ก็พลันได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากข้างหลัง “ท่านผู้กำกับ?”

โจวอี้หันไปอย่างประหลาดใจ... ก็เห็นหนึ่งในเด็กสาวจากฝ่ายการเมือง... สหายกู้ฉีฉีผู้ที่เมื่อสองวันก่อนเพิ่งจะสร้างผลงานแต่ไม่ขอรับรางวัล... ยืนอยู่ไม่ไกล... มองเขาด้วยใบหน้าที่ดีใจ

ท่านผู้กำกับ!? พนักงานต้อนรับหญิงตกใจอีกครั้ง... ระดับความกระตือรือร้นบนใบหน้าพุ่งสูงขึ้นอีก ผู้กำกับที่หนุ่มขนาดนี้... ต่อให้จะเป็นรอง... ก็ไม่ธรรมดาแล้ว... มิน่าล่ะถึงได้ถูกเชิญไปที่ห้องจัดเลี้ยงส่วนตัว ‘ชิงหยุนตู๋ปู้’ ของท่านเลขาธิการกงได้ ไม่เพียงแต่พนักงานต้อนรับหญิง... แขกบางคนที่เข้าออกก็ถูกเสียงเรียก ‘ท่านผู้กำกับ’ นี้ดึงดูดความสนใจ

“นี่กินเสร็จแล้วเหรอ?” เมื่อมองดูเด็กสาวที่เดินเข้ามาอยู่ตรงหน้า... โจวอี้ยิ้มถาม

“อย่าให้พูดเลยค่ะ... กินก็เหมือนไม่ได้กิน... อิ่มเพราะความโกรธแล้วค่ะ” ใบหน้าเล็กๆ ของอันฉีฉีแดงก่ำ... ดูท่าทางจะดื่มไปไม่น้อย... น้ำเสียงที่พูดก็ไม่ค่อยจะนอบน้อมเหมือนปกติ

“ฉันว่าฉีฉีเอ๊ย... รีบกลับไปกับอาก่อนเถอะ... เชื่อฟังนะ... คนรอเยอะขนาดนี้... มันไม่สุภาพนะ!” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องจัดเลี้ยงทางโถงทางเดินฝั่งขวา... พอเห็นกู้ฉีฉีก็รีบเดินเข้ามา... แล้วเกลี้ยกล่อมด้วยใบหน้าที่ทุกข์ใจ

“หนูไม่กลับ... หนูจะกลับบ้าน!” กู้ฉีฉีดื้อรั้นส่ายหน้า

“ฉีฉีเชื่อฟังหน่อยสิ... ถ้าไปทำให้ท่านเลขาธิการไต้โกรธเข้าจริงๆ... ต่อไปพี่ชายของแกก็อย่าหวังว่าจะได้ก้าวหน้าเลยนะ... ถือว่าช่วยพี่ชายแกหน่อยเถอะ!” ชายวัยกลางคนเกลี้ยกล่อมต่อ

ชายวัยกลางคนน่าจะเป็นอาของกู้ฉีฉี... และท่านเลขาธิการไต้นั่นก็น่าจะเป็นผู้บังคับบัญชาของลูกพี่ลูกน้องของกู้ฉีฉี... และการที่ลูกพี่ลูกน้องของกู้ฉีฉีจะก้าวหน้าได้หรือไม่... ก็ดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์อย่างมากกับท่าทีของกู้ฉีฉี

สมองของท่านผู้กองโจวหมุนเล็กน้อย... ก็คาดเดาเรื่องราวภายในได้เจ็ดแปดส่วนทันที

“ท่านผู้กำกับคะ... หนูต้องการรางวัลจากการสร้างผลงานค่ะ... หนูต้องการให้ท่านให้รางวัลหนู... อย่าให้พวกเขามายุ่งกับหนูอีก!” อาศัยความเมา... ประกอบกับความคับข้องใจเต็มท้องที่ไม่รู้จะไประบายกับใคร... กู้ฉีฉีก็ร้องขอต่อผู้บังคับบัญชาของตัวเองด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

ท่านผู้กำกับ? กู้เจียงตะลึงงัน... หรือว่าท่านนี้คือผู้กำกับการคนใหม่ของหน่วยงานหลานสาว?

“ได้! ผมอนุมัติ!” ท่านผู้กองโจวตกลงตามคำขอของลูกน้องโดยไม่ลังเล

“ท่านต้องเป็นท่านผู้กำกับโจวแน่ๆ เลยใช่ไหมครับ... สวัสดีครับท่านผู้กำกับโจว... ผมกู้เจียง อาของฉีฉีครับ... ทำงานอยู่ที่สำนักงานการคลัง... คือว่า... ท่านผู้กำกับโจวครับ... คืนนี้ผมเชิญท่านรองเลขาธิการไต้เจิ้งซิงจากคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายทานข้าว... ลูกชายคนโตของท่านรองเลขาธิการไก่อายุไล่เลี่ยกับฉีฉี... ผมก็เลยคิดว่าจะแนะนำให้รู้จักกัน... จับคู่ให้...” กู้เจียงอธิบายพลางยิ้มแหยๆ อย่าเห็นว่าท่านผู้กองโจวคนนี้จะมาได้ไม่นาน... ชื่อเสียงก็เลื่องลือไปทั่วทั้งเมืองแล้ว ในที่ประชุมคณะกรรมการประจำขยายวาระกล้าที่จะงัดข้อกับท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ, ท่านรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ, ท่านรองนายกเทศมนตรีอาวุโส และท่านประธานสภาที่ปรึกษาทางการเมือง และผู้นำหลักคนอื่นๆ... ประกาศกร้าวว่าภายในห้าวันคดีฆาตกรรมจะต้องคลี่คลายได้อย่างแน่นอน ผลคือยังไม่ถึงห้าวัน... ก็คลี่คลายคดีฆาตกรรมยกครัวได้จริงๆ! อันที่จริงต่อให้ไม่มีวีรกรรมข้างต้นนี้... แค่ตำแหน่งผู้กำกับการสถานีตำรวจระดับอำเภอที่หนุ่มที่สุดในทั้งมณฑล... คนทั่วไปก็ไม่กล้าที่จะมีเรื่องด้วยแล้ว! อย่างน้อยเขา—กู้เจียง—ก็ไม่กล้า!

“กู้ฉีฉีเป็นสหายที่ยอดเยี่ยมเป็นพิเศษคนหนึ่งของสถานีตำรวจของเรา... ผมในฐานะที่เป็นผู้บังคับบัญชาของเธอ... ย่อมต้องหนุนหลังเธออยู่แล้ว... ผมไม่หวังว่าจะมีใคร... ที่จะไปฝืนความประสงค์ของสหายกู้ฉีฉี... บังคับให้เธอทำในสิ่งที่เธอไม่เต็มใจ... คุณกลับไปบอกไต้เจิ้งซิง... ว่าถ้าเขามีความเห็นอะไร... ก็ให้เขามาหาผมที่ห้อง 203” ท่านผู้กองโจวจ้องมองกู้เจียง... แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

ข่าวสารถูกส่งกลับไปที่ห้องจัดเลี้ยงอย่างรวดเร็ว ท่านรองเลขาธิการไต้เจิ้งซิงโกรธจนทุบโต๊ะ... สบถด่า “ไอ้แซ่โจว... แกนี่มันจะกร่างเกินไปแล้ว... แกกร่าง... กร่างได้มีเหตุผลมาก!” พอนึกถึงกงลี่, ซุนอี้, จั่วหงเหว่ย... แล้วก็ยังมีเซี่ยปิ่งอี้, ว่านเต๋ออัน และคนอื่นๆ... ที่กำลังรอคอยการมาถึงของโจวอี้อยู่ที่ห้อง 203 อย่างใจจดใจจ่อ... ความโกรธทั้งหมดของไต้เจิ้งซิงก็หายไป!