บทที่ 96: การต่อรอง

หน้าภัตตาคารชิงหยุน ท่านผู้กองโจวยังคงอยู่ในสภาพเมามายหน้าแดงก่ำ แววตาเลื่อนลอย ร่างกายโซซัดโซเซ... เขาฝืนประคองตัวประสานมือคารวะกงลี่และคนอื่นๆ “ท่านผู้นำทุกท่าน... ขออภัยครับ... คืนนี้ผมเสียมารยาทแล้ว!”

ท่านรองเลขาธิการกงโบกมืออย่างใจกว้าง “ไม่เป็นไรๆ... ก็โทษพวกเราเหมือนกัน... ไม่ควรจะให้เสี่ยวโจวดื่มเยอะขนาดนั้น... รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ... ท่านรองหัวหน้าคัง... มอบหมายภารกิจให้เธอหนึ่งอย่าง... ต้องไปส่งท่านผู้กำกับโจวกลับบ้านอย่างปลอดภัยนะ”

คังเจี๋ยรีบพยักหน้ารับคำ “ท่านผู้นำทุกท่านวางใจได้เลยค่ะ... รับประกันว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จค่ะ”

ซุนอี้กับจั่วหงเหว่ยสบตากัน... ในใจคิดว่า เฒ่ากงคนนี้ช่างกล้าสละจริงๆ... เพื่อที่จะลากไอ้แซ่โจวลงน้ำ... ถึงกับต้องส่งไพ่ตายอย่างคังเจี๋ยออกมา!

“ไม่ต้องรบกวนหัวหน้าคังหรอกครับ... มีคนขับรถไปส่งผม” สติของท่านผู้กองโจวยังคงแจ่มใสอยู่... รีบโบกมือปฏิเสธ

“นี่คือความห่วงใยที่ท่านเลขาธิการกงมีต่อเธอ... อย่าปฏิเสธเลย” ท่านรองนายกเทศมนตรีซุนยิ้มพูด

“ท่านผู้กำกับโจวอย่าทำให้ฉันลำบากใจเลยค่ะ... เรื่องที่ท่านผู้นำมอบหมายถ้าทำไม่สำเร็จ... กลับไปฉันต้องโดนตำหนิแน่ๆ” คังเจี๋ยกับซุนอี้คนหนึ่งชงอีกคนหนึ่งตบ... และฉวยโอกาสเข้าไปประคองแขนของโจวอี้

“เอาอย่างนี้แล้วกันค่ะ... ฉันกับท่านผู้กำกับโจวทางผ่านกันพอดี... ก็ให้ท่านผู้กำกับโจวนั่งรถของฉันไป... ท่านผู้นำทุกท่านน่าจะวางใจได้ใช่ไหมคะ?” ไม่มีใครคาดคิดว่า... ผู้อำนวยการคณะกรรมการการก่อสร้างจะสอดเท้าเข้ามาแทรกในตอนนี้... แล้วยิ้มถาม

ทว่าเธอเพิ่งจะพูดจบ... ก็ได้ยินคุณผู้หญิงหลี่รั่วหยุนผู้ซึ่งแทบจะไม่ได้พูดอะไรเลยตั้งแต่ต้นจนจบเอ่ยปากขึ้นมาทันที “ฉันกับท่านผู้กำกับโจวอยู่คอนโดเดียวกันค่ะ... คืนนี้ฉันไม่ได้ขับรถมา... พอดีเลยขอนั่งรถของท่านผู้กำกับโจวกลับด้วย!”

กงลี่และคนอื่นๆ มองหน้ากันไปมา... แล้วก็จนปัญญา... คนนี้ก็บอกทางผ่าน... คนนั้นก็บอกอยู่คอนโดเดียวกัน... เหตุผลคนหนึ่งแข็งกว่าอีกคนหนึ่ง... คนหนึ่งยากที่จะปฏิเสธกว่าอีกคนหนึ่ง

เมื่อมองดูภาพนี้... ในหัวของว่านเต๋ออันก็ปรากฏฉากที่นางปีศาจแย่งกันกินเนื้อพระถังซัมจั๋งในเรื่องไซอิ๋วขึ้นมาโดยธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นคังเจี๋ย, หลิวอี๋ หรือหลี่รั่วหยุน... แต่ละคนล้วนแต่เป็นสาวสวยที่งามสง่า ถ้าหากกรูเข้าไปพร้อมกันจริงๆ... ก็ไม่รู้ว่าพระถังซัมจั๋งอย่างโจวอี้จะทนไหวรึเปล่า

และในตอนนั้นเอง... คนขับรถเฒ่าจ้าวก็ขับรถเจ็ตต้าเก่าๆ คันนั้นมาช่วยได้ทันเวลาพอดี ท่านผู้กองโจวเดินตรงเข้าไปเปิดประตูรถ... แล้วก็นั่งเข้าไปในเบาะหลัง การเคลื่อนไหวของหลี่รั่วหยุนก็ไม่ช้า... รีบขึ้นรถจากประตูอีกฝั่งทันที จากนั้น... ท่ามกลางสายตาที่ซับซ้อนของทุกคน... รถเจ็ตต้าก็ค่อยๆ ขับจากไป... และค่อยๆ หายลับไปในถนนที่สว่างไสวด้วยแสงนีออน เพราะฉะนั้น—แผนของคนหรือจะสู้ลิขิตฟ้า... ที่น่ากลัวที่สุดคือมีคนมาป่วน!

...

ในรถเจ็ตต้า... คนขับรถเฒ่าจ้าวมองดูกระจกหลังสังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวข้างหลังอย่างเงียบๆ... ในใจคิดว่าท่านผู้กำกับไม่ได้สั่งให้เขาไปส่งคุณผู้หญิงแสนสวยคนนี้ที่ไหน... และคุณผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ได้กระทำบอกว่าจะไปที่ไหน... เพราะฉะนั้น... มีความเป็นไปได้ไหมว่า...

โจวอี้หลับตาทั้งสองข้าง... ร่างกายโคลงเคลงไปตามรถ... ดูเหมือนจะอยู่ในสภาพมึนเมาหลังดื่มเหล้า ส่วนหลี่รั่วหยุนก็เอียงคอ... ชื่นชมใบหน้าด้านข้างที่คมคายของท่านผู้กำกับหนุ่มอย่างไม่เกรงใจ

แสงไฟสาดเข้ามาจากนอกหน้าต่างรถเป็นระยะๆ... แสงและเงาที่สลับซับซ้อนนั้น... ได้คลุมทับชายตรงหน้าด้วยเสื้อคลุมที่ลึกลับและลุ่มลึก เธอได้ยินชื่อ ‘โจวอี้’ เป็นครั้งแรกเมื่อเดือนกรกฎาคม ตอนนั้นเซี่ยจ้าวหลงโทรหาเธอ... พูดอย่างตื่นตระหนกว่า... มีคนรู้ความลับที่เขากับเธอมีความสัมพันธ์กันและมีลูกด้วยกันหนึ่งคน และคนคนนี้... ก็คือโจวอี้ที่เพิ่งจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าหน่วยป้องกันและปราบปรามในตอนนั้น

เธอรู้สึกสงสัยอย่างยิ่ง... แต่ไม่มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย เธอให้เซี่ยจ้าวหลงคุมเชิงอีกฝ่ายไว้... และสืบให้รู้แน่ชัดว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร ไม่นาน... คำตอบของเซี่ยจ้าวหลงก็ทำให้เธอคาดเดาความคิดที่แท้จริงของโจวอี้ได้ และข้อเท็จจริงก็ได้พิสูจน์การตัดสินของเธอ... โจวอี้ใช้เรื่องนี้เป็นจุดอ่อน... และใช้ประโยชน์จากเซี่ยจ้าวหลงอย่างเต็มที่ในการ ‘เชือดไก่ให้ลิงดู’... ในเวลาอันสั้นก็ได้สร้างบารมีอันมหาศาล... จากนั้นก็ใช้พลังสายฟ้าฟาดกำจัดเจิงเสวียหัว, ฟู่หวี่ และคนอื่นๆ อย่างต่อเนื่อง... แล้วก็หันกลับมา... ถอนรากถอนโคนเซี่ยจ้าวหลงอีกที! จากกระบวนการทั้งหมด... สิ่งที่เธอเห็นคือ... นักแสวงหาความทะเยอทะยานหนุ่มที่เก่งกาจในการวางแผน... เชี่ยวชาญในการฉวยโอกาส... และลงมืออย่างเด็ดขาด! สรุปก็คือ... แม้ว่าคืนนี้จะเป็นการพบกันครั้งแรกของทั้งสอง... แต่ความเข้าใจที่เธอมีต่อโจวอี้นั้น... ลึกซึ้งกว่าคนทั่วไปมาก! เพราะฉะนั้น... อีกฝ่ายอาจจะหลอกกงลี่และคนอื่นๆ ได้... แต่กลับหลอกเธอไม่ได้

หลี่รั่วหยุนยิ้มเล็กน้อย... ยื่นมือหยกข้างหนึ่งออกมา... วางลงบนต้นขาของชายหนุ่มอย่างเป็นธรรมชาติ... และในวินาทีต่อมา... มือของเธอก็ถูกมือใหญ่ที่แข็งแรงอีกข้างหนึ่งจับไว้แน่น... ไม่สามารถจะล้ำเส้นไปได้อีกแม้แต่ก้าวเดียว

เมื่อมองดูดวงตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังและไม่มีแววเมาเลยแม้แต่น้อยของโจวอี้... หลี่รั่วหยุนก็พูดหยอกล้ออย่างไม่รีบร้อน “ท่านผู้กำกับโจวไม่ได้ดื่มมากไปเหรอคะ... ทำไมถึงมีปฏิกิริยาเร็วขนาดนี้!”

มือของผู้หญิงลื่นราวดั่งไขมันที่แข็งตัว... อ่อนนุ่มราวดั่งไม่มีกระดูก... แต่ในใจของโจวอี้กลับไม่มีความคิดพิศวาสเลยแม้แต่น้อย... เพราะยังไงซะคนตรงหน้านี้... คือคนที่สามารถปั่นหัวสองพี่น้องตระกูลเซี่ยเล่นอยู่ในกำมือ... และในจังหวะสุดท้ายก็ยังหันกระบี่กลับมาแทง... มอบหลักฐานชิ้นสำคัญจำนวนมากให้กับทีมสืบสวนเฉพาะกิจ... ซึ่งนำไปสู่การล่มสลายโดยสิ้นเชิงของตระกูลเซี่ยในหยางเฉิง! หากว่ากันด้วยเล่ห์เหลี่ยม... ผู้หญิงคนนี้คือระดับปรมาจารย์อย่างแน่นอน! และคืนนี้ที่ริเริ่มขึ้นรถของเขามา... ต้องไม่ใช่เพื่อมาใช้แผนสาวงามเหมือนคังเจี๋ยแน่... และก็ไม่ใช่เพื่อมาช่วยเขาให้พ้นจากสถานการณ์ลำบากด้วยความจริงใจเหมือนหลิวอี๋... ส่วนตกลงแล้วมีจุดประสงค์อะไร... เชื่อว่าอีกไม่นานก็คงจะรู้!

“คุณหลี่... มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เลยดีกว่าครับ” โจวอี้ไม่คิดจะเสียเวลา... เลยไม่อ้อมค้อม... เข้าประเด็นหลักทันที

“คุณแน่ใจเหรอคะ? ตอนนี้พูดได้ทุกอย่างเหรอ?” หลี่รั่วหยุนมองคนขับรถที่อยู่เบาะหน้า... แล้วยิ้มถาม

โจวอี้ขมวดคิ้ว... ไม่ได้ตอบ

“ท่านผู้กำกับครับ... ในรถไม่มีน้ำแร่แล้ว... เดี๋ยวผมไปซื้อมาสองขวด... สักครู่ก็กลับมาครับ” คนขับรถเฒ่าจ้าวจอดรถอย่างมั่นคงในที่ที่ไม่ค่อยมีคนสังเกตริมถนน... แล้วก็ลงจากรถเดินไปไกลๆ ในรถอันที่จริงก็ยังมีน้ำอยู่... และ ‘สักครู่’ ที่เฒ่าจ้าวพูดถึงนั้น... เวลาที่แน่นอน... ก็ขึ้นอยู่กับว่าท่านผู้กำกับจะโทรให้เขากลับมาเมื่อไหร่ จะจอดรถให้มีอะไรกันตรงนี้... ก็คงไม่มีปัญหา! เฒ่าจ้าวมองดูสถานที่ที่ตัวเองจอดรถจากไกลๆ... ในใจแอบคิด

“ตอนนี้คุณพูดได้แล้วครับ” ท่านผู้กองโจวพอใจกับปฏิกิริยาของเฒ่าจ้าวอยู่บ้าง... แต่ว่า... พอคนขับรถคนใหม่มาถึง... ที่ควรจะเปลี่ยนก็ต้องเปลี่ยน

“ฉันอยากจะต่อรองกับท่านผู้กำกับโจวสักหน่อยค่ะ” ในดวงตาคู่สวยของหลี่รั่วหยุนเจือไปด้วยรอยยิ้มบางๆ... ระหว่างที่พูด... ไฝเสน่ห์ข้างริมฝีปากก็ขยับเล็กน้อย

“ต่อรองอะไรครับ?” โจวอี้ถามอย่างไม่แสดงอาการ ขอเพียงแค่ไม่ใช่การต่อรองเรื่องเงินทองอำนาจหรือเรื่องชู้สาว... เราก็ยังเป็นเพื่อนกันได้

“ฉันช่วยคุณกำจัดเซี่ยปิ่งอี้... คุณช่วยฉันกำจัดเซี่ยปิ่งคุน!” หลี่รั่วหยุนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยราวกับเป็นเรื่องธรรมดา... เสนอข้อต่อรองที่สะเทือนฟ้าสะเทือนดิน