บทที่ 95: ไม่ดื่มดีๆ... จะให้ลงไม้ลงมือ!

โจวอี้ยกคอ... ดื่มเหล้าแก้วที่สองจนหมดเกลี้ยง หลังจากเหล้าสองแก้วลงท้อง... สีหน้าของท่านผู้กองโจวก็พลันแดงระเรื่อขึ้นมา... ในแววตาก็เผยแววเมาออกมาเล็กน้อย

“สันดานตอนเมา... ก็คือสันดานที่แท้จริง... ดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่าโจวอี้เป็นคนที่ควรค่าแก่การคบหาอย่างลึกซึ้งแน่นอน” ซุนอี้ชมไปพลางยกแก้วขึ้นไปพลาง... แล้วยิ้มพูด “ฉันแก่กว่าเธอหลายปี... ก็ขอหน้าด้านเรียกเธอว่าน้องชายก็แล้วกัน... น้องชายเอ๊ย... ถ้าหากเมื่อก่อนมีเรื่องอะไรที่ไม่พอใจกัน... เราสองคนพี่น้องก็ใช้เหล้าแก้วนี้... ให้ทุกอย่างมันผ่านไปกับสายลม!” พูดจบ... ท่านรองนายกเทศมนตรีซุนก็ดื่มเหล้าเต็มแก้วลงไปอย่างใจกว้าง... และยังคว่ำแก้วให้โจวอี้ดู

โจวอี้จนปัญญา... ทำได้เพียงสละชีวิตเป็นเพื่อน... ดื่มเหล้าแก้วที่สามของคืนนี้ลงไป และจนถึงตอนนี้... เขายังไม่ได้กินกับข้าวเลยสักคำ

“ท่านผู้กำกับโจวลองชิมอันนี้สิคะ... รสชาติดีมาก!” คังเจี๋ยใช้ตะเกียบกลางคีบหมูตุ๋นซีอิ๊วชิ้นหนึ่ง... วางลงในจานของโจวอี้อย่างเข้าอกเข้าใจ

หลิวอี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย... เธอพอจะดูออกอยู่บ้างว่า... ท่านรองเลขาธิการกงกับท่านรองนายกเทศมนตรีซุนพวกเขา... ดูเหมือนอยากจะใช้กลยุทธ์ส่งคนมารุม... จัดการท่านผู้กองโจวคนนี้ให้ร่วงบนโต๊ะเหล้า

ดูเหมือนจะเพื่อพิสูจน์การตัดสินของเธอ... ปลัดฝ่ายองค์กรจั่วหงเหว่ยในฐานะผู้เล่นคนที่สี่ของการแข่งขันวิ่งผลัดครั้งนี้... ก็ได้ยกแก้วขึ้นหาโจวอี้

ต่อไปก็ไม่มีอะไรให้พูดมากแล้ว... สองหมัดย่อมยากจะต้านทานสี่มือ... พยัคฆ์ร้ายก็ต้านฝูงหมาป่าไม่ไหว ภายใต้การโจมตีระลอกแล้วระลอกเล่า... ท่านผู้กองโจวหน้าแดงก่ำ... แววตาเลื่อนลอย... ร่างกายโซซัดโซเซ... ดูเหมือนจะพร้อมที่จะล้มลงได้ทุกเมื่อ

“ซดซุปสักหน่อย... จะได้รู้สึกดีขึ้นค่ะ” หลิวอี๋ตักซุปถ้วยหนึ่งส่งไปตรงหน้าท่านผู้กองโจว... แล้วพูดเสียงเบา... เธอสังเกตเห็นว่าโจวอี้ไปเข้าห้องน้ำมาแล้วหลายครั้ง... ของที่กินเข้าไปนิดหน่อยนั่นน่าจะอ้วกออกมาเกือบหมดแล้ว

“ทานกับข้าวอีกสักคำ... กลบหน่อยค่ะ!” คังเจี๋ยก็คีบกับข้าวให้โจวอี้อย่างเอาใจ... ในใจคิดแต่ว่าขอเพียงแค่พยายามออกแรงอีกหน่อย... ก็จะสามารถมอมผู้ชายคนนี้ให้เมาได้... แล้วก็จะได้พาตัวกลับไปที่เตียงทำอะไรตามใจชอบได้อย่างราบรื่นและเป็นไปตามธรรมชาติ

เซี่ยปิ่งอี้มองภาพนี้... แล้วเบะปากอย่างดูแคลน... ให้ตายสิ... ผู้หญิงนี่มันชอบแต่ผู้ชายที่ทั้งหนุ่มทั้งหล่อจริงๆ... โดยเฉพาะอย่างยิ่งนอกจากความหนุ่มและความหล่อแล้ว... ยังมีตำแหน่งผู้กำกับการสถานีตำรวจเป็นโบนัส... มิน่าล่ะคนสวยในวงราชการอย่างคังเจี๋ยกับหลิวอี๋ถึงได้รุมตอมกันขนาดนี้

พูดตามตรง... เขา—เซี่ยปิ่งอี้—แม้จะมีอำนาจล้นฟ้าและเส้นสายไปถึงสวรรค์ในหยางเฉิง... แต่ก็มีผู้หญิงที่ได้แต่มองตาเป็นมันแต่กินไม่ได้... ก็อย่างเช่นสองคนตรงหน้านี้ คนแรกคือเมียเก็บของกงลี่... ส่วนคนหลังก็มีเบื้องหลังในมณฑลที่ลึกมาก

“มา... ท่านผู้กำกับโจว... ผมขอคารวะท่านหนึ่งจอก” เซี่ยปิ่งอี้เดินมาอยู่ตรงหน้าโจวอี้... แล้วยิ้มร้ายยกแก้วเหล้าขึ้น... เขากล้าพนันได้เลยว่า... เหล้าแก้วนี้ลงไป... ไอ้แซ่โจวต้องร่วงแน่นอน

“ขออภัยครับท่านประธานเซี่ย... ผมไม่ไหวจริงๆ ครับ... เหล้าแก้วนี้ขอผ่านนะครับ!” โจวอี้ส่ายหน้า... ปฏิเสธอย่างยากลำบาก

“โย่โฮ่... ท่านผู้กำกับโจวนี่ไม่ให้หน้าข้าเซี่ยปิ่งอี้เลยนะ!” ท่านประธานเซี่ยสีหน้าพลันบึ้งตึง... จ้องอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่น่ากลัวแล้วพูด “บอกตามตรงเลยนะ... เหล้าที่ข้าเซี่ยปิ่งอี้คารวะ... ยังไม่มีใครกล้าไม่ดื่ม”

หลิวอี๋อยากจะพูด... แต่ก็เห็นว่านเต๋ออันส่งสายตาให้เธอไม่หยุด…ส่งสัญญาณว่าอย่าไปยุ่ง

“ท่านประธานเซี่ยคะ... คืนนี้ท่านผู้กำกับโจวดื่มไปเยอะจริงๆ ค่ะ... น่าจะถึงลิมิตแล้ว... เอาอย่างนี้แล้วกันค่ะ... เหล้าแก้วนี้ฉันดื่มแทนเขาเอง” หลิวอี๋ยกแก้วของตัวเองขึ้น... แล้วยิ้มพูด คนอื่นเขาเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงาม... คืนนี้เธอกลับเป็นสาวงามช่วยวีรบุรุษ... ไม่มีเหตุผลอื่น... ก็แค่ดูท่านผู้กำกับโจวแล้วถูกตาต้องใจ... ก็แค่ชอบ... เงินพันตำลึงก็ซื้อความพอใจของเธอไม่ได้!

“ผู้อำนวยการหลิว... นี่เป็นเรื่องระหว่างผมกับโจวอี้... คุณอย่าเข้ามายุ่งเลยดีกว่า” เซี่ยปิ่งอี้รู้สึกว่าตัวเองสุภาพพอแล้ว... หากไม่เป็นเช่นนั้น... อย่าเห็นว่าหลิวอี๋เป็นคนสวย... เขาก็จะตบสวนกลับไปเหมือนกัน

จากนั้น... เขาก็หันไปตวาดใส่ผู้กำกับการสถานีตำรวจด้วยท่าทีที่หยาบคายอย่างยิ่ง “รีบยกแก้วของแกขึ้นมาให้ข้าเดี๋ยวนี้! อย่ามาทำเป็นไม่ดื่มดีๆ... เดี๋ยวได้โดนบังคับ!”

กงลี่รีบเข้ามาไกล่เกลี่ย “ท่านประธานเซี่ยก็เป็นคนตรงๆ... พูดจาก็ตรง... เสี่ยวโจวเธออย่าไปถือสาเลย...”

แล้วเขาก็เห็นท่านผู้กองโจวค่อยๆ ลุกขึ้นยืน... ตบหน้าเซี่ยปิ่งอี้ไปฉาดใหญ่โดยตรง

เพียะ! พร้อมกับเสียงที่ใสดังกังวาน... ร่างที่อ้วนท้วนของท่านประธานเซี่ยก็หมุนไปครึ่งรอบโดยไม่รู้ตัว... เกือบจะล้มลงไปกองกับพื้น

ชั่วขณะหนึ่ง... คนทั้งห้องก็ถึงกับตะลึงงัน

“มาทำเป็น ‘ข้า’ ต่อหน้าใคร? หา? แล้วยังจะให้หน้าอีก? แกคู่ควรเหรอ? คู่ควรกับส้นตีนข้าน่ะสิ?” ท่านผู้กองโจวสบถด่าพลางพุ่งเข้าไป... เตะเซี่ยปิ่งอี้ล้มลงกับพื้น... แล้วก็ระดมหมัดใส่ไม่ยั้ง

“รีบหยุด...” “เสี่ยวโจวอย่าใจร้อน...” “ท่านผู้กำกับโจวระงับโทสะก่อนครับ...” กงลี่, ซุนอี้, จั่วหงเหว่ย และว่านเต๋ออันได้สติกลับมา... รีบเข้าไปพยายามจะดึงโจวอี้ออก

คังเจี๋ยตกใจจนหน้าซีด... หลิวอี๋ก็เบิกตากว้าง... มีเพียงหลี่รั่วหยุนที่นั่งจิบชาอยู่ตรงนั้นอย่างไม่เปลี่ยนสีหน้า... ราวกับว่าไอ้อ้วนที่โดนซ้อมอยู่บนพื้น... ไม่ใช่ว่าที่น้องสามีของเธอ... แต่เป็นคนเดินถนนที่ไม่เกี่ยวข้อง

กว่าจะดึงท่านผู้กองโจวที่กำลังเดือดดาลออกมาได้... พอหันไปดูเซี่ยปิ่งอี้... ให้ตายเถอะ... ไม่เพียงแต่จะโดนซ้อมจนตาเขียวปูด... แก้มครึ่งหนึ่งก็ยังบวมเป่ง นี่... นี่ท่านผู้กองโจวน้อยนี่ลงมือหนักจริงๆ! ว่านเต๋ออันเห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะแอบตกใจ

“แก... ดีมาก... ไอ้แซ่โจว... แกคอยดูเถอะ...” เซี่ยปิ่งอี้เคยเสียหน้าครั้งใหญ่ขนาดนี้ที่ไหน... ตอนนี้ทั้งโกรธทั้งแค้น... ใช้นิ้วที่สั่นเทาชี้หน้าโจวอี้พูดทิ้งท้ายไว้สองสามประโยค... ไม่สนใจแม้แต่พี่สะใภ้... หันหลังแล้วก็เดินออกจากห้องไป

บรรยากาศในห้องพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย เรื่องราวดำเนินมาถึงขั้นนี้... เป็นสิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิด

ท่านรองเลขาธิการกงนิ่งเงียบไม่พูดอะไร... งานเลี้ยงเขาก็เป็นคนจัด... คนเขาก็เป็นคนเชิญ... ตอนนี้เซี่ยปิ่งอี้โดนซ้อมเสียหน้าไป... ต้องไม่ยอมเลิกราง่ายๆ แน่... ถ้าหากไปมีเรื่องขัดแย้งรุนแรงกับโจวอี้เข้าจริงๆ... นั่นก็... นั่นก็ดีเยี่ยมไปเลย!

“เสี่ยวโจวเธอก็ใจร้อนเกินไป... ดูท่าทางจะเมามากจริงๆ แล้ว... วันนี้ก็แค่นี้ก่อนก็แล้วกัน... ทุกคนรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ! ท่านรองหัวหน้าคัง... เธอช่วยฉันไปส่งเสี่ยวโจวหน่อย!” แม้ว่าเนื้อเรื่องจะเบี่ยงเบนไปบ้าง... แต่ฉากจบที่ตั้งไว้จะเปลี่ยนแปลงไม่ได้... กงลี่ส่งสายตาให้คังเจี๋ย... และคังเจี๋ยก็พยักหน้ารับอย่างรู้ใจ

...

ไต้เจิ้งซิงให้ลูกชายถือขวดเหล้ากับแก้วตามหลังตัวเอง... เตรียมจะขึ้นไปคารวะเหล้าผู้บริหารและเพื่อนร่วมงานที่ห้อง 203... ก็พลันเห็นไอ้อ้วนที่หน้าตาบวมปูดเดินลงบันไดมาอย่างหัวเสีย... ผลักประตูภัตตาคารดัง โครม... แล้วก็จากไปด้วยความโมโห

ไต้เจิ้งซิงสงสัยว่าตัวเองตาฝาด... แต่ในหูกลับได้ยินเสียงอุทานของลูกชาย “พ่อครับ! นั่นมันเซี่ยปิ่งอี้ไม่ใช่เหรอ? เขา... เขาโดนใครซ้อมมาเหรอครับนั่น?”

จะเป็นไปได้ยังไง! ทั้งเมืองหยางเฉิง... คนที่กล้าแตะต้องไท่ซุ่ยเซี่ยแม้แต่ปลายขนยังไม่เกิดเลย... ยิ่งไปกว่านั้นยังจะซ้อมไท่ซุ่ยเซี่ยจนอนาถขนาดนี้? อืม... ต้องดูผิดแน่ๆ!

ไต้เจิ้งซิงกำลังจะเดินขึ้นไปต่อ... ก็เห็นท่านรองเลขาธิการกง, ท่านรองนายกเทศมนตรีซุนและคณะเดินลงมา

“ที่จริงก็ไม่โทษท่านผู้กำกับโจวหรอกนะ... ใครจะไปคารวะเหล้าเหมือนเซี่ยปิ่งอี้กัน?” จุดยืนของผู้อำนวยการคณะกรรมการการก่อสร้างยืนอยู่ข้างความยุติธรรมอย่างสมบูรณ์... ใช่แล้ว... หน้าตาคือความยุติธรรม... และพูดจากใจจริง... เซี่ยปิ่งอี้หยิ่งผยองเกินไป... โดนซ้อมรอบนี้ไม่ถือว่าเสียเปรียบ!

ว่านเต๋ออันหัวเราะแหะๆ... คำพูดนี้เขารับไม่ไหว!

ไต้เจิ้งซิงที่อยู่ใต้บันไดได้ยินอย่างชัดเจน... ฉวยโอกาสตอนที่ท่านรองเลขาธิการกงและคนอื่นๆ ยังไม่เห็นเขา... รีบพาลูกชายไปหลบข้างๆ ที่แท้... เป็นเซี่ยปิ่งอี้ที่โดนซ้อมจริงๆ! สาเหตุที่โดนซ้อมดูเหมือนจะเป็นเพราะท่าคารวะเหล้าไม่ถูก?

ไต้เจิ้งซิงมองเงาร่างที่สูงตระหง่านในกลุ่มคนนั้นจากไกลๆ... ในใจคิดว่าถ้าครั้งหน้ามีโอกาสคารวะเหล้า... ตอนที่เขาเข้าประตูควรจะก้าวเท้าซ้ายก่อน... หรือว่าก้าวเท้าขวาก่อนดี?