บทที่ 97: ข้ากลัวแต่ว่าเรื่องมันจะใหญ่ไม่พอ!

มาแล้ว... มาจริงๆ ด้วย! ผู้หญิงคนนี้มีความคิดที่จะกำจัดสองพี่น้องตระกูลเซี่ยมาโดยตลอดจริงๆ

“นี่... คุณหลี่ล้อเล่นรึเปล่าครับ?” โจวอี้แกล้งโง่... ย้อนถามอย่างแสร้งทำเป็นตกใจ

“ปฏิกิริยาของท่านผู้กำกับโจวนี่... จะให้ฉันประเมินยังไงดีล่ะ! จริงๆ เลยนะ... มันปลอมเกินไป!” สำหรับฝีมือการแสดงของท่านผู้กองโจว... คุณผู้หญิงหลี่รั่วหยุนได้ให้คะแนนติดลบอย่างไม่เกรงใจ

ใบหน้าของเธอค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้... สายตาที่คมกริบราวกับจะมองทะลุปอดของชายหนุ่ม... แล้วพูดเสียงเบา “พูดตามตรงนะ... ฉันยิ่งอยากจะรู้เรื่องของท่านผู้กำกับโจวมากขึ้นเรื่อยๆ! ความลับระหว่างฉันกับเซี่ยจ้าวหลง... มีเพียงสามคนที่รู้... และฉันก็รับประกันได้ว่า... หนึ่งในสามคนนี้ไม่มีใครจะเปิดเผยความลับนี้ออกมา... เพราะฉะนั้น... คุณรู้ได้อย่างไร?”

“แล้วก็... สำหรับข้อต่อรองที่ฉันเสนอเมื่อครู่... คุณแสดงความประหลาดใจออกมามากกว่าความตกใจ... นั่นหมายความว่า... คุณประหลาดใจกับเนื้อหาของข้อต่อรอง... แต่กลับไม่ตกใจกับท่าทีที่ผิดปกติของฉันที่ต้องการจะกำจัดเซี่ยปิ่งคุน! และเกี่ยวกับความลับนี้... ก็มีเพียงฉันคนเดียวที่รู้... เพราะฉะนั้น... ท่านผู้กำกับโจวเป็นพยาธิในท้องของฉันเหรอคะ? หรือว่า... คุณมีพลังพิเศษในการหยั่งรู้อนาคต?”

ท่านผู้กองโจวแอบสบถในใจ แม่เจ้าโว้ย... ผู้หญิงคนนี้มันปีศาจชัดๆ... ความสามารถในการสังเกตการณ์และวิเคราะห์ทะลุปรอท... ไม่ไปเป็นนักสืบนี่มันเสียของจริงๆ! แต่ว่า... ไม่มีประโยชน์... ต่อให้เธอคิดจนหัวแตก... ก็ไม่มีทางเดาเหตุผลที่แท้จริงที่ฉันรู้ความลับของเธอได้หรอก

เมื่อคิดถึงตรงนี้... โจวอี้ก็ยิ้มบางๆ พูด “คุณหลี่ฉลาดขนาดนี้... ไม่ลองเดาดูสักหน่อยล่ะครับ”

หลี่รั่วหยุนส่ายหน้าเบาๆ... ยิ้มแล้วตอบ “ฉันไม่เอาพลังงานไปเสียกับปัญหาที่ตัวเองหาคำตอบไม่ได้หรอกค่ะ... กลับเข้าเรื่องดีกว่า... สำหรับข้อต่อรองนี้... ท่านผู้กำกับโจวคิดว่ายังไงคะ?”

โจวอี้แววตาสั่นไหว... พูดอย่างไม่แสดงความเห็น “ทำไมคุณถึงเชื่อผม... และผม... จะเอาอะไรมาเชื่อคุณได้?”

หลี่รั่วหยุนทัดผมที่ข้างหู... แล้วอธิบายเสียงเบา “ฉันเชื่อคุณ... เพราะฉันรู้เรื่องราวของคุณที่อำเภอตงจี๋... ก็รู้ถึงจุดประสงค์ที่ทางมณฑลจัดให้คุณมาที่หยางเฉิง... และยิ่งรู้ว่าคุณมีใจที่มุ่งมั่นในเส้นทางราชการและมีความทะเยอทะยานที่จะก้าวไปข้างหน้า”

โจวอี้เข้าใจในทันที... ผู้หญิงคนนี้ทำการบ้านเกี่ยวกับเขามาอย่างลึกซึ้ง

“งั้นคุณก็ยิ่งควรจะรู้ว่า... ด้วยระดับของเซี่ยปิ่งคุนแล้ว... ห่างไกลจากสิ่งที่ผู้กำกับการสถานีตำรวจระดับอำเภออย่างผมจะไปแตะต้องได้... เพราะฉะนั้นในตอนนี้... ผมดูเหมือนจะช่วยอะไรคุณไม่ได้มากนัก” โจวอี้ยังคงพูดอย่างคลุมเครือ

หลี่รั่วหยุนได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างสดใส... แล้วพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “ตอนนี้ช่วยไม่ได้... ไม่ได้หมายความว่าในอนาคตจะช่วยไม่ได้... ฉันอดทนกับตัวเองได้... และก็มีความเชื่อมั่นในตัวคุณ... แล้วฉันก็ได้ยินมาว่า... ท่านผู้กำกับโจวมีแฟนแล้ว?”

สีหน้าของโจวอี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย... จากประโยคนี้ก็สามารถอนุมานได้ว่า... อีกฝ่ายน่าจะรู้ตัวตนของเจี่ยนซูเยว่ คิดอยู่ครู่หนึ่ง... เขาก็ส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด “ผมดีใจมากที่คุณเชื่อผม... แต่ต้องขออภัย... ผมไม่เชื่อคุณ”

แววตาของหลี่รั่วหยุนพลันเปลี่ยนเป็นน้อยใจ... พูดอย่างน่าสงสาร “จุดอ่อนของคนอื่นก็ยังอยู่ในมือของคุณไม่ใช่เหรอคะ? ความลับที่ฉันมีลูกกับเซี่ยจ้าวหลง... ถ้าหากเซี่ยปิ่งคุนรู้เข้า... คุณเดาว่าฉันจะเป็นยังไงคะ”

โจวอี้ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะอย่างเย็นชา... พูดแทงใจดำอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงใจ “เรื่องนี้เซี่ยปิ่งคุนไม่รู้จริงๆ เหรอ? ตั้งแต่ต้นจนจบ... ก็มีแค่ไอ้โง่เซี่ยจ้าวหลงนั่นแหละที่ถูกหลอกอยู่ในความมืดไม่ใช่เหรอ?”

หลี่รั่วหยุนชะงักไปครู่หนึ่ง... ก่อนจะเก็บสีหน้าที่เสแสร้งบนใบหน้า... มองโจวอี้ลึกๆ แล้วถอนหายใจ “ฉันอยากจะมุดเข้าไปในหัวของคุณดูให้รู้เรื่องจริงๆ เลยนะ!” อีกฝ่ายพูดไม่ผิด... ที่เรียกว่า ‘ความลับ’ นั้นเป็นเพียงสำหรับเซี่ยจ้าวหลงที่ไม่รู้เรื่องเท่านั้น... ไม่ได้รวมถึงผู้ริเริ่มแผนยืมเชื้อสายอย่างเซี่ยปิ่งคุนและผู้ลงมือปฏิบัติอย่างเธอ จากจุดนี้... เซี่ยจ้าวหลงช่างน่าเวทนาและน่าสงสาร... จนตายก็ยังไม่รู้ว่า... การที่แฟนสาวนอกใจในตอนนั้น... การที่ตัวเองเมาเหล้าและขืนใจพี่สะใภ้... ล้วนอยู่ในแผนการของคนอื่น

“ในเมื่อเป็นแบบนี้... งั้นฉันก็จะขอเปลี่ยนวิธีการแสดงความจริงใจต่อข้อต่อรองนี้ก็แล้วกัน... เมื่อกี้ที่คุณไปตีเซี่ยปิ่งอี้ที่ภัตตาคารชิงหยุน... ด้วยนิสัยแค้นฝังหุ่นของเขา... ต้องใช้วิธีการที่รุนแรงมาแก้แค้นคุณอย่างแน่นอน” พูดถึงตรงนี้... หลี่รั่วหยุนก็หยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาเขย่าเบาๆ... แล้วยิ้มอย่างมีเสน่ห์ “ฉันได้ข่าวที่แน่ชัดมาแล้ว... เขาผลักรถสองคัน... คนสิบกว่าคน... เตรียมจะไปดักคุณที่หน้าคอนโดซันไชน์... ตอนนี้คนพวกนี้ใกล้จะถึงหน้าคอนโดแล้ว... เพราะฉะนั้น... ท่านผู้กำกับโจวจะทำยังไงดีคะ? หรือว่า... ไปพักที่บ้านฉันสักคืนก่อนไหม?”

โจวอี้ส่ายหน้า... มุมปากฉายรอยยิ้มเย็นชา “ขอบคุณในความหวังดีของคุณหลี่ครับ... แต่ว่า... ผมมีวิธีจัดการที่ดีกว่านี้” พูดจบ... เขาก็หยิบมือถือขึ้นมาโทรออกโดยตรง

“นำกำลังสองหน่วยย่อยไปยังหน้าคอนโดซันไชน์เพื่อซุ่มดักจับทันที... ห้ามเปิดไฟตำรวจและไซเรน... อนุญาตให้พกปืน... รอฟังคำสั่งของฉันตลอดเวลา... เข้าจับกุมยานพาหนะและบุคคลต้องสงสัย... หากจำเป็นสามารถเปิดฉากยิงได้”

อีกฝั่งของโทรศัพท์... ซ่าวหมิงเป่า หัวหน้าหน่วยป้องกันและปราบปราม... ฟังเสียงที่เย็นชาและน่ากลัวของผู้กำกับ... ในใจก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน... จากนั้นก็เกิดความรู้สึกโกรธแค้นแบบ ‘นายถูกหยาม ข้าขอยอมตาย’ ขึ้นมา คอนโดซันไชน์นั่นมันไม่ใช่ที่ที่ผู้กำกับอยู่เหรอ? มีรถต้องสงสัยคนต้องสงสัยปรากฏตัวที่หน้าคอนโด... จะมาหาใครก็ชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ให้ตายสิ! ไอ้พวกเดนหยางเฉิงพวกนี้กล้ามาคิดร้ายกับท่านผู้กำกับ... ไม่รู้จักจริงๆ ว่าคำว่าตายเขียนยังไง!

“ท่านผู้กำกับวางใจได้เลยครับ... ดูฝีมือของเฒ่าซ่าวคนนี้ได้เลย!” ซ่าวหมิงเป่าาวางโทรศัพท์... รีบออกจากห้องไปเรียกไช่เสี่ยวโปที่อยู่ห้องข้างๆ ทันที ทั้งสองคนพักอยู่ที่หอพักของสถานีตำรวจ... ดังนั้นหลังจากได้รับคำสั่งจากผู้กำกับ... ก็สามารถระดมพลตำรวจที่เข้าเวรได้ในทันที

“ท่านผู้กำกับโจว... คุณทำแบบนี้ไม่กลัวว่าเรื่องจะบานปลายเหรอคะ?” หลี่รั่วหยุนได้ยินคีย์เวิร์ด ‘พกปืน’ และ ‘เปิดฉากยิง’... ก็ถามอย่างดูเหมือนจะเป็นห่วง

โจวอี้หัวเราะเยาะอย่างดูแคลน... แล้วตอบทีละคำ “ข้ากลัวแต่ว่าเรื่องมันจะใหญ่ไม่พอ!”

...

หน้าประตูคอนโดซันไชน์ รถตู้สองคันจอดซุ่มอยู่ในที่มืดซ้ายขวา... ราวกับหมาป่าสองตัวที่กำลังหมอบรอคอยเหยื่อ “ทำไมยังไม่เห็นคนเลย... หรือว่าไอ้แซ่โจวมันจะไม่กลับมา?” ในรถตู้... หัวจื่อจ้องมองที่ประตูใหญ่ไปพลาง... พูดกับต้าเหล่าเฮยไปพลาง

“ไม่แน่... รออีกครึ่งชั่วโมง... ไม่เห็นคนเราก็ถอน” ต้าเหล่าเฮยพ่นควันบุหรี่เป็นวง... พูดด้วยสีหน้าที่เกียจคร้าน ตอนที่ท่านประธานเซี่ยโทรหาเขา... เขาเพิ่งจะเสพยาเสร็จ... ตอนนี้เลยยังไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร

“พี่เฮย พี่เฮย! ดูนั่นสิใช่รึเปล่า? เจ็ตต้าสีขาว... ป้ายทะเบียนเหมือนจะมีเลข 5 สองตัว” ฟางไคว่พลันชี้ไปข้างนอกแล้วตะโกนโหวกเหวก

“จับอาวุธ! ลงรถ! เร็ว!” ต้าเหล่าเฮยรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที... แล้วสั่งการด้วยรอยยิ้มเหี้ยม และแล้ว... ในเวลาราวสี่ทุ่ม... ที่หน้าประตูคอนโดซันไชน์ก็ได้เกิดฉากที่น่าตื่นเต้นซึ่งดูเหมือนจะเห็นได้แค่ในหนังฮ่องกงขึ้น ชายร่างสูงต่ำไม่เท่ากันสิบกว่าคนถือค้อนปอนด์, ท่อนเหล็ก และมีดที่ถูกควบคุมต่างๆ นานา... ถึงขนาดมีคนหนึ่งถือปืนลูกซองแฝด... กรูเข้ามาหาเจ็ตต้าสีขาว รถเจ็ตต้าสีขาวเห็นท่าไม่ดี... ก็คิดจะถอยรถหนี... แต่ก็ถูกรถตู้สองคันขวางทางไว้

“ลงมา! ลงมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!” ไม่นาน... คนสิบกว่าคนก็ล้อมรถเก๋งเจ็ตต้าไว้... ต้าเหล่าเฮยเป็นคนแรกที่เหวี่ยงค้อน... ทุบเข้าที่กระจกหน้าดัง โครม!

“ท่านผู้กำกับ...” คนขับรถเฒ่าจ้าวตกใจจนหน้าซีดเผือด... มองไปที่ท่านผู้กำกับผู้ยิ่งใหญ่ที่เบาะหลังอย่างร้อนรน ท่านผู้กองโจวภายนอกดูไม่หวั่นไหว... แต่ในใจกลับเต้นไม่เป็นส่ำ... แอบคิดว่า ซ่าวหมิงเป่าไอ้หมาเอ๊ย... ถ้าแกยังไม่มาอีก... กลับไปข้าจะถลกหนังแก

“ห้ามขยับ! ยกมือขึ้น!” เสียงตะโกนที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน... ทำให้คนร้ายที่กำลังก่อเหตุเหล่านี้อดไม่ได้ที่จะชะงักไป... พอหันไปเห็นตำรวจเจ็ดแปดนายกำลังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ... ก็อดไม่ได้ที่จะตกใจอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าจำนวนตำรวจไม่มาก... ฝ่ายตนได้เปรียบ... ต้าเหล่าเฮยก็ตาเป็นประกายทันที... ตะโกนลั่น “พี่น้อง! ลุย!” ลองคิดดูสิ... พวกมันยังกล้าลงมือกับผู้กำกับการสถานีตำรวจ... แล้วจะไปกลัวตำรวจตัวเล็กๆ กลุ่มนี้ได้อย่างไร

ปัง! เสียงปืนที่ใสดังกังวานดังขึ้นในท้องฟ้ายามค่ำคืน คนร้ายที่เพิ่งจะยกปืนลูกซองแฝดขึ้นมา... หน้าอกก็ระเบิดเป็นดอกไม้เลือด... ล้มลงไปกองกับพื้นทันที จากนั้นก็เป็นเสียงปืนนัดที่สอง... ต้าเหล่าเฮยเพียงแค่รู้สึกว่าต้นขาชาไป... ก็ล้มลงไปกองกับพื้นโดยไม่รู้ตัว ชั่วขณะหนึ่ง... คนร้ายที่เหลือราวกับถูกสาปเป็นหิน... ยืนตะลึงอยู่กับที่... ไม่กล้าขยับเขยื้อน

ซ่าวหมิงเป่ากับไช่เสี่ยวโปเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร... ตำรวจคนอื่นไม่กล้ายิง... แต่พวกเขาสองคนกล้า! คุณถามว่าใครให้ความกล้าพวกเขา? แน่นอนว่าเป็นเหลียง... เอ่อ... ท่านผู้กำกับ!

...

ในคืนสุดท้ายของเดือนพฤศจิกายน... กลุ่มผู้ใช้ความรุนแรงกลุ่มหนึ่งพยายามจะใช้ความรุนแรงทำร้ายเจ้าหน้าที่ของหน่วยงานใช้ความรุนแรงของรัฐ... ผลคือกลับถูกเจ้าหน้าที่ของหน่วยงานใช้ความรุนแรงของรัฐใช้ความรุนแรงเข้าควบคุมตัวและนำกลับไปสอบสวนที่หน่วยงานใช้ความรุนแรงของรัฐ ต้องบอกว่า... นี่มันเป็นเรื่องราวที่น่าเศร้าจริงๆ!