บทที่ 94: การคารวะสุรา

สองสามีภรรยากู้เจียงและลูกชายกู้ซินเหวินได้แต่ก้มหน้ากินข้าวอย่างกระอักกระอ่วน ท่านรองเลขาธิการไต้พวกเขาไปมีเรื่องด้วยไม่ได้... ท่านผู้กำกับโจวคนนั้นพวกเขาก็ไปมีเรื่องด้วยไม่ได้เช่นกัน... และเมื่อว่ากันตามเนื้อผ้าแล้ว... ฉีฉีไม่เต็มใจอย่างเห็นได้ชัด... แต่พวกเขากลับพยายามจะจับคู่ฉีฉีกับไต้หมิงเฉิงครั้งแล้วครั้งเล่า... ก็ถือว่าผิดหลักเหตุผลจริงๆ ความรู้สึกผิดหลักเหตุผลนี้... ไม่ใช่ว่าพวกเขาสำนึกผิดได้ขึ้นมาทันที... แต่เกิดขึ้นหลังจากที่ท่านผู้กำกับการสถานีตำรวจแสดงจุดยืนอย่างแข็งกร้าวว่าจะหนุนหลังกู้ฉีฉี

จะว่าไป... ก็ไม่รู้ว่าท่านผู้กำกับโจวคนนั้นมีแฟนรึยัง... ฉีฉีก็สวยราวกับดอกไม้... ถ้าสองคนได้คู่กัน... ก็ต้องดีกว่าไอ้หน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่ไต้หมิงเฉิงนั่นเป็นร้อยเท่า

“ไอ้โจวอี้นั่นก็ไม่ได้มีอะไรดีเด่นนักหนา... ต่อให้เขาเป็นผู้กำกับการสถานีตำรวจ... ก็ไม่ได้อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายของพวกคุณเหรอ?” จวงผิง ภรรยาของไต้เจิ้งซิง แอบยื่นมือไปดึงสามีเบาๆ... เตือนสามีว่าคนทั้งโต๊ะกำลังมองอยู่... อย่าได้ไปยกยอปอปั้นคนอื่น... มาลดทอนบารมีของตัวเอง

ไต้หมิงเฉิงที่อยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าหงึกๆ... พ่อของเขาเป็นถึงรองเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมาย... ข้าราชการระดับหัวหน้าฝ่ายตัวจริงเสียงจริง... ระดับเดียวกับไอ้โจวอี้นั่น... และคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายก็มีหน้าที่กำกับดูแลและชี้แนะหน่วยงานยุติธรรม... ก็ถือว่าเป็นหน่วยงานบริหารระดับสูง... ดังนั้นเดิมทีไม่จำเป็นต้องไปให้หน้าไอ้แซ่โจวนั่น

ในใจของไต้เจิ้งซิงคิดว่า ‘พวกแกสองคนจะไปรู้อะไร’ ต่อให้สถานีตำรวจจะอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของคณะกรรมการการเมืองและกฎหมาย... นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าโจวอี้จะอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของเขาสักหน่อย? ขนาดผู้บริหารระดับคณะกรรมการประจำเมืองอย่างกงลี่, ซุนอี้, จั่วหงเหว่ยยังต้องให้เกียรติโจวอี้สามส่วน... เขาที่เป็นแค่รองเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายจะเป็นใครมาจากไหน?

แต่ว่า... ต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้... คำพูดรักษาหน้าก็ยังต้องพูด... ดังนั้นเขาจึงแค่นเสียงเย็นชาแล้วพูดอย่างแข็งกร้าว “เดี๋ยวฉันจะไปหาเขาที่ห้อง 203 เอง... ฉันไม่เชื่อหรอกว่า... ฉันคารวะเหล้าเขาแล้วเขาจะกล้าไม่ดื่ม!”

ห้อง 203... ยังมีชื่อที่มีความหมายพิเศษอีกชื่อหนึ่ง... เรียกว่า ‘ชิงหยุนตู๋ปู้’ (ก้าวสู่เมฆาครามอย่างเดียวดาย) โดยพื้นฐานแล้วเป็นห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวของท่านรองเลขาธิการกงที่ใช้สำหรับเลี้ยงรับรองแขกคนสำคัญ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น... แค่ดูจากจุดนี้... ท่านรองเลขาธิการกงก็รู้สึกว่าท่านผู้กองโจวควรจะรู้สึกเป็นเกียรติ

ภายใต้การนำทางอย่างเอาอกเอาใจของพนักงานต้อนรับหญิง... โจวอี้ก็มาถึงห้อง 203... พอเข้าไปในประตูก็พบว่า... เขาดูเหมือนจะเป็นคนสุดท้ายที่มาถึง

“ท่านผู้นำทุกท่าน... ขอโทษครับขอโทษ... ผมมาสาย!” สายตากวาดมองใบหน้าทีละใบหน้า... โจวอี้ประสานมือ... แล้วพูดอย่างขอโทษ

นัดเจ็ดโมง... ตอนนี้หกโมงสี่สิบห้า... อันที่จริงก็ไม่ถือว่าสาย... แต่ผู้นำนัดทานข้าวเหรอ... มาก่อนสักครึ่งชั่วโมงก็เป็นเรื่องที่ควรทำ

“ไม่สายๆ... พวกเรามากันเร็วเอง” ท่านรองเลขาธิการกงลุกขึ้นยืน... ยิ้มยื่นมือออกไป…ส่งสัญญาณให้โจวอี้นั่งลงข้างๆ เขา การจัดที่นั่งนี้ช่างแฝงไว้ด้วยความละเอียดอ่อนจริงๆ

ทางขวาของกงลี่... เรียงตามลำดับคือรองนายกเทศมนตรีอาวุโสซุนอี้, ปลัดฝ่ายองค์กรจั่วหงเหว่ย, ประธานกรรมการบริษัทเทียนเสียงเทรดดิ้งเซี่ยปิ่งอี้, ผู้อำนวยการสำนักงานการคลังว่านเต๋ออัน... และทางซ้ายก็คือผู้กำกับการสถานีตำรวจโจวอี้, รองหัวหน้าสำนักงานคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองคังเจี๋ย, ผู้อำนวยการคณะกรรมการการก่อสร้างหลิวอี๋, และเจ้าของร้านดอกไม้หลี่รั่วหยุน นั่นหมายความว่า... โจอี้นั่งอยู่ระหว่างท่านรองเลขาธิการกงและชู้รักของเขา

“เมื่อกี้ท่านเลขาธิการกงก็พูดแล้วว่า... ถ้าท่านผู้กำกับโจวไม่มาถึง... ทุกคนก็ไม่ต้องเริ่มกิน” ท่านรองนายกเทศมนตรีซุนอี้มีใบหน้าที่ยิ้มแย้ม... ไม่เห็นท่าทีที่ก้าวร่าวเหมือนตอนที่ประชุมคณะกรรมการประจำขยายวาระที่เหมือนจะขุดสุสานบรรพบุรุษของท่านผู้กองโจวเลยแม้แต่น้อย ปลัดฝ่ายองค์กรจั่วหงเหว่ยแม้จะไม่ได้พูดอะไร... แต่ก็ยิ้มให้โจวอี้อย่างเป็นมิตร... ท่าทีเมื่อเทียบกับเมื่อก่อนก็แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

“ขอแนะนำให้รู้จักหน่อยนะ... ท่านนี้คือท่านประธานเซี่ยปิ่งอี้... ผู้แทนสภาประชาชนของเมืองเราและประธานกรรมการของบริษัทเทียนเสียง... ท่านนี้คือท่านผู้อำนวยการหลิวอี๋จากคณะกรรมการการก่อสร้าง... ท่านนี้คือคุณหลี่รั่วหยุน... ส่วนท่านอื่นๆ... เธอก็เคยเจอหมดแล้ว... ก็ไม่ต้องพูดมาก!” กงลี่ชี้ไปที่คนสองสามคน... แล้วแนะนำให้โจวอี้ทีละคน

“นับครั้งนี้ด้วย... ฉันกับท่านผู้กำกับโจวก็คงจะเจอกันเป็นครั้งที่สามแล้วนะคะ” หลิวอี๋จับมือกับโจวอี้ไปพลาง... ยิ้มพูดไปพลาง

“ครั้งแรกที่เทศบาลเมือง... ท่านผู้อำนวยการหลิวอยู่กับท่านผู้อำนวยการว่านด้วยกัน” โจวอี้มองท่านผู้อำนวยการสาวสวยที่ทั้งหน้าตาและเสน่ห์ไม่ด้อยไปกว่าคังเจี๋ย... แล้วยิ้มพยักหน้า

“ท่านผู้กำกับโจวความจำดีจริงๆ เลยนะคะ!” ว่านเต๋ออันหาช่องชมเชยอย่างแนบเนียน

“ที่สำคัญคือสุภาพสตรีที่สวยอย่างท่านผู้อำนวยการหลิว... อยากจะจำไม่ได้ก็ยากครับ” พูดถึงเรื่องคำชมเชย... ท่านผู้กองโจวนั่นก็ทำได้อย่างง่ายดายราวกับหยิบของ

“ท่านผู้กำกับโจวพูดจาเก่งจังเลยนะคะ... ต้องเป็นที่ชื่นชอบของสาวๆ แน่เลย” หลิวอียิ้มแก้มปริ... ดูมีความสุขอย่างยิ่ง... ทั้งๆ ที่เมื่อกี้กงลี่และคนอื่นๆ ก็เพิ่งจะชมว่าเธอสวย... แต่ไม่ว่าจะเปรียบเทียบยังไง... เธอก็ยังรู้สึกว่าคำชมของท่านผู้กองโจวตรงหน้านี้ไพเราะกว่า

จากนั้น... โจวอี้ก็ได้จับมือกับเซี่ยปิ่งอี้ “ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้วครับ... ท่านผู้กำกับโจว... ถึงผมจะอยู่ที่หยางเฉิงมาตลอด... แต่ก็ได้ยินชื่อเสียงของผู้กองโจวมานานแล้ว!” เซี่ยปิ่งอี้มองสำรวจผู้กำกับการสถานีตำรวจหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า... แล้วพูดด้วยรอยยิ้มแต่แววตาไม่ยิ้ม จะไม่ได้ยินชื่อเสียงมานานได้อย่างไร? น้องชายของเขาที่ตงจี๋... เซี่ยจ้าวหลง... ที่ลงเอยด้วยการตายอย่างน่าอนาถกลางถนน... ก็ล้วนเป็นฝีมือของไอ้แซ่โจวตรงหน้านี้

โจวอี้ก็ยิ้มแต่แววตาไม่ยิ้มตอบกลับ “เช่นกันครับ... ตอนที่ผมอยู่ที่ตงจี๋... ชื่อเสียงของท่านประธานเซี่ยก็โด่งดังราวกับเสียงฟ้าร้องเช่นกัน” จะไมน่ดังราวกับเสียงฟ้าร้องได้อย่างไร? จุดประสงค์หลักที่ฉันมาเป็นผู้กำกับการสถานีตำรวจที่นี่... ก็เพื่อจะมาจัดการแกนี่แหละ! คำว่า ‘จัดการแก’ สามคำนี้อาจจะดูโหดร้ายเกินไป... เปลี่ยนเป็นภาษาทางการอย่าง ‘กวาดล้างอิทธิพลมืด’ น่าจะเหมาะสมกว่า

และคนสุดท้ายที่จับมือกับโจวอี้... ก็คือเจ้าของร้านดอกไม้ที่ไม่มีตำแหน่งทางราชการใดๆ... ดูธรรมดาสามัญ... หลี่รั่วหยุน

“สวัสดีค่ะท่านผู้กำกับโจว... ดิฉันหลี่รั่วหยุนค่ะ” แม้ว่าเมื่อครู่ท่านรองเลขาธิการกงจะแนะนำไปแล้ว... แต่หลี่รั่วหยุนก็ยังคงพูดชื่อของตัวเองซ้ำอีกครั้ง... ดูเหมือนอยากจะให้โจวอี้จดจำอย่างแม่นยำ

โจวอี้มองดวงตาที่สงบนิ่งดั่งผืนน้ำของหลี่รั่วหยุน... ในใจก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน... ว่ากันถึงที่สุดแล้ว... การตายของเซี่ยจ้าวหลงก็มีความสัมพันธ์กับเขาอย่างมาก... ดังนั้นก็ไม่สามารถตัดความเป็นไปได้ที่อีกฝ่ายอยากจะแก้แค้นให้เซี่ยจ้าวหลง

ไม่นานนัก... เหล้าและอาหารก็ถูกนำมาเสิร์ฟต่อ ท่านรองเลขาธิการกงยกแก้วขึ้นก่อนเป็นคนแรก... แล้วยิ้มพูด “โจวอี้มาที่หยางเฉิงของเราได้เกือบครึ่งเดือนแล้ว... ผมกับท่านรองนายกเทศมนตรีซุนก็พูดกันมานานแล้วว่า... จะต้องหาโอกาสจัดวงสังสรรค์กันหน่อย... ก็ถือเป็นการเลี้ยงต้อนรับโจวอี้ไปในตัว... เพียงแต่ว่าช่วงนี้มีทั้งคดีใหญ่คดีเล็ก... โจวอี้ในฐานะผู้กำกับการสถานีตำรวจก็งานยุ่งมาก... ก็เลยยืดมาจนถึงวันนี้... ที่เขาว่ากันว่าอาหารดีไม่ต้องกลัวช้า... เรื่องดีไม่ต้องกลัวช้า... มา... พวกเราทุกคนมาคารวะโจวอี้หนึ่งจอกก่อน...”

ซุนอี้, จั่วหงเหว่ย และคนอื่นๆ รีบยกแก้วขึ้นส่งสัญญาณให้โจวอี้ทันที

“ไม่กล้าครับไม่กล้า... ควรจะเป็นผมที่คารวะทุกท่านผู้นำมากกว่า... ขอบคุณทุกท่านผู้นำที่ให้ความห่วงใยผม... เหล้าแก้วนี้ผมขอดื่มหมดครับ” ท่าทีของท่านผู้กองโจวถ่อมตนและสุภาพ... คำพูดเหมาะสมและจริงใจ... ไม่เห็นความเลือดร้อนและคมกริบเหมือนตอนที่ประชุมคณะกรรมการประจำขยายวาระเลยแม้แต่น้อย

“ดี! ท่านผู้กำกับโจวใจกว้าง!” เมื่อเห็นผู้กำกับการสถานีตำรวจที่ดื่มรวดเดียวหมดแก้ว... ทุกคนก็พากันปรบมือชื่นชม

ดวงตาคู่สวยของคังเจี๋ยเหลือบมองกงลี่อย่างแนบเนียน... เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าเล็กน้อย... เธอก็ค่อยๆ ยกแก้วขึ้น... ยิ้มหวานแล้วพูด “ไม่ปิดบังทุกท่านนะคะ... ก่อนหน้านี้ดิฉันก็เคยเชิญท่านผู้กำกับโจวหลายครั้งแล้ว... แต่เสียดายที่ไม่มีหน้าใหญ่เท่าท่านเลขาธิการกง... เชิญยังไงก็เชิญไม่มา... ก็เลยถือโอกาสคืนนี้... คารวะท่านผู้กำกับโจวหนึ่งจอกค่ะ”

ท่านรองนายกเทศมนตรีซุนได้ยิน... ก็รีบแกล้งทำเป็นพูดอย่างไม่เป็นธรรม “นี่ก็เป็นความผิดของท่านผู้กำกับโจวแล้วล่ะครับ... คนสวยอย่างท่านรองหัวหน้าคังเชิญทานข้าว... จะไม่ให้หน้าได้ยังไงกัน?”

จั่วหงเหว่ยก็ยิ้มพูดขึ้น “เรื่องที่แล้วก็แล้วไป... ตอนนี้คนสวยคังลงมือคารวะเหล้า... ท่านผู้กำกับโจวควรต้องแสดงอะไรสักหน่อยนะครับ!”

โจวอี้หันไปยิ้มขอโทษคังเจี๋ยแล้วอธิบาย “ไม่ได้มีความหมายว่าจะไม่ให้หน้าหัวหน้าคังนะครับ... เมื่อกี้ท่านเลขาธิการกงก็พูดแล้ว... ว่าช่วงนี้คดีเยอะจริงๆ... ปลีกตัวไม่ได้... อย่างนี้แล้วกันครับ... เหล้าแก้วนี้และก็ผมคารวะหัวหน้าคัง... ผมดื่มหมดแก้ว ส่วนคุณตามสบาย”